Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγχειρίδιο χρήσης του παραλόγου Ζούμε σε μια εποχή που όλα έχουν εξήγηση.

Ακόμη κι εκείνα που δεν εξηγούνται.

Ο ανόητος έχει άποψη για τα πάντα, ο ημιμαθής τη βεβαιότητα του ειδικού και ο απατεώνας, με λίγη επικοινωνιακή άνεση, μπορεί να εμφανιστεί ως σύμβουλος ηθικής.

Δεν είναι παράδοξο.

Είναι η εποχή που ανταμείβει την εικόνα πριν εξετάσει το περιεχόμενο.

Δεν χάσαμε απλώς το μέτρο.

Χάσαμε και την υποψία ότι μπορεί να το έχουμε χάσει.

Η λογική έχει γίνει ενοχλητική.

Καθυστερεί τις αποφάσεις, γεννά αμφιβολίες, απαιτεί αποδείξεις.

Κυρίως, μας υποχρεώνει να δεχτούμε το ενδεχόμενο να έχουμε άδικο.

Κι αυτό είναι ασυγχώρητο σε μια εποχή όπου όλοι δικαιούνται να έχουν γνώμη, αλλά κανείς δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να την τεκμηριώσει.

Παλιά, για να διαδώσεις μια ανοησία, χρειαζόσουν ακροατήριο.

Σήμερα χρειάζεσαι σύνδεση στο διαδίκτυο.

Με αρκετά «μου αρέσει», η ανοησία αποκτά κοινωνική νομιμοποίηση.

Με λίγη επιμονή, διεκδικεί και θέση στη δημόσια συζήτηση.

Η αλήθεια, αντίθετα, θέλει έρευνα, διασταύρωση, υπομονή.

Και έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα, δεν προσαρμόζεται πάντοτε στις επιθυμίες μας.

Έτσι, ο καθένας κατασκευάζει τη δική του πραγματικότητα, την υπερασπίζεται με πάθος και αντιμετωπίζει ως ύποπτο όποιον επιμένει στα στοιχεία.

Η συζήτηση παύει να είναι αναζήτηση και γίνεται αγώνας επικράτησης.

Δεν ακούμε για να καταλάβουμε, αλλά για να εντοπίσουμε πού θα χτυπήσουμε.

Δεν απαντάμε στο επιχείρημα, αλλάζουμε θέμα.

Κι αν δεν υπάρχει αντίπαλος, τον κατασκευάζουμε.

Η ευθύνη χρειάζεται πάντα κάποιον άλλον για να κατοικήσει.

Ίσως, τελικά, ήρθε η ώρα να ιδρύσουμε ένα Υπουργείο Παραλόγου.

Όχι πως μας λείπει, απλώς λειτουργεί μέχρι σήμερα χωρίς επίσημη αναγνώριση.

Θα εκδίδει πιστοποιητικά παντογνωσίας, άδειες ακατάσχετης φλυαρίας και διπλώματα ημιμάθειας.

Για τις θέσεις ευθύνης δεν θα απαιτούνται προσόντα, μόνο ακλόνητη πεποίθηση ότι όλοι οι άλλοι έχουν άδικο.

Οι αιτήσεις αναμένονται πολλές.

Το προσωπικό βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας.

Ως τότε, ας κρατήσουμε μερικούς κανόνες στοιχειώδους επιβίωσης.

Μην εμπιστεύεσαι την ένταση περισσότερο από το επιχείρημα.

Η φωνή μπορεί να γεμίσει ένα δωμάτιο, όχι όμως και το κενό μιας σκέψης.

Μην επιχειρείς να πείσεις εκείνον που δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά την επιβεβαίωση όσων ήδη πιστεύει.

Δεν πρόκειται για διάλογο, αλλά για μονόλογο με περιστασιακές διακοπές.

Και κράτησε το δικαίωμα στον αυτοσαρκασμό.

Είναι άμυνα απέναντι στην έπαρση, αρκεί να στρέφεται πρώτα προς τα μέσα.

Γιατί η βεβαιότητα ότι το παράλογο κατοικεί αποκλειστικά στους άλλους είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να του παραχωρήσουμε χώρο και μέσα μας.

Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε ολόκληρο τον κόσμο.

Χρειάζεται, τουλάχιστον, να αναγνωρίζουμε τη δική μας συμμετοχή στο παράλογο, τις φορές που η ευκολία υποκαθιστά τη σκέψη και η ανάγκη να έχουμε δίκιο υπερισχύει της ανάγκης να καταλάβουμε.

Το παράλογο, τελικά, δεν έχει ανάγκη από υπερασπιστές.

Έχει αρκετούς εθελοντές. Και, όπως συμβαίνει σε κάθε επιτυχημένο θεσμό, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν ότι το υπηρετούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους