Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΡΑΚΗ--ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ: ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΧΑΣΜΟΥΣ, ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!! -- THRACE--POMAKOCHORIA: AGAINST DIVISIONS, HEARTS BEAT GREEK!!! Πομακοχώρια ονομάζονται τα χωριά στον ορεινό όγκο της Ροδόπης με Πομακικό πληθυσμό, κατά κύριο λόγο. Στην Ελλάδα, Πομακοχώρια συναντάμε στους νομούς Ξάνθης, Ροδόπης και Έβρου.

Λόγω του ορεινού χαρακτήρα της περιοχής αλλά και των προβλημάτων της μειονοτικής εκπαίδευσης, τα Πομακοχώρια είναι αρκετά απομονωμένα και έχουν διατηρήσει το γραφικό χαρακτήρα τους, την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών και τον ιδιαίτερο πολιτισμό των Πομάκων. Στην Ξάνθη, Ο δήμος Εχίνου με τα χωριά του ( Σμίνθη, Μύκη, Εχίνος, Ωραίο, Μελίβια, Κοτύλη, Δημάριο κλπ). ο δήμος Μύκης και οι κοινότητες Κοτύλης, Θερμών και Σατρών αποτελούνται αποκλειστικά από Πομακοχώρια.

Πομακοχώρια επίσης βρίσκονται και στην βορειοανατολική περιοχή του δήμου Ξάνθης και στη βόρεια περιοχή της κοινότητας Σελέρου.

Αντιπροσωπευτικότερα χωριά είναι ο Κένταυρος, η Γλαύκη, το Ωραίο, η Κοτύλη, οι Σάτρες και οι Θέρμες. Στη Ροδόπη, οι κοινότητες Οργάνης και Κέχρου αποτελούνται αποκλειστικά από Πομακοχώρια.

Πομακοχώρια επίσης βρίσκονται και στη βόρεια περιοχή του δήμου Φιλλύρας, στη βόρεια περιοχή του δήμου Αρριανών, στη βόρεια περιοχή του δήμου Σώστου, στη βόρεια περιοχή του δήμου Ιάσμου, καθώς και στις βορειοανατολικές περιοχές των δήμων Κομοτηνής και Σαπών.

Αντιπροσωπευτικότερα χωριά είναι η Οργάνη, ο Κέχρος, η Νέδα, η Χλόη, η Άνω Βυρσίνη και η Δρύμη. Στον Έβρο, Πομακοχώρια βρίσκονται στο δήμο Ορφέα, στο δημοτικό διαμέρισμα Μικρού Δερείου.

Αντιπροσωπευτικότερα χωριά είναι το Μέγα Δέρειο, το Σιδηροχώρι, η Ρούσσα και το Γονικό. Στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί περίπου 160 Πομακοχώρια. (wikipedia) ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ Μέχρι το 1996 δεν ήταν ελεύθερη η πρόσβαση για τα πομακοχώρια και για να πας από την πόλη της Ξάνθης στα Πομακοχώρια έπρεπε να περάσεις πρώτα από την περιβόητη «μπάρα» (φυλάκιο για έλεγχο χαρτιών και άδειας από την Αστυνομική Διεύθυνση Ξάνθης). Δηλαδή συνοριακός έλεγχος μέσα στην Ελλάδα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να χαρίζουμε ολόκληρη τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης με τη φυλετική, γλωσσική και τη θρησκευτική της ανομοιογένεια στους σουλτάνους του νεοτουρκικού επεκτατισμού. Οι Πομάκοι έτειναν δυστυχώς μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες να διαμορφώνουν τουρκική συνείδηση.

Επρόκειτο για ένα είδος γενοκτονίας, γιατί τα δικά μας λάθη στέλνουν το λαό των Πομάκων κατευθείαν στο στόμα του νεοτουρκικού εθνικισμού καθώς ευρίσκοντο στο στόχαστρο της Τουρκικής προπαγάνδας. Στη Θράκη οι πράκτορες της Τουρκίας έχουν εκμεταλλευτεί τις δικές μας παραλείψεις και έχουν επιβάλει ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Έχουμε φθάσει στο σημείο να χαρίζουμε στο νεοτουρκικό καθεστώς μία ανομοιογενή από κάθε άποψη μουσουλμανική κοινότητα, η οποία αποτελείται από τρεις ομάδες, τους «τουρκογενείς», τους Πομάκους και τους Αθίγγανους.

Μουσουλμάνοι κατευθυνόμενοι από τον Επιτήδειο Ουδέτερο, προσπαθούν να επιβάλλουν στους Πομάκους να μην μιλούν την μητρική τους γλώσσα.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σημειώνεται το γεγονός ότι στις 15 Νοεμβρίου 1989, σε συγκέντρωση γονέων και κηδεμόνων του Σχολείου του Εχίνου και σε συνεργασία με την σχολική εφορία, συζητήθηκε η ανάγκη να ομιλούν οι μουσουλμανόπαιδες της περιοχής την τουρκική και όχι την πομακική στους δημόσιους χώρους.

Σκοπός της Τουρκίας ήταν και είναι να εξαφανισθεί η πομακική και να κυριαρχήσει η τουρκική στους μουσουλμάνους. ΚΙΖΙΛΜΠΑΣΗΔΕΣ Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Κιζιλμπάσηδες Πομάκοι, επειδή η αίρεση τους εμφανίζει κοινά χαρακτηριστικά τόσο προς την χριστιανική πίστη όσο και προς τις αρχαίες μυστηριακές τελετές.

Ζουν και δραστηριοποιούνται στην περιοχή Μεγάλου Δερείου – Ρούσσας, όπου υπάρχει αποδεδειγμένη συνέχεια της ανθρώπινης παρουσίας τουλάχιστον από το 1100 π.χ. Αυτό αποδεικνύεται από την βραχογραφία με τα εγχάρακτα σχέδια αλλά και από τους μεγαλιθικούς τάφους τύπου Dolmen , που βρίσκονται στη Ρούσσα.

Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν πως οι Πομάκοι που λέγονται και Αχριάν είναι απόγονοι του αρχαίου Θρακικού φύλου των Αγριάνων.

Άλλοι λένε πως οι Κιζιλμπάσηδες έχουν σχέση με τους Ερεθρίνους.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, οι Κιζιλμπάσηδες χιλιάδες χρόνια κρατούν κλειστά τα στόματά τους σχετικά με τη μυστηριακή λατρεία τους.

Σταυρώνουν το ψωμί όταν το κόβουν, κεντάνε σταυρούς στο κάτω μέρος στις κάλτσες τους, πίνουν νερό από τα αγιάσματα και επισκέπτονται χριστιανικά ξωκλήσια, τρώνε χοιρινό και πίνουν οινοπνευματώδη σε αντίθεση με τους ομοθρήσκους τους.

Η γλώσσα τους είναι σλαβική με πολλές αρχαιοελληνικές λέξεις.

Στην περιοχή του νομού Έβρου, κατοικούν Κιζιλμπάσηδες Πομάκοι.

Ονομάζονται έτσι γιατί είναι αιρετικοί μουσουλμάνοι που υποχρεώθηκαν μετά το βίαιο εξισλαμισμό τους να φορούν κόκκινο σκούφο.

Η αίρεση αυτή είναι μπεκτασική και η περιοχή που κατοικούν περιλαμβάνει τα παρακάτω χωριά και οικισμούς : Κόρυμβος, Σιδηρώ, Μικρό και Μεγάλο Δέρειο, Ρούσσα, Ανω και Κάτω Μικράκιο, Κισσός, Μεσημέρι και Ουράνια.

Το εορτολόγιο τους σύμφωνα με τον καθηγητή Ευστράτιο Ζεγκίνη, έχει πολλές ομοιότητες με το χριστιανικό και πολλές γιορτές τους συμπίπτουν με το παλιό ημερολόγιο.

Την περίοδο των Χριστουγέννων γιορτάζουν το Τζέμ, που περιλαμβάνει εξομολόγηση, οινοποσία και χορό, ενώ κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε όργια μετά αυτού Πηγή .wake-up.gr -Στέλιος Αρσενίου Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΟΜΑΚΟΥ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ Στο εξωτερικό καταλαβαίνεις τι σημαίνει Έλληνας! Υπερηφάνεια, αλλά και θλίψη για τους Πομάκους Μπίμπαση Σεντάτ: Στην παιδική μου ηλικία ήταν πολλοί αυτοί που επεδίωξαν να με κάνουν να μην αισθάνομαι Πομάκος και να μην αισθάνομαι Έλληνας.

Το ίδιο δυστυχώς κάνουν και σήμερα σε χιλιάδες αθώα Πομακόπουλα.

Δηλητηριάζουν την ψυχή τους για πάντα.

Δημιουργούν τους νέους Γενίτσαρους Πομάκους.

Επηρεασμένος κι εγώ από το κλίμα αυτό, είχα πολλές τραυματικές εμπειρίες και μέσα μου κουβαλούσα ένα έντονο διχασμό.

Όμως, κάποια περιστατικά στη ζωή μου, ξεκαθάρισαν τα πράγματα.

Θα μεταφέρω στους αδελφούς μου Πομάκους μία ανάμνηση που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου για πάντα.

Πριν από λίγα χρόνια, σε νεαρή ηλικία από βιοποριστική ανάγκη, ταξίδεψα ως ναύτης σε ένα από τα καράβια της οικογένειας Βαρδινογιάννη.

Ήταν το 2001 όταν βρεθήκαμε στην Αίγυπτο, στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.

Κάποια στιγμή ανέβηκε στο καράβι ένας πλανόδιος Αιγύπτιος μικροπωλητής, ο Μουσταφά, ο οποίος ήξερε κάποια σπασμένα Ελληνικά από τους ναυτικούς που περνούσαν από εκεί.

Οι πιο πολλοί, ήμασταν στη μεγάλη σάλα του καραβιού μαζεμένοι σε μικρές ομάδες και συζητούσαμε.

Εμείς οι Πομάκοι, τέσσερις συνολικά, καθόμασταν σε ένα ακριανό τραπέζι.

Να τονίσω εδώ ότι οι σχέσεις με τους τότε συναδέλφους, ήταν καλές, πλην μιας εξαιρέσεως (κάποιος τύπος από τη νότια Ελλάδα), ο οποίος μας αντιμετώπιζε αρνητικά λόγω των ονομάτων μας και του θρησκευματός μας (μας ταύτιζε προφανώς με τους Τούρκους). Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο καπετάνιος χαριτολογώντας, απευθύνεται στον Αιγύπτιο μικροπωλητή και του λέει: -Μουσταφά, από αυτούς που βλέπεις εδώ μέσα, ποιοί είναι Έλληνες; Ο Μουσταφά, στρέφει το κεφάλι του και αρχίζει να μας χαρακτηρίζει ανάλογα με τα τραπέζια που καθόμασταν.

Με την χαρακτηριστική αραβική προφορά του, άρχισε να απαριθμεί και να λέει «αυτό δεν είναι Έλληνα, αυτό δεν είναι Έλληνα» και μάλιστα σε μερικούς είπε ότι «αυτό Τούρκο». Αφού και ο νοτιοελλαδίτης εισέπραξε τον χαρακτηρισμό «αυτό δεν είναι Έλληνα», έφτασε σε εμάς τους Πομάκους και χωρίς να το σκεφτεί λέει «αυτό είναι Έλληνα». Τότε όλοι μαζί οι Πομάκοι στρεφόμαστε στον καπετάνιο και του λέμε: -Είδες, καπετάνιε, τι λέει, εμείς είμαστε καθαροί Έλληνες… Πάντα θα θυμάμαι τη χαρά που μας έδωσε ο Αιγύπτιος μικροπωλητής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας… Θυμάμαι ακόμα ότι, την ίδια χαρά εισέπραττα και σε όλο τον αραβικό κόσμο, όταν έλεγα ότι είμαι Έλληνας (Γιουνάν). Οι Άραβες σέβονται και αγαπούν τους Έλληνες.

Θυμάμαι ακόμα την πρόσφατη διαμάχη μου, η οποία έφτασε σε ακραία όρια,με έναν Σκοπιανό, με τον οποίο συνεργαστήκαμε για επαγγελματικούς λόγους στη Φιλανδία.

Όταν αυτοχαρακτηρίστηκε ως Μακεδόνας, εξαγριώθηκα και του είπα ότι εγώ είμαι Μακεδόνας Έλληνας, μια και οι Πομάκοι –σύμφωνα με τις παραδόσεις μας-είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Και ενώ όλα αυτά στο εξωτερικό με κάνουν να νιώθω περήφανος, ξεχωριστός και να υπερασπίζομαι την Ελλάδα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, αντίθετα, όταν γυρίζω πίσω, νιώθω η Ελλάδα να με πληγώνει.

Ο χαρακτηρισμός μειονότητα ή η διαφορετική ματιά με την οποία με βλέπουν κάποιοι, με στεναχωρεί. Οι Πομάκοι δεν είμαστε μειονότητα, ούτε θέλουμε να λεγόμαστε έτσι.

Είμαστε κομμάτι αυτού του τόπου για χιλιάδες χρόνια.

Είμαστε ντόπιοι δεν ήρθαμε ούτε από την Ανατολή, ούτε από τις στέπες της Ασίας.

Με αυτές τις σκέψεις καλώ τους αδελφούς Πομάκους να ψάξουν την ιστορία μας, να μην ντρέπονται και να μη φοβούνται να λένε την αλήθεια. Είμαστε Πομάκοι και είμαστε περήφανοι για αυτό. ΝΕΣΜΕ ΜΠΑΧΤΙΑΡ ΟΤΙΣΜΕ ΠΟΜΑΤΣΙ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους