Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ, ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΠΕΤΑΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΜΑΘΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Σε μια χώρα όπου τα σκουπίδια κυριαρχούν, τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα και το μέλλον αβέβαιο, περπατάς ένα πρωινό μέσα σε όλο αυτό το χάος και ξαφνικά έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα πεταμένο χαρτί που σου αλλάζει τη στιγμή και σε επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Σήμερα, καθώς έκανα βόλτα τον σκύλο μου, ένα χαρτί βρέθηκε στα πόδια μου.

Κάποια γράμματα διακρίνονταν πάνω του.

Στάθηκα για μερικά δευτερόλεπτα και μπήκα στον πειρασμό να διαβάσω αυτές τις καλοσχηματισμένες λέξεις.

Διαπίστωσα πως επρόκειτο για απόκομμα ενός εφηβικού ημερολογίου.

Και ενώ η πρώτη μου σκέψη ήταν πως ίσως να επρόκειτο για τις σκέψεις ενός κοριτσιού, με ερωτικά ρομάντζα και ρομαντικά όνειρα, ήρθα αντιμέτωπη με μια έκπληξη που δεν περίμενα.

Ήταν οι σκέψεις ενός αγοριού στην εφηβεία.

Ένα αγόρι που έγραφε πως δεν κατάφερε να διαβάσει και να γράψει καλά στο τεστ.

Πως αυτός ήταν ο λόγος που άργησε να κοιμηθεί.

Πως έβαλε δύο-τρία πράγματα στην τύχη και πως, μέσα στο τόσο διάβασμα, δεν πρόλαβε να ζήσει τη μέρα του.

Και στην επόμενη σελίδα, εκεί όπου νομίζεις πως η καθημερινότητα ενός εφήβου περιορίζεται στα σχολικά καθήκοντα και πως οι δυσκολίες του είναι μόνο τα μαθήματα, έρχεται η άλλη πλευρά να σε συγκλονίσει.

Εκεί διαβάζεις πως μια φιλία διαλύεται εξαιτίας μιας παρεξήγησης.

Πως η ελπίδα να ξαναγίνουν κολλητοί είναι αβέβαιη.

Πως η γιαγιά μαλώνει επειδή δεν πρόλαβε να διαβάσει.

Πως η μαμά ζαλίζεται.

Πως το σπίτι γίνεται τόπος ανησυχίας αντί για ηρεμία.

Πως μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, αλλά εσύ να αισθάνεσαι πως δεν έχεις κανέναν.

Πως δεν θέλει να μαλώνει, αλλά να νιώθει φίλος.

Και μέσα σε όλα αυτά, ανησυχεί για τη ζαλάδα της μητέρας του.

Άραγε η μαμά του το ξέρει αυτό; Άραγε, έναν χρόνο μετά, είναι και πάλι κολλητός με τη Δήμητρα; Τα πηγαίνει καλύτερα στα τεστ; Έχει ακόμη τις ίδιες ανησυχίες ή έχουν προστεθεί κι άλλες; Δεν ξέρω ποιος είναι.

Προφανώς, κάποιος έφηβος της γειτονιάς μου, εδώ στην Περαία.

Δεν ξέρω τη μαμά του, ούτε τη γιαγιά του.

Το χαρτί το βρήκα δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών.

Και αναρωτήθηκα: Πώς γίνεται ένα τέτοιο χαρτί να καταλήγει στα σκουπίδια; Πόσες σκέψεις και ανησυχίες πετάξαμε τελικά στη ζωή μας, επειδή δεν τις γράψαμε ποτέ; Πόσο χαμηλά βαθμολογούμε τη μέρα, τη ζωή, την ίδια τη στιγμή; Το χαρτί το μάζεψα.

Όπως μάζεψα κάποτε και μια φωτογραφία ενός μικρού παιδιού.

Όπως μάζεψα και παλιότερα ένα βρεφικό κουκλάκι.

Δεν πετιούνται αυτά, παιδιά! Είναι περιουσία.

Προσωπική, κοινωνική, συναισθηματική και πολλά ακόμη.

Κάποτε θα τα αξιοποιήσω.

Προς το παρόν, τα κρατάω για μένα, γιατί πιστεύω πως με κάνουν λίγο καλύτερο άνθρωπο.

Αγαπητό μου, άγνωστο εφηβάκι, που δεν σε ξέρω, σε ευχαριστώ πολύ που το έγραψες! Έχω κι εγώ παιδιά.

Πέρασα μία εφηβεία και τώρα περνάμε και δεύτερη.

Σε ευχαριστώ που με αφύπνισες λίγο περισσότερο.

Που μου θύμισες να μη μαλώσω το παιδί μου αν δεν γράψει κάπου καλά.

Να αναρωτηθώ γιατί αργεί να κοιμηθεί.

Να θυμηθώ να ρωτήσω πώς τα πηγαίνει με ένα κορίτσι με το οποίο είναι φίλοι στο σχολείο.

Να θυμηθώ να μην επιτρέψω σε κανέναν να το μαλώσει άδικα.

Και το πιο σημαντικό… Να θυμηθώ να μην κάνω τόσο αισθητή την ασθένειά μου.

Κάθε φορά που πονάω, που ζαλίζομαι, που κάνω εμετό, να προσπαθώ να μην το αντιλαμβάνεται.

Όχι γιατί πρέπει να κρύβουμε τον πόνο μας από τα παιδιά μας.

Αλλά γιατί σήμερα θυμήθηκα πως κι εκείνα έχουν τον δικό τους πόνο.

Τις δικές τους ανησυχίες.

Τους δικούς τους φόβους.

Γιατί περνούν δύσκολα κι εκείνα.

Γιατί μεγαλώνουν.

Ο κόσμος τους αλλάζει, όπως αλλάζουν και οι ανάγκες τους.

Και πολλές φορές, μέσα στην προσπάθειά μας να διαχειριστούμε τα δικά μας προβλήματα, ξεχνάμε πως τα παιδιά μας κουβαλούν έναν ολόκληρο κόσμο μέσα τους.

Έναν κόσμο που δεν βλέπουμε πάντα.

Λυπάμαι που ως άνθρωποι γίναμε τόσο ψυχροί, ώστε να ξεχάσουμε κάτι τόσο βαθιά ανθρώπινο: να παρατηρούμε, να ακούμε, να νοιαζόμαστε.

Άγνωστε έφηβε, θα ήθελα να μάθω ποιος είσαι.

Όχι για να σε λυπηθώ.

Ούτε για να σε φέρω σε δύσκολη θέση.

Αλλά για να σου σφίξω το χέρι.

Γιατί εσύ, χωρίς να το γνωρίζεις, μου έδωσες ένα προβάδισμα.

Μου έδωσες την ευκαιρία να σκεφτώ διαφορετικά.

Να δείξω περισσότερη κατανόηση.

Να γίνω λίγο πιο προσεκτική απέναντι στα παιδιά μου.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σπουδαίο μάθημα που μπορεί να σου δώσει ένας άγνωστος άνθρωπος.

Να σε κάνει καλύτερο χωρίς καν να σε γνωρίζει.

Κι εσύ, παιδί μου, όπου κι αν βρίσκεσαι, εύχομαι να είσαι καλά.

Να ξαναβρείς τον φίλο σου.

Να πηγαίνεις καλύτερα στα τεστ.

Να μη χρειάζεται να ανησυχείς τόσο για τη μαμά σου.

Και να θυμάσαι πως, ακόμη κι όταν αισθάνεσαι μόνος, οι σκέψεις σου έχουν αξία. Τα συναισθήματά σου έχουν αξία. ΕΣΥ έχεις αξία. Βαθμός ημέρας: 1000/10. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους