Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εξέγερση της προλεταριακής Νεολαίας στην Γαλλία: Video "Αυτό είναι επίσης κάτι που δεν θα δείτε ποτέ στα ΜΜΕ των δισεκατομμυριούχων". Το συγκεκριμένο βίντεο που κοινοποίησε η ακτιβίστρια Emma 🇨🇭 στο X (πρώην Twitter), συνοδεύεται από τη λεζάντα «Αυτό είναι επίσης κάτι που δεν θα δείτε ποτέ στα ΜΜΕ των δισεκατομμυριούχων!» και εστιάζει στην αντίθεση ανάμεσα στην επίσημη ειδησεογραφική κάλυψη και την πραγματικότητα των δρόμων στη Γαλλία.

Η φράση αυτή χρησιμοποιείται συχνά για να τονίσει την άποψη ότι τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία ανήκουν σε ισχυρούς επιχειρηματίες ή δισεκατομμυριούχους, ενδέχεται να αποφεύγουν, να υποβαθμίζουν ή να αποσιωπούν συγκεκριμένα θέματα που έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντά τους.

Συνήθως, αυτή η φράση συνοδεύει ειδήσεις ή αναλύσεις που αφορούν: Εργασιακά δικαιώματα και συνδικαλισμό: Επιτυχίες εργαζομένων σε μεγάλες εταιρείες (όπως απεργίες ή ίδρυση σωματείων) που συχνά δεν λαμβάνουν τη δημοσιότητα που θα αναμενόταν.

Φορολογία των πλουσίων: Προτάσεις για την αύξηση της φορολογίας των μεγάλων περιουσιών ή αποκαλύψεις για νόμιμα «παραθυράκια» φοροαποφυγής.

Εταιρική αυθαιρεσία: Περιβαλλοντικά σκάνδαλα, παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας ή μονοπωλιακές πρακτικές από κολοσσούς της αγοράς.

Εναλλακτικά οικονομικά μοντέλα: Συζητήσεις και παραδείγματα που αμφισβητούν το τρέχον οικονομικό σύστημα ή προτείνουν αναδιανομή του πλούτου.

Το πλαίσιο και το περιεχόμενο του βίντεο Η αντίθεση στην ενημέρωση: Όπως σχολιάζουν χρήστες της πλατφόρμας, την ώρα που τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης επικεντρώνονται σε υλικές ζημιές, ταραχές ή λεηλασίες (όπως αναφορές για καταστήματα πολυτελείας), το συγκεκριμένο οπτικοακουστικό υλικό προβάλλει μια εντελώς διαφορετική, ανθρώπινη πλευρά.

Τι δείχνει το βίντεο: Αναδεικνύει την αλληλεγγύη, τον σεβασμό των νέων προς τους ηλικιωμένους, καθώς και την αυθεντική έκφραση της καθημερινότητας στις λαϊκές γειτονιές της Γαλλίας (όπως το προάστιο Σεν-Σαιν-Ντενί / 93). Οι συμμετέχοντες τραγουδούν στίχους που μιλούν για μια Γαλλία που «ζει, γελάει και αρνείται να υποταχθεί». Η κριτική στα ΜΜΕ: Η ανάρτηση αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης κριτικής στη Γαλλία σχετικά με τον τρόπο που οι ιδιωτικοί ενημερωτικοί κολοσσοί (που συχνά ανήκουν σε δισεκατομμυριούχους) κατηγορούνται ότι τρομοκρατούν την κοινή γνώμη ή υποβαθμίζουν τα μηνύματα των διαδηλώσεων και των λαϊκών κινημάτων.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει η δημιουργός και όσοι το αναπαράγουν είναι ότι η «όμορφη και ενωτική» πλευρά των κοινωνικών διεκδικήσεων σκόπιμα παραλείπεται από τα δελτία ειδήσεων.

Πια είναι η γιαγιά στο αναπηρικό καροτσάκι; Στο συγκεκριμένο βίντεο, η ηλικιωμένη γυναίκα που βρίσκεται στο αμαξίδιο (ή καροτσάκι) δεν αναφέρεται με το ονοματεπώνυμό της.

Δεν πρόκειται για κάποιο δημόσιο ή διάσημο πρόσωπο, αλλά για μια ανώνυμη καθημερινή κάτοικο της περιοχής (ή περαστική ηλικιωμένη). Η παρουσία της στο βίντεο έγινε το κεντρικό σημείο αναφοράς για τους εξής λόγους: Σύμβολο σεβασμού και συνύπαρξης: Το βίντεο καταγράφει τη στιγμή που μια ομάδα νεαρών (κυρίως από τις λαϊκές γειτονιές των προαστίων του Παρισιού) την περιβάλλει με απόλυτο σεβασμό, τραγουδώντας και χορεύοντας γύρω της, με εκείνη να χαμογελά και να συμμετέχει στην ατμόσφαιρα.

Το «αντίδοτο» στην τρομοκρατία των ΜΜΕ: Οι χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούν τη δική της φιγούρα για να δείξουν ότι η νεολαία των προαστίων δεν είναι «εγκληματική» ή «επικίνδυνη» για τους ηλικιωμένους, όπως συχνά παρουσιάζεται στα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα.

Αντίθετα, δείχνει ότι οι δύο γενιές μπορούν να συνυπάρξουν με αγάπη και αρμονία.

Η «γιαγιά» λειτουργεί ως το ζωντανό παράδειγμα της κοινωνικής συνοχής που —σύμφωνα με το σκεπτικό της ανάρτησης— τα συστημικά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν να μην προβάλλουν.

Το τραγούδι που ακούγεται στο βίντεο είναι το πασίγνωστο γαλλικό κομμάτι "Ma France à moi" (Η δική μου Γαλλία) της διάσημης Γαλλίδας ράπερ Diam's. Το Τραγούδι Κυκλοφόρησε το 2006 στο εμβληματικό της άλμπουμ Dans mon bulle και αποτελεί έναν διαχρονικό «ύμνο» της νεολαίας των γαλλικών προαστίων (banlieues). Οι στίχοι που ακούγονται: Στο βίντεο, οι νεαροί τραγουδούν το εξής κομμάτι: «Αλλά η δική μου Γαλλία ζει, τουλάχιστον μιλάει, τουλάχιστον γελάει... και αρνείται να υποταχθεί σε εκείνη τη Γαλλία που θα μας ήθελε να φύγουμε». Το μήνυμα: Το κομμάτι γράφτηκε ως απάντηση στην πολιτική ρητορική της εποχής (επί Νικολά Σαρκοζί) και στην ξενοφοβία.

Αντιπαραβάλλει τη συντηρητική, φοβική Γαλλία με τη ζωντανή, πολυπολιτισμική Γαλλία των προαστίων που αγωνίζεται να επιβιώσει και να εκφραστεί. Η Τοποθεσία Το βίντεο σχετίζεται άμεσα με το Σεν-Σαιν-Ντενί (Seine-Saint-Denis), γνωστό στη Γαλλία απλά με τον αριθμό του διαμερίσματός του, "93" (Le quatre-vingt-treize), όπως ακούγεται και στους στίχους («ακόμα κι αν είμαστε παιδιά του 93»). Το πλαίσιο του "93": Πρόκειται για το βορειοανατολικό προάστιο του Παρισιού.

Είναι μια περιοχή με έντονο εργατικό και μεταναστευτικό στοιχείο, η οποία στα γαλλικά κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από ρεπορτάζ για εγκληματικότητα, φτώχεια ή ταραχές.

Η σημασία του βίντεο: Η επιλογή να τραγουδηθεί αυτό το κομμάτι στο συγκεκριμένο μέρος, έχοντας στο επίκεντρο τη γιαγιά, είναι μια συνειδητή κίνηση των ντόπιων για να ανατρέψουν το «στερεότυπο του 93». Θέλουν να δείξουν ότι η γειτονιά τους έχει βαθιά κουλτούρα αλληλεγγύης, χαράς και σεβασμού, κόντρα στην εικόνα "χάους" που συχνά προβάλλουν οι ειδήσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους