Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όχι, μισά-μισά. Ακριβώς μισά. Δεν μου αρέσουν αυτά τα παλιά.» Το είπε χαμογελώντας, αλλά το χέρι του είχε ήδη τραβήξει τον λογαριασμό πιο κοντά και έκανε υπολογισμούς στο κινητό.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να έσβησε ο θόρυβος της ταβέρνας γύρω μας.

Τα ποτήρια, οι φωνές από το διπλανό τραπέζι, το κουτάλι που χτυπούσε σε ένα πιατάκι με γιαούρτι, όλα έμειναν πίσω.

Κι εγώ απλώς τον κοιτούσα.

Ήμασταν σε μια μικρή ταβέρνα στο Κουκάκι.

Από αυτές τις τίμιες, με χάρτινα τραπεζομάντιλα, ψωμί σε καλαθάκι και έναν σερβιτόρο που σε λέει «κορίτσι μου» χωρίς να σε ενοχλεί.

Το ραντεβού μέχρι τότε πήγαινε καλά.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Τον λένε Γιώργο.

Τον γνώρισα μέσω κοινής παρέας.

Μου είχαν πει ότι είναι σοβαρός, δουλευταράς, ήρεμη δύναμη.

Εγώ είχα βγει από μια δύσκολη σχέση πριν έναν χρόνο, με έναν άνθρωπο που πλήρωνε τα πάντα αλλά μετά σου το χτύπαγε με τρόπους πιο άσχημους κι από φωνή.

Οπότε όχι, δεν ήθελα κάποιον «παραδοσιακό κουβαλητή». Ήθελα έναν άντρα με σεβασμό.

Με λεπτότητα.

Με καρδιά.

Στην αρχή, ο Γιώργος μου φάνηκε ακριβώς αυτό.

Μιλήσαμε για τις δουλειές μας, για την κίνηση στην Αθήνα, για τα ενοίκια που έχουν ξεφύγει και μας πνίγουν όλους.

Μου είπε ότι μένει μόνος στον Νέο Κόσμο, ότι βοηθάει ακόμα τους γονείς του στο Περιστέρι γιατί ο πατέρας του πήρε μικρή σύνταξη.

Μου άρεσε που δεν το έπαιζε κάτι.

Μου άρεσε που ήταν προσγειωμένος.

Παραγγείλαμε χωριάτικη, κολοκυθοκεφτέδες, πατάτες, λίγο κρασί και μετά πήρε και μπριζολάκια.

Εγώ τσίμπησα πιο λίγο.

Είχα άγχος, κλασικά.

Εκείνος έτρωγε με όρεξη και γελούσε δυνατά.

Μια δυο φορές μου ακούμπησε το χέρι και δεν με πείραξε.

Είπα μέσα μου, άντε, ίσως αυτή τη φορά να μην μπλέξω σε κάτι μπερδεμένο.

Και μετά ήρθε ο λογαριασμός.

Ο σερβιτόρος τον άφησε στη μέση και ο Γιώργος σχεδόν αμέσως είπε: «Να το μοιράσουμε.

Εγώ αυτά τα θεωρώ σωστά.

Σε μια σύγχρονη γνωριμία όλα ίσα.» Δεν είπα όχι.

Δεν είμαι από τις γυναίκες που περιμένουν να τις κεράσουν για να επιβεβαιωθούν.

Έβγαλα το πορτοφόλι μου και του είπα ήρεμα: «Ναι, εννοείται, απλώς συνήθως βλέπουμε και τι έχει πάρει ο καθένας, όχι;» Σήκωσε τα φρύδια. «Ε, τώρα θα το κάνουμε θέμα; Μισά είναι το πιο καθαρό.

Να μην αισθανθεί κανείς τίποτα.» Αυτό το «να μην αισθανθεί κανείς τίποτα» με χτύπησε κάπου πολύ περίεργα.

Γιατί εγώ ήθελα ακριβώς το αντίθετο.

Να αισθανθούμε κάτι.

Γέλασα λίγο αμήχανα. «Δεν το κάνω θέμα.

Απλώς εσύ πήρες και κυρίως, εγώ όχι τόσο.» Εκείνος άφησε το κινητό στο τραπέζι λίγο πιο απότομα. «Μαρία, αν από το πρώτο ραντεβού αρχίσουμε τα ποιος έφαγε τι, δεν έχει νόημα.

Ή πιστεύουμε στην ισότητα ή όχι.» Με είπε με το όνομά μου λες και με έβαζε στη θέση μου.

Χωρίς φωνή.

Αυτό ήταν το χειρότερο. Ψυχρά. Τακτοποιημένα.

Τον κοίταξα και για πρώτη φορά δεν είδα τον ήρεμο άνθρωπο που είχα απέναντί μου τόση ώρα.

Είδα κάποιον που ήθελε να έχει δίκιο. Όχι να συνδεθεί. Όχι να είναι ευγενικός. Να έχει δίκιο.👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους