Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ✝️ «Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι ότι σήμερα δικαιώνεται το μεγάλο έργο της Κιβωτού, το οποίο κάναμε χρόνια», δήλωσε ο πατέρας Αντώνιος μετά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου στα Ιωάννινα.

Ομολογώ ότι αυτή η δήλωση έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία, γιατί πίσω από τις λέξεις της κρύβονται χρόνια δοκιμασίας, δημόσιας διαπόμπευσης και μιας πρωτοφανούς, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ανατροπής της δημόσιας εικόνας ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε με ένα έργο προσφοράς.

Ενός ανθρώπου που από το 1998 δημιούργησε την «Κιβωτό του Κόσμου», προσφέροντας στέγη, φροντίδα και ελπίδα σε παιδιά που είχαν ανάγκη, για να βρεθεί αργότερα στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που απασχόλησε επί μήνες ολόκληρη τη χώρα.

Ο πατέρας Αντώνιος δεν ήταν απλώς ένας ιερέας.

Ήταν ο άνθρωπος που τόλμησε να δημιουργήσει κάτι έξω από τα όρια του «συστήματος». Χωρίς πλάτες.

Χωρίς προστάτες.

Χωρίς να ζητήσει άδεια για να προσφέρει και από ότι φαίνεται αυτό ήταν το μεγαλύτερό του «λάθος». Γιατί σε μια κοινωνία που συχνά κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, το να προσφέρεις άδολα θεωρείται απειλή.

Όποιος δεν ζητάει τίποτα πίσω, όποιος δεν ενσωματώνεται, όποιος δεν συμμετέχει στο παιχνίδι των συμφερόντων, γίνεται στόχος και τότε αρχίζει το μένος.

Στη προηγούμενη δίκη του, οι δικηγόροι υπεράσπισης είχαν ήδη παραιτηθεί, διαμαρτυρόμενοι για αίσθηση αδικίας και στέρηση υπερασπιστικών δικαιωμάτων.

Και όμως, με μόνο δύο ή τρεις κατηγορίες από αμφίβολης αξιοπιστίας μάρτυρες, χτίστηκε ένα αφήγημα που έφτασε μέχρι την καταδίκη.Δεν χρειάζονται εκατοντάδες αποδείξεις αρκεί η φωνή κάποιων για να γίνει «αλήθεια».Την ίδια ώρα,οι εκατοντάδες νέοι που πέρασαν από τις δομές της Κιβωτός του Κόσμου ζουν, μεγαλώνουν, εντάσσονται στο κοινωνικό σύνολο, πίνουν νερό στο όνομα του Πατρός Αντωνίου αλλά κανείς δεν τους παίρνει υπόψιν.

Η δική τους πραγματικότητα φαίνεται να αγνοείται.

Την ίδια στιγμή, υποθέσεις όπως εκείνες του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου χάθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια, παραμένουν για χρόνια ανοιχτές, χωρίς λογοδοσία, χωρίς την ίδια δημοσιότητα, χωρίς πίεση, χωρίς θόρυβο.Εκεί δεν υπάρχουν καθημερινά πάνελ,εύκολα συμπεράσματα ούτε η ίδια βεβαιότητα.Γιατί άραγε;Μήπως γιατί εκεί τα πράγματα είναι πιο σύνθετα;Μήπως γιατί τα συμφέροντα είναι μεγαλύτερα;Ή μήπως γιατί κάποιοι στόχοι είναι πιο «εύκολοι» από άλλους; Όταν ένα έργο ενοχλεί, δεν καταρρέει μόνο από τα λάθη του πολλές φορές καταρρέει από την αμφισβήτηση, τη μονομέρεια, το βάρος των κατασκευασμένων εντυπώσεων και το μένος ενός κόσμου που δεν μπορεί να καταλάβει την άδολη προσφορά.Όταν ένας άνθρωπος γίνεται στόχος, δεν δικάζεται μόνο για όσα έκανε αλλά και για όσα συμβολίζει.

Και τότε, η «δικαιοσύνη» παύει να είναι μόνο απόφαση δικαστηρίου.

Γίνεται πεδίο σύγκρουσης, αφήγημα και ιδέα προς αμφισβήτηση.

Η ιστορία, όμως, έχει δείξει, πολλές φορές ότι όσοι "σταυρώνονται" από τη βιασύνη και την βία της εποχής, συχνά δικαιώνονται στη μνήμη της.

Και τότε, είναι αργά για συγγνώμες. Γιατί η αλήθεια δεν φωνάζει. Απλώς,αντέχει και αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται.. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους