⚓Αλήθειες και Μύθοι για τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και ο άκρατος Ραγιαδισμός των Νεοελλήνων~ Τέτοια εποχή κάθε χρόνο, στην επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου(20 Οκτωβρίου 1827), βλέπω να διακινούνται...

Πλήρες Κείμενο:

⚓Αλήθειες και Μύθοι για τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και ο άκρατος Ραγιαδισμός των Νεοελλήνων~ Τέτοια εποχή κάθε χρόνο, στην επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου(20 Οκτωβρίου 1827), βλέπω να διακινούνται ανιστόρητα(για να μην πω κάτι χειρότερο) άρθρα που τροφοδοτούν τον άκρατο ραγιαδισμό της νεοελληνικής νοοτροπίας, υποστηρίζοντας ότι η επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης οφείλεται αποκλειστικά στο αποτέλεσμα της συγκεκριμένης ναυμαχίας και στους ξένους προσβάλλοντας βάναυσα την μνήμη των ηρωικών προγόνων μας.

Η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη,η Ελλάδα δεν σώθηκε εκείνη τη μέρα.

Η ανεξαρτησία είχε ήδη αρχίσει να σφυρηλατείται μέσα από επτά χρόνια συνεχούς αγώνα, με αυτοθυσία, στρατηγική και αμέτρητες θυσίες από τους Έλληνες πολεμιστές.

Όπως σημείωνε ο Μακρυγιάννης: «Εμείς δεν πολεμήσαμε για να μας σώσουν, αλλά για να σωθούμε.» (Γ. Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα, 1907, τ. Α΄, σελ. 142) Από τα Δερβενάκια έως το Μανιάκι, από το Μεσολόγγι μέχρι τις ναυτικές επιχειρήσεις των Ψαρών και της Ύδρας, οι Έλληνες πολέμησαν με σθένος και πειθαρχία, δημιουργώντας τη βάση για την ελευθερία τους, ανεξάρτητα από τις αποφάσεις και τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων.

Η παρέμβαση της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας δεν υπαγορεύτηκε από αμιγώς φιλελληνικά αισθήματα.

Τα στρατηγικά τους συμφέροντα ήταν καθαρά: Η Ρωσία επιδίωκε τον περιορισμό της Οθωμανικής δύναμης στα Βαλκάνια. Η Βρετανία ήθελε να διασφαλίσει τις εμπορικές οδούς προς την Ανατολή. Η Γαλλία επιδίωκε να ανακτήσει κύρος στη Μεσόγειο μετά τον Ναπολέοντα. (Clogg, 1992, σελ. 50–51) Τα συμφέροντα αυτά δεν μειώνουν τη σημασία του ελληνικού αγώνα, ούτε βέβαια την ηθική επιρροή του φιλελληνισμού στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Η Ελλάδα όμως δεν ελευθερώθηκε χάρη στους ξένους αλλά αυτοί απλώς αναγνώρισαν ένα θαύμα που είχε ήδη δημιουργηθεί με ιδρώτα, αίμα και ασίγαστη ψυχή.

Εδώ ακριβώς αποτυπώνεται η αντίθεση με τον άκρατο ραγιαδισμό που επικρατεί,όσοι θέλουν να αποδώσουν την ελευθερία μας στους ξένους αγνοούν τον ίδιο τον ελληνικό αγώνα και τη δύναμη του λαού μας. Η Ναυμαχία όντως κατέστρεψε ολοκληρωτικά τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ, αποδεικνύοντας ότι η στρατιωτική προσπάθεια των Οθωμανών να υποτάξουν την Ελλάδα είχε αποτύχει.

Όπως επισημαίνει ο σπουδαίος Άγγλος ιστορικός του περασμένου αιώνα Douglas Dakin: «Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου δεν εξασφάλισε από μόνη της την ελληνική ανεξαρτησία, αλλά κατέστησε βέβαιο ότι η τουρκική προσπάθεια να υποτάξει την Ελλάδα διά των όπλων είχε αποτύχει.» (Dakin, 1973, σελ. 282–283) Η μάχη άνοιξε τον δρόμο για διεθνή αναγνώριση, αλλά η πολιτική ελευθερία ήρθε σταδιακά, μέσα από εσωτερικό αγώνα και διπλωματικές διαπραγματεύσεις.

Χρειάστηκαν σχεδόν πέντε χρόνια μετά το Ναυαρίνο μέχρι τον τελικό διακανονισμό με τους Οθωμανούς στην Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (Ιουλίος,1832). Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ως πρώτος Κυβερνήτης, ανέλαβε να θεμελιώσει κρατική οργάνωση και διοίκηση σε μια κοινωνία που είχε ήδη πολεμήσει για την ελευθερία της (Petropulos, 1968, σελ. 24–30). Η μεγάλη σημασία της ναυμαχίας του Ναυαρίνου δεν είναι ψευδής, σίγουρα είναι σημαντική γιατί αναγνωρίζει και επίσημα τον αγώνα των Ελλήνων.

Η μάχη όμως δεν έκανε τους Έλληνες ελεύθερους,απλώς επικύρωσε μια πραγματικότητα που είχαν ήδη δημιουργήσει με θυσίες και ηρωισμό.

Όπως γράφει ο προσφάτως αποβιωσας επίσης Βρετανός ιστορικός William St. Clair: «Το Ναυαρίνο δεν ήταν από μόνο του θαύμα, ήταν η στιγμή που ο κόσμος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει ένα θαύμα που είχαν ήδη πετύχει οι ίδιοι οι Έλληνες.» (St. Clair, σελ. 310) Από την αρχαία Αθήνα της δημοκρατίας, του θεάτρου και της φιλοσοφίας, μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο που διέδωσε τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού σε όλο τον κόσμο, από τον αυτοκρατορικό ελληνισμό που διατήρησε τον αρχαίο πολιτισμό στον Μεσαίωνα, οι Έλληνες έχουν προσφέρει αδιαπραγμάτευτα τον πολιτισμό και τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίστηκε όλος ο Δυτικός κόσμος.

Οι ξένοι μπορεί να βοήθησαν στην εξέλιξη της την Ελληνική επανάσταση, αλλά η Ελλάδα δεν χρωστά την ελευθερία της σε κανέναν αντίθετα, έχει χαρίσει στον κόσμο το φως του πολιτισμού της και την κληρονομιά της γνώσης.

Αυτή η αντίληψη αντιπαραβάλλει την αλήθεια με τον μύθο, αποκαλύπτοντας την παθητικότητα και τον ακατανόητο ραγιαδισμό που συχνά επιδιώκει να υποβαθμίσει την ελληνική δύναμη. Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου δεν ήταν το τέλος της Επανάστασης, αλλά η πρώτη πράξη διεθνούς αναγνώρισης(χρειάστηκαν αλλά δύο χρόνια σκληρού αγώνα στο πεδίο της μάχης βλ.σχ). Οι Έλληνες δεν περίμεναν σωτήρες πολέμησαν με νύχια και με δόντια να γίνουν οι ίδιοι η δύναμη της ελευθερίας τους.

Η ανεξαρτησία χτίστηκε με αγώνα, θυσίες και διπλωματία, και το Ναυαρίνο απλώς επισφράγισε την ήδη κερδισμένη πορεία τους.

Σε όσους υποβαθμίζουν τον ελληνικό αγώνα ή αποδίδουν την ελευθερία μας στους ξένους, η απάντηση είναι σαφής,η Ελλάδα δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν ξένο.Οι Έλληνες χρωστάνε πάνω από όλα στον εαυτό τους, στην ιστορία και στον πολιτισμό τους και αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει να θυμόμαστε πάντα. ✍ Στυλ. Καβάζης Βιβλιογραφία: Μακρυγιάννης, Γ. Απομνημονεύματα. Αθήνα: Γ. Βλαχογιάννης, 1907. Clogg, Richard.

Συνοπτική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας. Μετάφραση: Λυδία Παπαδάκη. Αθήνα: Ιστορητής. Dakin, Douglas.

Ο αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821–1833. Μετάφραση: Ρένα Σταυρίδη-Πατρικίου. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Petropulos, John A. Πολιτική και συγκρότηση κράτους στο Ελληνικό Βασίλειο (1833–1843). Μετάφραση: Νικηφόρος Π. Διαμαντούρος. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους