Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΕΝΑ ΔΑΣΟΣ Βλέπω στην ομάδα Botanical Art μια ανάρτηση της Alexandra Leitner με αυτή τη σύνθεση από βελανίδια και μπήκα στον πειρασμό να τα μετρήσω, χωρίς να μπλέξω με τα είδη και τις ποικιλίες – αυτά είναι δουλειά των βοτανολόγων.

Τα έβγαλα κάπου εβδομήντα, μαζί με τα άδεια «καπελάκια» τους.

Κάποια είναι ακόμη ενωμένα, δυο και τρία μαζί· άλλα στέκονται μόνα τους, καθένα με το σχήμα, το μέγεθος και το χρώμα του.

Ένας μικρός κόσμος απλωμένος πάνω σε μια ξύλινη επιφάνεια.

Και σκέφτομαι πως, αν οι γεμάτοι καρποί ήταν κατάλληλοι για σπορά και είχαν τη σωστή φροντίδα σε ένα φυτώριο, θα μπορούσαν να μας χαρίσουν έναν σεβαστό αριθμό δέντρων.

Βελανιδιές που, μεγαλώνοντας, θα έβγαζαν με τη σειρά τους χιλιάδες βελανίδια, τροφή για πουλιά, σκίουρους, ποντικούς, αγριογούρουνα και τόσα ακόμη πλάσματα του δάσους.

Αλλά και για τα οικόσιτα γουρούνια, όπως συνέβαινε παλιότερα, όταν η ζωή του νοικοκυριού ήταν στενά δεμένη με όσα πρόσφερε ο τόπος.

Στην ανάγκη, οι καρποί αυτοί έθρεψαν και ανθρώπους.

Στα μέρη μου, την Κατοχή, ξέραιναν τα βελανίδια και τα άλεθαν, για να βγάλουν αλεύρι.

Το ανακάτευαν με καλαμποκίσιο, να γλυκάνει το ψωμί, να γίνει πιο υποφερτή η τροφή της ανάγκης.

Κι ακόμα, τα έσπαγαν και τάιζαν τις κότες που τρελαίνονταν με αυτή την τροφή και πάχαιναν.

Πίσω από έναν τόσο μικρό καρπό χωρούν και τέτοιες ιστορίες.

Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό της η δημιουργός ούτε τι θέλει να προτείνει με αυτή τη σύνθεση.

Εγώ σκέφτομαι πιο πεζά: μια εφέστια βελανιδιά να ισκιώνει το σπίτι και το μαντρί· ο καρπός της να χορταίνει τα ζωντανά· τα ξερά κλαδιά της να δίνουν φωτιά για το τζάκι και το μαγείρεμα.

Ένα δέντρο δίπλα στη ζωή μας, που θα το βλέπαμε να μεγαλώνει και θα το αφήναμε πίσω μας, να συντροφεύει τους επόμενους.

Στο δικό μου φυτώριο θα έβαζα βελανίδια από το μεγάλο δέντρο του νεκροταφείου του χωριού μου.

Κι άλλα από τις υψωμένες βελανιδιές του Αγίου Παντελεήμονα, της Αγίας Παρασκευής και των άλλων εξωκλησιών.

Γιατί είναι ευλογημένα.

Και θα ήθελα κάτι από τη ζωή αυτών των δέντρων, που συντροφεύουν τους ζωντανούς και φυλάνε τους νεκρούς μας, να συνεχιστεί σε έναν καινούργιο τόπο.

Να μεγαλώσουν εκεί οι απόγονοί τους, κουβαλώντας μαζί τους κάτι από τη μικρή μας πατρίδα.

Με τόσους σπόρους, σκέφτομαι, θα μπορούσαμε να κάνουμε την αρχή για ένα δάσος. Στα Άγραφα ή στον Ταΰγετο, στο Ροδόπη ή τον Ψηλορείτη με βελανιδιές ταιριαστές στον τόπο, με φροντίδα και υπομονή.

Ένα δάσος που θα το μοιραζόμασταν όλοι, άνθρωποι και ζωντανά.

Και μεγαλώνοντάς το, θα κερδίζαμε κι εμείς μαζί με τις βελανιδιές ένα κομμάτι από την ευγενική δύναμή τους! Πηγή εικόνας: ανάρτηση της Alexandra Leitner στην ομάδα Botanical Art, με τίτλο «October flatlay». Σύνδεσμος στο Instagram.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους