Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο συμφωνώ με την Tatiana Stefanidou σε ότι έγραψε στο Tlife.gr για τον Κωνσταντίνο Αργυρό !! Έχει αποκτήσει πρόσβαση σε κύκλους επιχειρηματικούς, οικονομικούς, διπλωματικούς και κοινωνικούς, που παραδοσιακά δεν ανοίγουν τόσο εύκολα τις πόρτες τους στους ανθρώπους του θεάματος.

Και όταν το κάνουν, συνήθως προτιμούν τη διακριτικότητα.

Αυτό που διαφοροποιεί την περίπτωση του Αργυρού είναι ότι η κοινωνική του άνοδος συνοδεύτηκε από μεγάλη δημοσιότητα.

Οι γνωριμίες του, οι εμφανίσεις του, οι προσκλήσεις του σε εκδηλώσεις υψηλού κύρους έγιναν μέρος της δημόσιας εικόνας του.

Και αναρωτιέμαι: Μήπως κάποιοι δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι τραγουδιστής, το λαϊκό παιδί από το Ίλιον, μπορεί να κατακτήσει όχι μόνο την κορυφή της επαγγελματικής επιτυχίας, αλλά και μια θέση σε κοινωνικούς κύκλους, που μέχρι χθες έμοιαζαν απρόσιτοι; Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή είναι η αιτία της σημερινής κριτικής.

Ούτε ότι κάθε αρνητικό σχόλιο υποκρύπτει φθόνο ή κοινωνική προκατάληψη.

Θεωρώ, όμως, ότι είναι ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μια παράξενη σχέση με την επιτυχία.

Μας αρέσει να βλέπουμε ανθρώπους να ξεκινούν από χαμηλά και να φτάνουν ψηλά.

Μας συγκινούν οι ιστορίες αυτοδημιούργητων ανθρώπων.

Τους χειροκροτούμε όταν κατακτούν την κορυφή.

Μέχρι τη στιγμή που η επιτυχία τους γίνεται πολύ μεγάλη.

Που η οικονομική τους ευμάρεια γίνεται ορατή.

Που οι κοινωνικές τους συναναστροφές αλλάζουν.

Που παύουν να είναι απλώς «το παιδί της διπλανής πόρτας» και αρχίζουν να κινούνται σε έναν κόσμο στον οποίο δεν έχουν όλοι πρόσβαση.

Τότε, κάποιες φορές, το χειροκρότημα δίνει τη θέση του στην καχυποψία.

Και η παραμικρή αστοχία αποκτά δυσανάλογες διαστάσεις.

Η δημοσιότητα είναι αδυσώπητη. Και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο πιο δυνατά ακούγεται ακόμη και το μικρότερο λάθος σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους