Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο λυπάμαι που κάποτε πίστεψα σε κροκοδείλια δάκρυα… Πόσο αφελής μπορεί να υπήρξα μέσα στον πόνο μου; Πόσο εύκολο είναι τελικά να εμπιστευτείς ανθρώπους όταν η ζωή σου έχει γκρεμιστεί και προσπαθείς να σταθείς ξανά στα πόδια σου; Χρειάστηκε χρόνος για να αρχίσω να αντιλαμβάνομαι πρόσωπα, συμπεριφορές και καταστάσεις.

Χρειάστηκε να περάσει ο πρώτος καιρός του απόλυτου πόνου για να μπορέσω να δω κάποια πράγματα πιο καθαρά. Την Άννα τη θυμάμαι από τα σχολικά μου χρόνια.

Καταγόμαστε από το ίδιο χωριό.

Το χωριό της μητέρας μου, το χωριό του πατέρα της.

Και δεν θα πω ψέματα.

Ήταν ανέκαθεν ένα ευγενικό κορίτσι, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.

Αυτή είναι η εικόνα που είχα για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια.

Αναρωτιέμαι όμως τι συμβαίνει τελικά με ορισμένους ανθρώπους όταν αποφασίζουν να ασχοληθούν με την πολιτική.

Είναι λες και, μόλις περάσουν την πόρτα της, κάτι αλλάζει μέσα τους.

Σαν να μπαίνουν σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ευαισθησία υποχωρεί μπροστά στις πολιτικές φιλοδοξίες. Τον Φεβρουάριο, μάλιστα, η Άννα είχε δημοσιεύσει στο Instagram: «ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΜΕΙΝΑΝ, ΜΕ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ. Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΗ». Κάνοντας μάλιστα tag το όνομά μου.

Όμορφα λόγια. Συγκινητικά.

Λόγια που, όταν έχεις χάσει τον άνθρωπό σου και έχεις δει τον θάνατο κατάματα, αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Μόνο που η συμπόνια δεν αποδεικνύεται με αναρτήσεις στο Instagram.

Ούτε η ενσυναίσθηση με δημόσιες δηλώσεις και συγκινητικές λεζάντες.

Η ενσυναίσθηση αποδεικνύεται με τις επιλογές σου.

Με τη στάση σου.

Με όσα είσαι διατεθειμένος να υπερασπιστείς όταν σβήσουν οι κάμερες και τελειώσουν οι δημόσιες σχέσεις.

Πριν από λίγο καιρό, μου έστειλε ένα προσωπικό μήνυμα.

Ήθελε να συναντηθούμε, έστω για πέντε λεπτά, έξω από τον χώρο της εργασίας μου.

Προφανώς δεν θα ζητούσε την άδειά μου για να πολιτευτεί.

Ούτε μου οφείλει κάτι τέτοιο.

Αναρωτιέμαι, όμως, ποιος ήταν ο πραγματικός σκοπός αυτής της συνάντησης.

Να ακούσω, άραγε, ότι η νέα γενιά πρέπει να βγει μπροστά; Ότι οι νέοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Ότι εκείνη είναι διαφορετική από τους υπόλοιπους; Υποθέσεις κάνω.

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς θα μου έλεγε.Όπως και να έχει, ο κύβος ερρίφθη.

Νέοι άνθρωποι.

Συνομήλικοί μου.

Συντοπίτες μου.

Άνθρωποι που θα μπορούσαν εκείνο το βράδυ να βρίσκονται στη δική μου θέση.

Να είναι εκείνοι μέσα στο τρένο.

Να έχουν χάσει τον άνθρωπό τους.

Να μεγαλώνουν ένα παιδί που στερήθηκε τη μητέρα του.

Και όμως, επιλέγουν πολιτικές διαδρομές που, στα δικά μου μάτια, συγκρούονται με όσα κάποτε διακήρυτταν περί μνήμης, συμπόνιας και ανθρώπινης ευαισθησίας.

Δεν απαιτώ από κανέναν να συμφωνεί πολιτικά μαζί μου.

Δεν ζητώ από κανέναν να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του για χάρη μου.

Απαιτώ, όμως, να μη χρησιμοποιείται ο ανθρώπινος πόνος ως επικοινωνιακό περιτύλιγμα.

Γιατί πίσω από τα συνθήματα υπάρχουν νεκροί.

Υπάρχουν οικογένειες διαλυμένες.

Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τη μάνα τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε πρωί ξυπνούν και προσπαθούν να αντέξουν μια πραγματικότητα που δεν επέλεξαν.

Και η μνήμη αυτών των ανθρώπων δεν είναι ούτε πολιτικό αξεσουάρ ούτε ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις. Λυπάμαι, Άννα.

Λυπάμαι γιατί θυμάμαι το κορίτσι που γνώριζα και δυσκολεύομαι να συμβιβάσω εκείνη την εικόνα με τις σημερινές σου επιλογές.

Και ξέρεις κάτι; Δεν με ενοχλεί που επέλεξες τον δρόμο σου.

Με απογοητεύει ότι κάποτε πίστεψα πως αντιλαμβανόσουν πραγματικά τον δικό μου.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο πικρό απ’ όλα.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που σε απογοητεύουν με όσα λένε.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που σε απογοητεύουν πολύ περισσότερο με όσα επιλέγουν να κάνουν. Λυπάμαι, Άννα.

Και πίστεψέ με, δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από το να φτάνεις στο σημείο να λυπάσαι έναν άνθρωπο που κάποτε εκτιμούσες…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους