Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έναν μήνα μετά τον θυελλώδη και σκληρό χωρισμό μας, πήγα σε μια ιδιωτική κλινική για να επισκεφθώ έναν γυναικολόγο εξαιτίας μιας απλής καθυστέρησης της περιόδου μου.

Όμως, όταν ο εφημερεύων γιατρός βγήκε πίσω από το παραβάν, μου κόπηκε η ανάσα: μπροστά μου στεκόταν ο πρώην αρραβωνιαστικός μου. «Νομίζω πως είμαι έγκυος...» ψιθύρισα, και το στηθοσκόπιο γλίστρησε με μεταλλικό κρότο από τα κατάλευκα δάχτυλά του, πέφτοντας κατευθείαν στο πλακόστρωτο πάτωμα.

ΜΕΡΟΣ 1 Έναν μήνα μετά τον παγωμένο χωρισμό μας, πέρασα το κατώφλι μιας πολυτελούς ιδιωτικής κλινικής.

Απλώς ένας ακανόνιστος εμμηνορροϊκός κύκλος.

Απλώς άγχος και άυπνες νύχτες πάνω από επαγγελματικές αναφορές.

Μπήκα στο εξεταστήριο με τον αριθμό τέσσερα, χωρίς καν να κοιτάξω την πινακίδα με το όνομα του γιατρού.

Πίσω από το γραφείο καθόταν ένας άντρας με μια άψογα σιδερωμένη λευκή ιατρική ποδιά και μια χειρουργική μάσκα.

Τα μακριά, χειρουργικά ακριβή δάχτυλά του πετούσαν πάνω στο πληκτρολόγιο με τον ρυθμό ενός πολυβόλου.

Το φως της λάμπας έπεφτε πάνω στην ψηλή γέφυρα της μύτης του, διαγράφοντας ένα προφίλ οδυνηρά γνώριμο.

Η καρδιά μου έμοιαζε να βυθίζεται κάπου στο στομάχι μου και ύστερα άρχισε να χτυπά σαν τρελή.

Ήταν ο Γιαν. Ο Γιαν Σοκολόφσκι.

Ο πρώην αρραβωνιαστικός μου, ο καλύτερος γυναικολόγος χειρουργός του τμήματος και ο άνθρωπος στον οποίο, έναν μήνα νωρίτερα, είχα ξεστομίσει τα πιο φρικτά και πληγωτικά λόγια του κόσμου.

Η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να γυρίσω και να φύγω τρέχοντας.

Να παρατήσω την τσάντα μου, να βγάλω τα προστατευτικά καλύμματα από τα παπούτσια μου και να κατέβω τις σκάλες τρέχοντας χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Όμως θυμήθηκα ότι μόλις είχα δώσει τα τελευταία μου πέντε χιλιάδες ρούβλια για εκείνη την επείγουσα ιδιωτική εξέταση.

Χρήματα που η κλινική δεν επρόκειτο να μου επιστρέψει.

Η τσιγκουνιά και η περηφάνια μου μονομάχησαν, και η τσιγκουνιά νίκησε.

Άκαμπτη σαν ξύλινη κούκλα, κάθισα στην καρέκλα απέναντί του. — Τι σας απασχολεί; — ακούστηκε η φωνή του. Ξερή. Απόμακρη.

Εντελώς μηχανική.

Σαν να μην είχαμε κοιμηθεί στο ίδιο κρεβάτι επί τρία χρόνια.

Σαν να μην είχε φιλήσει ποτέ κάθε μικρή ελιά πάνω στην κλείδα μου. — Έχω καθυστέρηση στην περίοδό μου, γιατρέ — κατάφερα να πω, κοιτάζοντας τη γωνία του γραφείου. — Πότε είχατε την τελευταία σας περίοδο; — Στις δεκαέξι Αυγούστου... Μάλλον.

Τα δάχτυλά του πάγωσαν πάνω από το πληκτρολόγιο.

Τα παγωμένα γκρίζα μάτια του σηκώθηκαν αργά από την οθόνη και καρφώθηκαν στο πρόσωπό μου. — Στις δεκαέξι Αυγούστου; Είσαι σίγουρη; — ρώτησε, και στη φωνή του ακούστηκαν ξαφνικά ζωντανές, κοφτερές νότες. — Ή στις δεκατέσσερις... Δεν θυμάμαι! — ξέσπασα αμήχανα. — Γιαν... Δηλαδή, δόκτορα Σοκολόφσκι.

Γράψτε μου απλώς μερικές σταγόνες για να έρθει η περίοδός μου.

Είναι από την υπερκόπωση.

Μου είχε ξανασυμβεί όταν σπούδαζα. Ο Γιαν συνοφρυώθηκε και μια βαθιά ρυτίδα σχηματίστηκε ανάμεσα στα φρύδια του. — Η καθυστέρηση της περιόδου μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους.

Για παράδειγμα, σε εγκυμοσύνη.

Όταν πρόφερε τη λέξη «εγκυμοσύνη», ήταν σαν ολόκληρο το εξεταστήριο να καλύφθηκε από έναν αεροστεγή θόλο.

Ο αέρας έγινε πηχτός σαν πίσσα. — Ποια εγκυμοσύνη; — γέλασα νευρικά. — Δεν έχω πρωινές ναυτίες.

Αντίθετα, έχω όρεξη σαν λύκος.

Γράψτε μου τη συνταγή και θα φύγω. — Παραπεμπτικό για επείγουσα εξέταση β-hCG και υπερηχογράφημα — με διέκοψε αποφασιστικά, εκτυπώνοντας το έντυπο. — Θα δώσεις αίμα στην αίθουσα αιμοληψιών.

Το αποτέλεσμα θα είναι έτοιμο σε είκοσι λεπτά.

Μετά θα επιστρέψεις εδώ.

Το να διαφωνεί κανείς με τον Σοκολόφσκι όταν έμπαινε στον ρόλο του διευθυντή του τμήματος ήταν εντελώς μάταιο.

Είκοσι λεπτά αργότερα καθόμουν στον διάδρομο, πιέζοντας ένα κομμάτι βαμβάκι στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα μου, και τον παρατηρούσα από μακριά. Ο Γιαν στεκόταν κοντά στον σταθμό των νοσηλευτριών.

Μια πολύ νεαρή ασκούμενη του μιλούσε ζωηρά, αγγίζοντας φιλάρεσκα το στηθοσκόπιό της και ξεσπώντας σε γέλια.

Κι εκείνος απλώς άκουγε. Άψογος. Απρόσιτος.

Σε όλα τα τρία χρόνια της σχέσης μας, ουσιαστικά ζούσε στο νοσοκομείο.

Τα γενέθλιά μου, οι επέτειοί μας, οι γιορτές — τα περνούσα πάντα μόνη, κοιτάζοντας το δείπνο που κρύωνε, ενώ ο Γιαν έσωζε τη ζωή κάποιου μέσα στο χειρουργείο.

Την ημέρα ήταν σαν ένα κομμάτι πάγου από την Ανταρκτική.

Όμως τις νύχτες... Τις νύχτες καιγόταν από πάθος και με παρέσυρε μαζί του στις φλόγες.

Αλλά δεν άντεξα άλλο εκείνη την παγωνιά στο φως της ημέρας.

Εγώ η ίδια τα κατέστρεψα όλα.

Όταν του πέταξα κατάμουτρα: «Χωρίζουμε», έχασε για πρώτη φορά στη ζωή του την αυτοκυριαρχία του.

Με ρώτησε: — Γιατί; Κι εγώ, θέλοντας να τον πληγώσω ακόμα περισσότερο για όλη τη μοναξιά που είχα νιώσει, είπα ψέματα: — Επειδή οι άλλοι άντρες μπορούν να κρατήσουν ώρες, ενώ εσύ είσαι ικανός μόνο για πέντε λεπτά ψυχρής, μηχανικής εκπλήρωσης του συζυγικού καθήκοντος! Εκείνος χλόμιασε σαν νεκρός.

Δεν απάντησε τίποτα.

Απλώς μάζεψε την τσάντα του και έκλεισε την πόρτα πίσω του για πάντα.

Με μπλόκαρε παντού.

Με διέγραψε ολοκληρωτικά από τη ζωή του. — Κυρία Πολίνα Αντρέγιεβνα; — η φωνή της νοσηλεύτριας με τράβηξε απότομα έξω από τις αναμνήσεις μου. — Τα αποτελέσματά σας είναι έτοιμα.

Οι τιμές της β-hCG είναι εξαιρετικά υψηλές.

Συγχαρητήρια, είστε σίγουρα έγκυος.

Η εγκυμοσύνη είναι περίπου τεσσάρων με πέντε εβδομάδων.

Το χαρτί στα χέρια μου άρχισε να τρέμει ανεπαίσθητα.

Πέντε εβδομάδες... Ακριβώς λίγες μέρες πριν από εκείνον τον καταραμένο καβγά.

Με τα πόδια μου να τρέμουν, επέστρεψα στο εξεταστήριό του. Ο Γιαν σήκωσε τα μάτια.

Χωρίς να πω λέξη, άφησα το χαρτί με τα αποτελέσματα μπροστά του πάνω στο γραφείο. — Νομίζω... πως είμαι πραγματικά έγκυος — ψιθύρισα, κουνώντας ελάχιστα τα χείλη μου. — Χμ — απάντησε κοφτά, χαμηλώνοντας το βλέμμα του στους αριθμούς.

Και το επόμενο δευτερόλεπτο, το μεταλλικό στηθοσκόπιο γλίστρησε με πάταγο από το χέρι του και κύλησε στο πάτωμα.

Η μάσκα του κατέβηκε, αποκαλύπτοντας ένα πρόσωπο χλωμό σαν νεκρού και σαγόνια σφιγμένα σπασμωδικά. Ο Γιαν σηκώθηκε απότομα, πλησίασε την πόρτα της εισόδου και γύρισε δύο φορές το κλειδί στην κλειδαριά.

Ύστερα στράφηκε προς το μέρος μου.

Στα μάτια του μαινόταν μια άγρια καταιγίδα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ. — Αν... αν δεν θέλεις προβλήματα — άρχισα να τραυλίζω, κάνοντας βήματα προς τα πίσω — μπορώ... μπορώ να το λύσω μόνη μου.

Θα κάνω έκτρω... Δεν με άφησε να ολοκληρώσω.

Τα δάχτυλά του γαντζώθηκαν στους ώμους μου και, με μια απότομη κίνηση, με τράβηξε πάνω του.

Έπειτα πίεσε τα χείλη του στα δικά μου σε ένα συντριπτικό, οργισμένο φιλί, μέσα στο οποίο αναμειγνύονταν ο πόνος, ο θυμός και ένα σχεδόν παρανοϊκό αίσθημα κτητικότητας...

─────────── ୨୧

───────── ❄️ Αν σας άρεσε αυτό το μέρος, σίγουρα θα σας αρέσει ακόμα περισσότερο ολόκληρη η ιστορία.

Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία μέσω του συνδέσμου κάτω από το σχόλιο. 👇👇👇 Αν ο σύνδεσμος δεν είναι ακόμα διαθέσιμος, παρακαλούμε περιμένετε λίγο μέχρι να τον ενημερώσουμε. Σας ευχαριστούμε θερμά για την υπομονή και τη συνεχή υποστήριξή σας! ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους