Original Post

Πλήρες Κείμενο:

👉Η ακροδεξιά στον γνώριμο, φυσιολογικό της ρόλο. 🎯Για άλλη μια φορά επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε μίσος κατά των μεταναστών Η Γαλλία συγκλονίζεται από μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις.

Εργαζόμενοι, μαθητές και συνδικάτα διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, τη λιτότητα, την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και τις πολιτικές που διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα κοινωνικής αναταραχής, η ακροδεξιά επιχειρεί να στρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, ως συνήθως.

Ενάντια δηλαδή στους μετανάστες και την Αριστερά. Η Άλις Βάιντελ του γερμανικού AfD απέδωσε τις συγκρούσεις σε μετανάστες και ακροαριστερούς. Ο Σαντιάγο Αμπασκάλ του ισπανικού Vox συνέδεσε τα επεισόδια με τον ισλαμισμό και την Αριστερά, ενώ ανάλογες τοποθετήσεις έκανε και ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία.

Ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ συνέδεσε τις ταραχές με τη μετανάστευση, ζητώντας κλείσιμο των συνόρων.

Τα ίδια και χειρότερα σε Ελλάδα και Κύπρο.

Στην ίδια λογική, η γαλλική ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά επιχειρεί να αξιοποιήσει την κρίση, προτάσσοντας ζητήματα ασφάλειας και δημόσιας τάξης.

Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο.

Είναι μια γνώριμη, διαχρονική πρακτική της ακροδεξιάς.

Όταν οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων.

Στοχοποιεί τους μετανάστες ως υπεύθυνους για την ανασφάλεια και την κοινωνική κρίση, ενώ παρουσιάζει την Αριστερά και τους κοινωνικούς αγώνες ως απειλή για την τάξη και τη σταθερότητα.

Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να απαλλάξει το οικονομικό και πολιτικό σύστημα από τις ευθύνες του για τη φτώχεια, τις ανισότητες και την υποβάθμιση των συνθηκών ζωής.

Και ενώ εμφανίζεται ως αντισυστημική δύναμη, καταλήγει να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας του ίδιου του συστήματος.

Αυτή είναι και η βαθύτερη αντίφαση της ακροδεξιάς.

Εμφανίζεται να υπερασπίζεται τους απλούς ανθρώπους, αλλά αντί να αμφισβητεί τις πολιτικές που τους πλήττουν, καλλιεργεί την αντιπαράθεση ανάμεσά τους, με κριτήριο την καταγωγή, την εθνικότητα ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Η κοινωνική οργή δεν μπορεί να δίνει χώρος και να βρίσκει διέξοδο στον ρατσισμό και τον διχασμό.

Οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από εθνικότητα, χρώμα ή καταγωγή, αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα και έχουν κοινά συμφέροντα.

Απέναντι στην προσπάθεια της ακροδεξιάς να τους διαχωρίσει, η απάντηση βρίσκεται στην ενότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον οργανωμένο συλλογικό αγώνα.

Το πρόβλημα δεν είναι ο εργαζόμενος που ήρθε από άλλη χώρα. Είναι οι πολιτικές που στερούν από όλους τους εργαζομένους το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους