Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας άνθρωπος που πίστευε πως η ζωή είχε ήδη αποφασίσει μέχρι πού μπορούσε να φτάσει.

Κάθε πρωί ξυπνούσε με όνειρα.

Ήθελε να δημιουργήσει, να ταξιδέψει, να αγαπήσει περισσότερο, να δοκιμάσει εκείνο που πάντα ανέβαλλε.

Μα κάθε φορά που πήγαινε να κάνει το πρώτο βήμα, μια φωνή μέσα του τον σταματούσε. «Δεν είσαι αρκετά καλός». «Κι αν αποτύχεις;» «Τι θα πουν οι άλλοι;» «Άσε καλύτερα.

Τουλάχιστον εδώ είσαι ασφαλής». Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, τα όνειρά του έμεναν στην ίδια θέση.

Όχι επειδή δεν είχε δύναμη, αλλά επειδή είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν είχε.

Μια μέρα, συνάντησε έναν ηλικιωμένο σιδερά, γνωστό για τη σοφία του.

Ο άνθρωπος τον πλησίασε και του είπε με παράπονο: «Πες μου, γέροντα, γιατί κάποιοι άνθρωποι προχωρούν στην ζωή τους κι εγώ αισθάνομαι διαρκώς πως κάτι με κρατάει πίσω;» Ο σιδεράς δεν απάντησε αμέσως.

Τον οδήγησε στο εργαστήριό του και του έδειξε μια βαριά σιδερένια αλυσίδα. «Μπορείς να τη σηκώσεις;» τον ρώτησε.

Ο άνθρωπος την έπιασε και τη σήκωσε με ευκολία. «Και μπορείς να τη σπάσεις;» «Όχι», απάντησε εκείνος. «Είναι πολύ δυνατή». Τότε ο γέροντας χαμογέλασε. «Αυτή η αλυσίδα είναι πράγματι δυνατή.

Όμως δεν είναι δεμένη πάνω σου.

Την κρατάς μόνος σου». Ο άνθρωπος κοίταξε τα χέρια του. «Δεν καταλαβαίνω». «Όσα χρόνια επαναλαμβάνεις πως δεν μπορείς, πως δεν αξίζεις, πως είναι αργά, πως οι άλλοι είναι καλύτεροι από εσένα, τόσο περισσότερο δυναμώνεις τα δεσμά που σε κρατούν.

Κάποτε, μάλιστα, δεν χρειάζεται κανείς να σε φυλακίσει.

Μαθαίνεις να κλειδώνεις μόνος σου την πόρτα και να αποκαλείς τη φυλακή σου ασφάλεια». Ο άνθρωπος σώπασε.

Για πρώτη φορά, αναρωτήθηκε μήπως ο μεγαλύτερος εχθρός του δεν ήταν οι δυσκολίες της ζωής, ούτε οι άνθρωποι που τον αμφισβητούσαν, αλλά οι σκέψεις που είχε αφήσει να γίνουν η αλήθεια του. «Δηλαδή, αν αρχίσω να πιστεύω στον εαυτό μου, θα αλλάξουν όλα;» ρώτησε. «Όχι», απάντησε ο σιδεράς. «Δεν θα αλλάξουν όλα μαγικά.

Θα εξακολουθήσεις να συναντάς δυσκολίες, αποτυχίες και ανθρώπους που δεν θα σε καταλαβαίνουν.

Όμως θα αλλάξει κάτι πολύ σημαντικό.

Δεν θα αντιμετωπίζεις πια κάθε εμπόδιο ως απόδειξη πως δεν αξίζεις.

Θα το βλέπεις ως μια δυσκολία που μπορείς να προσπαθήσεις να ξεπεράσεις». «Και αν αποτύχω;» «Θα μάθεις». «Κι αν φοβηθώ;» «Θα προχωρήσεις με τον φόβο σου, αν αυτό που θέλεις αξίζει την προσπάθεια». «Κι αν δεν τα καταφέρω;» «Τουλάχιστον δεν θα έχεις εγκαταλείψει τον εαυτό σου πριν καν του δώσεις μια ευκαιρία». Εκείνη την ημέρα, ο άνθρωπος έφυγε από το εργαστήρι κρατώντας κάτι που δεν είχε κρατήσει ποτέ πριν.

Την ευθύνη της δικής του ζωής.

Δεν έγινε ξαφνικά ατρόμητος.

Δεν απέκτησε όλες τις απαντήσεις.

Άρχισε, όμως, να κάνει μικρά βήματα.

Εκεί όπου έλεγε «δεν μπορώ», δοκίμαζε να πει «θα προσπαθήσω». Εκεί όπου περίμενε την έγκριση των άλλων, μάθαινε να ακούει τη δική του συνείδηση.

Κι εκεί όπου μια αποτυχία τού φαινόταν το τέλος του δρόμου, άρχισε να την βλέπει ως μια στροφή που δεν είχε προβλέψει.

Και όσο προχωρούσε, τόσο καταλάβαινε πως δεν ήταν η ζωή που είχε μικρύνει τα όνειρά του.

Ήταν ο φόβος του που είχε μικρύνει τον ορίζοντά του.

Χρειάστηκε χρόνος για να αλλάξει.

Μα κάθε φορά που έσπαγε έναν μικρό κρίκο από τις αλυσίδες του, ανακάλυπτε πως πίσω από τον φόβο υπήρχε μια δυνατότητα που δεν είχε τολμήσει να γνωρίσει.

Κι έτσι έμαθε το σημαντικότερο μάθημα της ζωής του.

Δεν είναι κάθε εμπόδιο μια κλειστή πόρτα.

Μερικές φορές είναι μια πόρτα που φοβόμαστε να σπρώξουμε.

Και δεν είναι κάθε σκέψη αλήθεια.

Μερικές σκέψεις είναι παλιές πληγές που έμαθαν να μιλούν με την δική μας φωνή.

Μην πιστεύεις, λοιπόν, κάθε φορά που το μυαλό σου ψιθυρίζει πως δεν αξίζεις, πως δεν μπορείς, πως είναι αργά, πως δεν είσαι φτιαγμένος για κάτι περισσότερο.

Στάσου για λίγο και ρώτησέ το: «Είναι πράγματι αλήθεια ή είναι ο φόβος μου που προσπαθεί να με προστατεύσει από κάτι που δεν έχει ακόμη συμβεί;» Γιατί μπορεί να μην επιλέγεις όλες τις συνθήκες της ζωής σου, μπορεί να μην ελέγχεις τις αποφάσεις των άλλων και να μην μπορείς να εξασφαλίσεις την επιτυχία σε κάθε σου προσπάθεια.

Μπορείς, όμως, να μάθεις να μην παραδίδεις κάθε σου όνειρο πριν καν ξεκινήσεις.

Να θυμάσαι πως η ελευθερία δεν σημαίνει να μη φοβάσαι ποτέ.

Σημαίνει να μη δίνεις στον φόβο το δικαίωμα να αποφασίζει για όλα.

Η πιο σκληρή φυλακή δεν έχει πάντα κάγκελα.

Μπορεί να έχει τη μορφή μιας πεποίθησης που επαναλαμβάνεις τόσο συχνά, ώστε ξεχνάς πως κάποτε ήταν απλώς μια σκέψη.

Και ίσως η πρώτη αληθινή επανάσταση της ζωής σου να μην είναι να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου.

Ίσως να είναι να σταματήσεις να πιστεύεις πως είσαι μικρότερος από αυτό που μπορείς να γίνεις.

Γιατί, τελικά, δεν χρειάζεται να είσαι βέβαιος πως θα τα καταφέρεις για να ξεκινήσεις.

Χρειάζεται μόνο να πάψεις να θεωρείς δεδομένο πως θα αποτύχεις. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους