Από πού πρέπει να ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού; Από τη διαφάνεια και το ερώτημα «Τι πληρώνουμε;» Η δημόσια χρηματοδότηση των κομμάτων, οι μετακλητοί, οι αποσπασμένοι, οι επιστημονικοί συνεργάτες και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί η πολιτική δεν μπορεί να ζητά την εμπιστοσύνη του λαού χωρίς να δίνει λογαριασμό για τα χρήματα του λαού.

Αν η Μαρία Καρυστιανού θέλει να εκφράσει μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική, ίσως πρέπει να ξεκινήσει από ένα απλό, αλλά ουσιαστικό ερώτημα: Πόσο κοστίζει πραγματικά η λειτουργία του πολιτικού συστήματος στον Έλληνα φορολογούμενο; Όχι με γενικόλογες υποσχέσεις.

Όχι με συνθήματα.

Αλλά με αριθμούς, επίσημα έγγραφα και πλήρη διαφάνεια.

Τι πληρώνουμε ως πολίτες; Τα πολιτικά κόμματα δικαιούνται, υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις, κρατική χρηματοδότηση.

Η σχετική νομοθεσία προβλέπει τακτική χρηματοδότηση, καθώς και χρηματοδότηση για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς.

Οι αποφάσεις κατανομής δημοσιεύονται από την αρμόδια Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής.

Αυτό είναι ένα θετικό θεσμικό βήμα.

Όμως το ζητούμενο δεν είναι απλώς να υπάρχουν αποφάσεις και έγγραφα αναρτημένα στο διαδίκτυο.

Το ζητούμενο είναι να μπορεί ο πολίτης να καταλάβει εύκολα πόσα χρήματα λαμβάνει κάθε κόμμα, με ποια κριτήρια και για ποιον σκοπό.

Και η χρηματοδότηση είναι μόνο η αρχή.

Ένα κόμμα με X% και τόσους βουλευτές τι ακριβώς δικαιούται; Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: ένα κόμμα που συγκεντρώνει 14% στις βουλευτικές εκλογές και εκλέγει 42 βουλευτές.

Πόση ετήσια κρατική χρηματοδότηση δικαιούται; Πόσα χρήματα λαμβάνει για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς; Πόσους μετακλητούς υπαλλήλους μπορεί να απασχολεί; Πόσους δημόσιους υπαλλήλους μπορεί να έχει αποσπασμένους; Πόσους επιστημονικούς συνεργάτες δικαιούνται οι βουλευτές του; Και ποιο είναι το κόστος της αστυνομικής προστασίας που ενδεχομένως παρέχεται στα πολιτικά πρόσωπα; Αυτά δεν είναι ασήμαντες λεπτομέρειες. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ Είναι ερωτήματα που αφορούν τη διαχείριση δημόσιου χρήματος και, συνεπώς, το δικαίωμα των πολιτών να γνωρίζουν.

Δεν πρέπει να συγχέουμε τις θέσεις που προβλέπονται από τον νόμο με εκείνες που πράγματι καλύπτονται, ούτε να θεωρούμε ότι κάθε παροχή υπολογίζεται αποκλειστικά με βάση το εκλογικό ποσοστό.

Χρειάζεται να δημοσιεύονται χωριστά τα δικαιώματα, οι πραγματικές προσλήψεις ή αποσπάσεις και το αντίστοιχο κόστος.

Ο πολίτης δεν πρέπει να χρειάζεται να γίνει νομικός, λογιστής ή ερευνητής για να μάθει πώς χρησιμοποιούνται τα χρήματά του.

Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποχρέωση.

Θα έπρεπε να υπάρχει ένας ενιαίος, δημόσιος και εύχρηστος πίνακας για όλα τα κόμματα, ενημερωμένος τακτικά και προσβάσιμος σε όλους.

Σε αυτόν θα αναγράφονται: Η τακτική κρατική χρηματοδότηση κάθε κόμματος και τα ποσά που καταβάλλονται για ειδικούς σκοπούς.

Τα έσοδα από ιδιωτικές εισφορές και οι δαπάνες, σύμφωνα με τους κανόνες δημοσιοποίησης που ισχύουν.

Ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων και των αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων ανά κοινοβουλευτική ομάδα.

Ο αριθμός των επιστημονικών συνεργατών και το συνολικό μισθολογικό κόστος.

Οι προβλεπόμενες θέσεις, οι θέσεις που έχουν πράγματι καλυφθεί και οι σχετικές δαπάνες.

Το συνολικό κόστος της αστυνομικής προστασίας πολιτικών προσώπων, με σεβασμό στις αναγκαίες πληροφορίες ασφαλείας.

Οι έλεγχοι, τα πορίσματα και τυχόν παραβάσεις, καθώς και οι ενέργειες για την αντιμετώπισή τους.

Όλα συγκεντρωμένα σε ένα σημείο, με συγκρίσιμα στοιχεία ανά κόμμα και ανά έτος.

Από εδώ θα μπορούσε να ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού Εάν θέλει να αποδείξει ότι η πολιτική μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά, δεν χρειάζεται να περιμένει να αλλάξει ολόκληρο το κράτος.

Μπορεί να θέσει τη διαφάνεια ως πρώτη δημόσια δέσμευση.

Να ζητήσει την πλήρη δημοσιοποίηση των κρατικών επιχορηγήσεων και του κόστους λειτουργίας των κοινοβουλευτικών ομάδων.

Να απαιτήσει ενιαία κριτήρια και πραγματικό έλεγχο.

Να δεσμευτεί ότι οποιοδήποτε πολιτικό εγχείρημα εκπροσωπεί θα δημοσιεύει με σαφήνεια τα έσοδα, τις δαπάνες και τις παροχές που αξιοποιεί.

Και το σημαντικότερο: να εφαρμόσει τις ίδιες αρχές πρώτα στον δικό της πολιτικό φορέα, εφόσον αποκτήσει τέτοιο, ανεξάρτητα από το αν θα εκπροσωπείται ή όχι στη Βουλή.

Η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι απαίτηση μόνο για τους άλλους.

Πρέπει να είναι κανόνας για όλους.

Δεν ζητάμε χάρη.

Ζητάμε λογαριασμό.

Οι πολίτες πληρώνουν φόρους, εισφορές και τέλη.

Έχουν, επομένως, κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν πώς χρηματοδοτείται το πολιτικό σύστημα, ποιες παροχές προβλέπονται για τους εκπροσώπους τους και ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτών των παροχών.

Δεν σημαίνει ότι κάθε κρατική χρηματοδότηση είναι αδικαιολόγητη ή ότι κάθε μετακλητός υπάλληλος, επιστημονικός συνεργάτης ή αστυνομικός αποτελεί περιττή δαπάνη.

Η κοινοβουλευτική λειτουργία απαιτεί ανθρώπους, υποδομές και υπηρεσίες.

Αλλά κάθε δαπάνη πρέπει να δικαιολογείται, να ελέγχεται και να παρουσιάζεται με τρόπο κατανοητό.

Η ουσία δεν είναι να στοχοποιηθούν πρόσωπα.

Είναι να θεσπιστούν κανόνες που δεν θα επιτρέπουν αδιαφάνεια, ανεξέλεγκτες δαπάνες ή διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Από πού, λοιπόν, πρέπει να ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού; Από το αυτονόητο: από το δικαίωμα του πολίτη να γνωρίζει πού πηγαίνει κάθε ευρώ δημόσιου χρήματος.

Γιατί η πραγματική αλλαγή δεν αποδεικνύεται μόνο με όσα υπόσχεται κάποιος ότι θα κάνει.

Αποδεικνύεται και με το αν δέχεται να ελέγχεται.

Που πάνε οι ΦΟΡΟΙ μας ;; Ακόμη και που πάνε οι ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ των τραπεζών που καταβάλουν οι πολίτες , ποιοι λαμβάνουν τα δάνεια ;; Γιατί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ συνεχίζει να αυξάνεται ;;; Και σε μια δημοκρατία, τα χρήματα του λαού δεν είναι υπόθεση των κομμάτων.

Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.

Τι πληρώνουμε; Πόσο πληρώνουμε; Και ποιος λογοδοτεί; Γιατί δεν γίνονται έργα υποδομής ;; Έτσι έγινε και τα ΤΡΕΝΑ θα γίνει και με άλλες υποδομές ;; Αυτές είναι οι ερωτήσεις από τις οποίες πρέπει να αρχίσει κάθε σοβαρή συζήτηση για μια διαφορετική πολιτική. Τι λέτε ;; Σχολιάστε ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους