Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσα από τα «δεν μπορώ» που λέμε είναι πραγματικά δικά μας; Διαβάζοντας ένα βιβλίο, στάθηκα σε μια σκέψη που με ακολουθεί από το πρωί: έχουμε μάθει πολλά πράγματα για τον κόσμο, αλλά πόσα έχουμε μάθει για το πώς θέλουμε να ζούμε μέσα σε αυτόν; Στο σχολείο λύσαμε εξισώσεις, αποστηθίσαμε ημερομηνίες, μάθαμε χημικούς τύπους.

Καλά κάναμε.

Η γνώση μάς ανοίγει το μυαλό, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε αμέσως τη χρησιμότητά της.

Αναρωτιέμαι, όμως, πόσο χώρο αφήσαμε για άλλα μαθήματα.

Πώς αντέχεται μια απόρριψη; Πώς ξεχωρίζεις αυτό που θέλεις από αυτό που περιμένουν οι άλλοι; Πώς συνεχίζεις μετά από μια αποτυχία χωρίς να πιστέψεις ότι είσαι αποτυχημένος; Αυτά τα μάθαμε συνήθως στην πορεία. Άτσαλα.

Πληρώνοντας με χρόνο, με σχέσεις, με ευκαιρίες που αφήσαμε να περάσουν.

Και μαζί τους μάθαμε να προσέχουμε. «Μην ανοίγεσαι πολύ». «Κάτσε εκεί που είσαι». «Πού να μπλέκεις τώρα;». «Καλά είσαι, άλλοι δεν έχουν ούτε τα μισά». Πολλές φορές αυτές οι κουβέντες έρχονταν από ανθρώπους που μας αγαπούσαν.

Ήθελαν να μας προστατεύσουν από δυσκολίες που είχαν γνωρίσει οι ίδιοι.

Μόνο που, χωρίς να το καταλάβουμε, κληρονομήσαμε και τους φόβους τους.

Μάθαμε να εξετάζουμε εξονυχιστικά τι μπορεί να πάει στραβά, αλλά σπάνια τι μπορεί να πάει καλά.

Ώσπου κάποια στιγμή δεν χρειάζεται πια να μας συγκρατεί κανείς.

Το κάνουμε μόνοι μας.

Σκεφτόμαστε μια αλλαγή και την απορρίπτουμε πριν τη συζητήσουμε.

Θέλουμε να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο και ντρεπόμαστε μήπως φανούμε αστείοι.

Αναβάλλουμε μια επιθυμία μέχρι να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Και περνούν τα χρόνια περιμένοντας μια εποχή χωρίς αβεβαιότητα.

Το ακούω συχνά γύρω μου.

Το έχω ακούσει και από εμένα: «Θα ήθελα, αλλά…». Μερικές φορές μετά το «αλλά» υπάρχει ένας σοβαρός λόγος.

Άλλες φορές υπάρχει μια παλιά απαγόρευση που δεν εξετάσαμε ποτέ ξανά.

Δεν πιστεύω ότι όλοι μπορούν απλώς να σηκωθούν ένα πρωί και να αλλάξουν τη ζωή τους.

Υπάρχουν λογαριασμοί, παιδιά, αρρώστιες, εξάντληση.

Το «όλα είναι στο μυαλό σου» μπορεί να γίνει πολύ σκληρή κουβέντα για κάποιον που παλεύει να σταθεί όρθιος.

Υπάρχει, όμως, και κάτι που αξίζει να αναρωτηθούμε: μέσα στα περιθώρια που έχουμε, κάνουμε κάποια κίνηση; Ή έχουμε αποφασίσει εκ των προτέρων ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη; Δεν χρειάζεται να τα ανατρέψουμε όλα.

Μπορεί να είναι εκείνο το τηλεφώνημα που αναβάλλουμε.

Ένα μάθημα που θέλουμε να αρχίσουμε.

Μια συζήτηση που φοβόμαστε.

Λίγος χρόνος για κάτι που μας ευχαριστεί, χωρίς να πρέπει πρώτα να τον δικαιολογήσουμε.

Ούτε χρειάζεται η ζωή μας να γίνει εντυπωσιακή για να αξίζει.

Μια ήσυχη, απλή ζωή μπορεί να μας γεμίζει βαθιά.

Το ζήτημα είναι αν τη διαλέξαμε ή αν μείναμε σε αυτήν επειδή φοβηθήκαμε να ζητήσουμε κάτι διαφορετικό.

Αυτό με απασχολεί τελικά: πόσες αποφάσεις μου εκφράζουν αυτό που είμαι σήμερα και πόσες υπακούουν ακόμη σε όσα έμαθα κάποτε να φοβάμαι; Θέλω να αρχίσω να τις ξεχωρίζω. Και την επόμενη φορά που θα πω «δεν μπορώ», να σταθώ λίγο πριν από την τελεία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους