Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ_ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ Η σιωπηλή κρίση που μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές εκρήξεις.

Όταν η κοινωνική αδικία συσσωρεύεται, η κοινωνική ειρήνη δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη.

Άρθρο του Γιώργου Γαμπιεράκη Προέδρου & Ιδρυτή της HELPHELLAS & HELLAS HELPBANK Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων αντιφάσεων και έντονων κοινωνικών εκρήξεων σε όλη την Ευρώπη . Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν διέθετε τόση τεχνολογία, τόση επιστημονική γνώση, τόσες παραγωγικές δυνατότητες και τόσο συσσωρευμένο πλούτο.

Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο βιώνουν την ανασφάλεια της καθημερινότητας, την οικονομική ασφυξία και την αβεβαιότητα για το αύριο.

Η απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που έχουν πολλά και σε εκείνους που δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και τις βασικές τους ανάγκες αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές προκλήσεις της εποχής μας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Είναι βαθιά κοινωνικό, ηθικό, ανθρώπινο και, τελικά, ζήτημα δημοκρατίας.

Η κοινωνική ανισότητα δεν μετριέται μόνο με χρήματα.

Δεν είναι μόνο η διαφορά ανάμεσα σε έναν υψηλό και έναν χαμηλό μισθό.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στο παιδί που έχει πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση και στο παιδί που ξεκινά τη ζωή του με περιορισμένες ευκαιρίες.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και σε εκείνον που αναγκάζεται να αναβάλει την περίθαλψή του.

Είναι ο νέος που εργάζεται αλλά δεν μπορεί να αποκτήσει οικονομική ανεξαρτησία.

Είναι η οικογένεια που βλέπει το εισόδημά της να εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας.

Είναι ο ηλικιωμένος που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη θέρμανση, τη διατροφή και τις καθημερινές του ανάγκες.

Είναι, τελικά, η αίσθηση ότι η προσπάθεια δεν αρκεί πλέον για να εξασφαλίσεις μια αξιοπρεπή ζωή.

Από την οικονομική πίεση στην κοινωνική έκρηξη.

Οι κοινωνίες δεν οδηγούνται απαραίτητα σε εκρήξεις επειδή υπάρχει φτώχεια.

Η φτώχεια υπήρξε σε πολλές ιστορικές περιόδους.

Αυτό που μπορεί να μετατρέψει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια σε κοινωνική ένταση είναι ο συνδυασμός της οικονομικής δυσκολίας με την αίσθηση αδικίας, την απώλεια εμπιστοσύνης και την απουσία προοπτικής.

Όταν ένας πολίτης αισθάνεται ότι εργάζεται χωρίς να μπορεί να προοδεύσει, όταν βλέπει τις ευκαιρίες να περιορίζονται και όταν θεωρεί ότι κανείς δεν ακούει τις ανάγκες του, τότε η απογοήτευση μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε θυμό.

Και όταν αυτή η εμπειρία αφορά μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, η κοινωνική δυσαρέσκεια παύει να είναι ατομικό πρόβλημα.

Γίνεται συλλογικό.

Η κοινωνική έκρηξη δεν αρχίζει πάντοτε στους δρόμους.

Μπορεί να αρχίζει πολύ νωρίτερα, μέσα στα σπίτια, εκεί όπου η αγωνία αντικαθιστά την ελπίδα.

Η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι η κοινωνική ειρήνη δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην οικονομική ανάπτυξη ή στη διατήρηση της δημόσιας τάξης.

Χρειάζεται δικαιοσύνη, συμμετοχή, εμπιστοσύνη και ουσιαστικές δυνατότητες κοινωνικής προόδου.

Η μεγαλύτερη απειλή είναι η απώλεια της ελπίδας.

Μια κοινωνία μπορεί να αντέξει μεγάλες δυσκολίες όταν οι άνθρωποί της πιστεύουν ότι υπάρχει διέξοδος.

Όταν όμως οι νέες γενιές αισθάνονται ότι θα ζήσουν χειρότερα από τις προηγούμενες, δημιουργείται ένα επικίνδυνο ρήγμα ανάμεσα στον πολίτη και την κοινωνία.

Η ανασφάλεια γεννά απογοήτευση.

Η απογοήτευση τροφοδοτεί τη δυσπιστία.

Και η δυσπιστία μπορεί να οδηγήσει στην αποξένωση, στον κοινωνικό διχασμό και σε ακραίες μορφές αντίδρασης.

Δεν πρόκειται για αναπόφευκτη εξέλιξη.

Πρόκειται όμως για έναν κίνδυνο που οι σύγχρονες κοινωνίες οφείλουν να αντιμετωπίζουν έγκαιρα.

Η κοινωνική συνοχή είναι επένδυση, όχι κόστος.

Η αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων δεν μπορεί να περιορίζεται σε περιστασιακά επιδόματα ή σε παρεμβάσεις έκτακτης ανάγκης.

Απαιτεί συνεκτικές πολιτικές που εξασφαλίζουν ουσιαστική πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην υγεία, στη στέγαση, στην αξιοπρεπή εργασία και στις δυνατότητες οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης.

Απαιτεί επίσης ουσιαστική συνεργασία μεταξύ Πολιτείας, Τοπικής Αυτοδιοίκησης, επιχειρήσεων, κοινωνίας των πολιτών και εθελοντικών οργανώσεων.

Οι επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλουν με υπεύθυνες πρακτικές, δίκαιες εργασιακές συνθήκες και κοινωνικές πρωτοβουλίες μέσω της εταιρικής κοινωνικής τους ευθύνης.

Οι κοινωνικοί φορείς μπορούν να δημιουργούν δίκτυα αλληλεγγύης, να εντοπίζουν ανάγκες και να υποστηρίζουν ανθρώπους που κινδυνεύουν να αποκλειστούν.

Και η Πολιτεία έχει την ευθύνη να διαμορφώνει το θεσμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο η κοινωνική δικαιοσύνη γίνεται πράξη.

Η κοινωνική συνοχή δεν είναι πολυτέλεια μιας ευημερούσας κοινωνίας.

Είναι προϋπόθεση για να μπορέσει μια κοινωνία να ευημερήσει πραγματικά.

Από τη φιλανθρωπία στην οργανωμένη κοινωνική αλληλεγγύη. Στη HELPHELLAS και στη HELLAS HELPBANK προσεγγίζουμε την κοινωνική αλληλεγγύη ως κάτι πολύ ευρύτερο από την περιστασιακή προσφορά βοήθειας.

Πιστεύουμε στη δημιουργία ενός οργανωμένου οικοσυστήματος κοινωνικής συνεργασίας, μέσα στο οποίο πολίτες, εθελοντές, επιχειρήσεις και οργανισμοί μπορούν να συμβάλλουν έμπρακτα στην αντιμετώπιση της κοινωνικής ευαλωτότητας.

Μέσα από την εκπαίδευση, τον εθελοντισμό, την κοινωνική προσφορά, τη δικτύωση και τη δημιουργία μηχανισμών κοινωνικής ανταπόδοσης, επιδιώκουμε να μετατρέψουμε την αλληλεγγύη σε καθημερινή κοινωνική πρακτική.

Όχι μόνο να προσφέρουμε βοήθεια όταν παρουσιάζεται μια ανάγκη.

Αλλά να συμβάλλουμε στη δημιουργία συνθηκών που περιορίζουν την πιθανότητα ένας άνθρωπος να οδηγηθεί σε κατάσταση ανάγκης.

Δεν πιστεύουμε ότι η κοινωνική προσφορά μπορεί να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος.

Πιστεύουμε όμως ότι μπορεί να το συμπληρώσει ουσιαστικά, κινητοποιώντας δυνάμεις της κοινωνίας που συχνά παραμένουν ανεκμετάλλευτες.

Δεν αρκεί να διαχειριζόμαστε τη φτώχεια.

Πρέπει να δημιουργούμε προοπτική.

Μια σύγχρονη κοινωνική πολιτική οφείλει να κοιτάζει πέρα από την άμεση ανακούφιση.

Να αναζητά τους μηχανισμούς που αναπαράγουν τις ανισότητες.

Να επενδύει στην πρόληψη του κοινωνικού αποκλεισμού.

Να διασφαλίζει ότι οι νέες γενιές θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες και όχι μεγαλύτερα εμπόδια.

Να προστατεύει την αξιοπρέπεια των ευάλωτων συμπολιτών μας χωρίς να τους αντιμετωπίζει ως παθητικούς αποδέκτες βοήθειας.

Κυρίως, όμως, να επαναφέρει την εμπιστοσύνη ότι η κοινωνία μπορεί να προσφέρει σε κάθε άνθρωπο μια δίκαιη ευκαιρία.

Το πραγματικό ερώτημα: Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι κοινωνικές ανισότητες μπορούν να προκαλέσουν κοινωνικές εκρήξεις.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν θα επιλέξουμε να αντιμετωπίσουμε εγκαίρως τις αιτίες που δημιουργούν την κοινωνική δυσαρέσκεια ή αν θα περιοριστούμε στη διαχείριση των συνεπειών της.

Γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει πραγματικά ισχυρή όταν μεγάλα τμήματά της αισθάνονται ότι μένουν πίσω.

Και καμία οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένη όταν δεν μεταφράζεται σε καλύτερες συνθήκες ζωής, περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερη κοινωνική ασφάλεια.

Η αλληλεγγύη δεν είναι ένδειξη αδυναμίας.

Είναι δύναμη κοινωνικής συνοχής.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι απλώς ένα ιδανικό.

Είναι αναγκαία προϋπόθεση κοινωνικής σταθερότητας.

Και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα να την εξασφαλίσουν.

Αν θέλουμε κοινωνίες χωρίς εκρήξεις, πρέπει πρώτα να δημιουργήσουμε κοινωνίες χωρίς αποκλεισμούς.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη επιτυχία μιας κοινωνίας δεν είναι πόσο πλούτο παράγει, αλλά πόσους ανθρώπους καταφέρνει να μην αφήσει πίσω. Γιώργος Γαμπιεράκης Πρόεδρος & Ιδρυτής #HELPHELLAS #HELLAS_HELPBANK #Συνδέουμε_Αξίες #Ενώνουμε_Ανθρώπους

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους