Original Post

Πλήρες Κείμενο:

MILLENNIALS: Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ. Θυμάστε τη φράση του προέδρου Σνόου από την ταινία The Hunger Games (2012); «Η ελπίδα.

Είναι το μόνο πράγμα ισχυρότερο από τον φόβο.

Λίγη ελπίδα είναι αποτελεσματική.

Η πολλή ελπίδα είναι επικίνδυνη.

Μια σπίθα δεν πειράζει, αρκεί να παραμένει υπό έλεγχο». Και αναρωτιέμαι είναι το έλλειμμα ή το πλεόνασμα ελπίδας που μας οδηγεί στην εξέγερση; Ή μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να προσαρμοζόμαστε, ώστε θέτουμε διαρκώς την ίδια μας τη ζωή σε αναβολή; Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε με τον Ροζ Πάνθηρα, τον Μπαγκς Μπάνι και την πεποίθηση ότι οι σπουδές, η εργασία και η προσπάθεια αποτελούν τα θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο.

Μόνο που η ενηλικίωσή μας συνέπεσε με μια διαφορετική πραγματικότητα.

Πρώτα η οικονομική κρίση.

Έπειτα τα μνημόνια, η ανεργία, η μετανάστευση χιλιάδων νέων ανθρώπων.

Ακολούθησε η πανδημία, η ενεργειακή κρίση, η ακρίβεια και μια στεγαστική πραγματικότητα που καθιστά ακόμη και την ανεξάρτητη διαβίωση δύσκολη υπόθεση.

Και κάπως έτσι, το αύριο που περιμέναμε μετατέθηκε για αργότερα.

Όταν σταθεροποιηθεί η οικονομία.

Όταν βρούμε καλύτερη εργασία.

Όταν μπορέσουμε να αποκτήσουμε το δικό μας σπίτι.

Όταν αισθανθούμε αρκετά ασφαλείς για να δημιουργήσουμε οικογένεια.

Μόνο που το «όταν» άρχισε να γίνεται μόνιμη συνθήκη ζωής.

Και την ίδια στιγμή, παρατηρούμε όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Διαδηλώσεις, απεργίες, κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στο κόστος ζωής, στις εργασιακές συνθήκες, στις ανισότητες και στην ανασφάλεια για το μέλλον.

Διαφορετικές κοινωνίες, διαφορετικές αφορμές, αλλά συχνά κοινά ερωτήματα.

Πόση προσαρμογή μπορεί να απαιτείται από μια κοινωνία; Πόση υπομονή; Και πότε η αντοχή παύει να αποτελεί αρετή και μετατρέπεται σε αποδοχή μιας πραγματικότητας που δεν μας ικανοποιεί; Επιστρέφω, λοιπόν, στον πρόεδρο Σνόου.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στη φράση του να μην είναι ότι η ελπίδα είναι ισχυρότερη από τον φόβο, αλλά ότι η εξουσία επιθυμεί να την κρατά υπό έλεγχο.

Να ελπίζουμε αρκετά ώστε να συνεχίζουμε, αλλά όχι τόσο ώστε να αμφισβητούμε.

Κι εδώ βρίσκεται, νομίζω, ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της γενιάς μας.

Μάθαμε να αντέχουμε.

Μήπως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε τι ακριβώς ανεχόμαστε; Γιατί η κοινωνική αλλαγή δεν προϋποθέτει μόνο την αναγνώριση όσων δεν λειτουργούν.

Προϋποθέτει και την πεποίθηση ότι μπορούμε, συλλογικά, να διαμορφώσουμε κάτι διαφορετικό.

Και ίσως τελικά η πιο επικίνδυνη ελπίδα, για κάθε εξουσία που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, να είναι εκείνη που παύει να περιμένει. Vive la révolution! ✊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους