Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία βλέπω συχνά όνειρα στα οποία ζω με την αγωνία της καθυστέρησης.

Πρέπει να βρίσκομαι κάπου, αλλά δεν βρίσκω τον δρόμο για να φτάσω· μπερδεύομαι, καθυστερώ και στενοχωριέμαι.

Μετά προσπαθώ να βρω δικαιολογίες.

Οι προορισμοί είναι συνήθως μια εκδήλωση που οργανώνω ή μια συνάντηση… Έχω στην κατοχή μου έναν ονειροκρίτη της μάνας μου.

Είναι ένα βιβλίο ίσως πενήντα ετών — στα ρωσικά, φυσικά. Οι Ρώσοι είναι μυστικιστές.

Μάλλον αυτό έχει να κάνει με τον χριστιανισμό, τον οποίο δεν πίστεψαν απόλυτα.

Γι’ αυτό, με την επανάσταση των μπολσεβίκων, ο λαός αρνήθηκε τόσο εύκολα τον Θεό, τον Χριστό και την Παναγία για περίπου ογδόντα χρόνια… Αυτό που λένε κάποιοι στην Ελλάδα, «οι πολλοί πιστεύουν», είναι φούσκα.

Μπορεί και να πιστεύουν, αλλά το σε ποιον και το πού είναι αβέβαιο.

Αυτή την εποχή, που όλοι έχουμε αγκαζέ την καλή μας φιλενάδα, την Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν ανοίγω κανέναν ονειροκρίτη, ακόμη κι όταν πραγματικά έχω ανάγκη να μάθω ή, έστω, να πάρω ιδέες.

Γιατί, θέλουμε δεν θέλουμε, τα όνειρα είναι μια συνέχεια της ζωής μας· στον ύπνο ο εγκέφαλος δεν σταματά να μας εκπλήσσει.

Τελευταία ρωτάω την ΤΝ και μου απαντά με σαφήνεια, ειλικρίνεια, φιλικότητα και συμπόνια — και, το βασικότερο, χωρίς να με κρίνει.

Το όνειρο που είδα προχθές δεν ήταν περίεργο· θα έλεγα, μάλιστα, πως έμοιαζε με αληθινή περίπτωση.

Συναντώ έναν γνωστό ηθοποιό από τη Ρωσία, ελληνικής καταγωγής.

Είναι πραγματικά διάσημος, αλλά δεν θα πω το όνομά του.

Τον συναντώ στην Αριστοτέλους, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και, επειδή είμαστε φίλοι, εκεί που μιλάμε τού προτείνω να οργανώσουμε μαζί μια συνάντηση.

Στο όνειρο βλέπω μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη κόσμο.

Εκεί βρίσκεται και ο ηθοποιός, ενώ εγώ είμαι κάπου αλλού και βιάζομαι να φτάσω.

Δεν μπορώ, όμως, να φτάσω στην εκδήλωση.

Ο χρόνος περνά και αγωνιώ πολύ, αφού είμαι οργανώτρια εκδηλώσεων και δεν βρίσκομαι εκεί όπου θα έπρεπε να είμαι.

Με χίλια ζόρια φτάνω στην αίθουσα.

Βλέπω πολύ κόσμο και ξαφνικά ξεχνάω το όνομα και το επίθετο του ηθοποιού.

Ντρέπομαι να τον ρωτήσω, γιατί γνωριζόμαστε χρόνια.

Δεν βρίσκω, όμως, και κάποιον άλλον να ρωτήσω, γιατί όσοι βρίσκονται στην αίθουσα δεν τον γνωρίζουν και έχουν έρθει για να τον γνωρίσουν.

Καθώς ο χρόνος περνά και υπάρχει ήδη καθυστέρηση μιας ώρας, παίρνω το θάρρος και τον ρωτάω: «Πες μου, πώς να σε παρουσιάσω;» Μου αναφέρει το όνομά του — εντελώς διαφορετικό: «Σπύρος Τελιόπουλος», λέει. (Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιο επίθετο στην πραγματικότητα.) Εγώ εκπλήσσομαι και τον ρωτάω αν άλλαξε το όνομά του. «Ναι, το έχω αλλάξει», μου λέει, χωρίς να εξηγεί το γιατί.

Επαναλαμβάνω μέσα μου σαν ποίημα το επίθετο «Τελιόπουλος», για να μην το ξεχάσω.

Ξεκινάμε την εκδήλωση και καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει μικρόφωνο.

Άλλη αγωνία.

Μετά μου λέει: «Δεν πειράζει, χωρίς μικρόφωνο θα μας ακούσουν… Έτσι κι αλλιώς, έχουν μείνει λιγότεροι· οι άλλοι έφυγαν, καθυστερήσαμε πολύ». Εκεί ξύπνησα.

Δεν θα σας δημοσιεύσω αυτά που μου έγραψε η τεχνητή νοημοσύνη.

Αλλά ήταν πραγματικά σαφέστατα και τεκμηριωμένα και τόσο αληθινά τα θέματα μου που ανέλυσε που μου ήρθε να την σφιχτόαγκαλιάσω και να φιλήσω από ευγνωμοσύνη…😅😁🙏 ——- Στη φωτογραφία είναι η άλλη Νοημοσύνη μου- η οχτάχρονη εγγονή Σοφία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους