Η βία που σαρώνει τη Γαλλία είναι μια μορφή εξεγερσιακού μηδενισμού που εκμεταλλεύεται η συμμαχία της Ακροαριστεράς με τον Ισλαμισμό Σταχυολογώντας την αρθρογραφία, κυρίως του American Enterprise...

Πλήρες Κείμενο:

Η βία που σαρώνει τη Γαλλία είναι μια μορφή εξεγερσιακού μηδενισμού που εκμεταλλεύεται η συμμαχία της Ακροαριστεράς με τον Ισλαμισμό Σταχυολογώντας την αρθρογραφία, κυρίως του American Enterprise Institute, και άλλων (πραγματικά) σοβαρών δεξαμενών σκέψης, σχετικά με τις ταραχές στη Γαλλία, βγαίνει ένα αποκαρδιωτικό συμπέρασμα: η μηδενιστική διαμαρτυρία στη σημερινή Γαλλία έχει γίνει πλέον ο κανόνας. Η Γαλλία υποφέρει από μια παγιωμένη κουλτούρα εξεγερσιακού μηδενισμού. Ο Thomas Chatterton Williams, εκτός των άλλων, θα γράψει: «Οι Γάλλοι διαμαρτύρονται τυφλά, με άλογη βία, ειδικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες παροξυσμοί αγανάκτησης και βίας, σφοδρές ταραχές, εμπρησμοί, πλιάτσικο και λεηλασίες δημόσια περιουσίας κάθε τόσο μαστίζουν το γαλλικό έθνος και αυτό με τεράστιο κόστος για την Κοινωνία των πολιτών Από το 2005 - όπου ο θάνατος δύο αγοριών που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την αστυνομία πυροδότησε τρεις εβδομάδες πολύ σοβαρών καταστροφών περιουσίας και τυφλής βίας - μέχρι σήμερα, έχει ξεσπάσει πανδαιμόνιο για τις απαγορεύσεις της ισλαμικής μαντίλας, για τον εορτασμό της επετείου του ΝΑΤΟ, για την υπεράσπιση της νομιμοποίησης του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων, ακόμη και για τις εφαρμογές συνεπιβατισμού (ride-sharing) τα σπάνε τυφλά στην Γαλλία.

Από τα τέλη του περασμένου μήνα, οι μαθητικές διαμαρτυρίες έχουν παραλύσει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Ξεκίνησαν στις 17 Σεπτεμβρίου σε ένα λύκειο έξω από το Παρίσι, στο Κρετέιγ (Créteil), όπου οι δάσκαλοι έκαναν απεργία για τις κενές θέσεις εργασίας και την έλλειψη χρηματοδότησης με τους μαθητές να συντάσσονται αμέσως μαζί τους.

Αυτό πυροδότησε ένα «φαινόμενο ντόμινο», όπως το αποκάλεσε η κοινωνιολόγος Valérie Becquet». Η βία που σαρώνει τη Γαλλία αυτές τις μέρες δεν αφορούσε ποτέ πραγματικά τα σχολεία και την εκπαίδευση, δεν οφείλεται εκεί.

Η χώρα βρίσκεται, για μια ακόμη φορά, στο έλεος της τυφλής βίας ενός πλήθους διαδηλωτών που ελάχιστα έχει να κάνει με φοιτητικό ή μαθητικό κίνημα.

Η παιδεία μπορεί να υπήρξε η αφορμή, ένα από τα συμπτώματα, όχι όμως η πραγματική αιτία.

Ας δούμε την γενεαλογία αυτής της μηδενιστικής κουλτούρας και κυρίως τις βαθύτερες αιτίες της.

Εδώ θα χρειαστεί να σημειωθεί ένας διττός κανόνας, που διαχρονικά και σταθερά αγνοούν οι πολύ συχνά αφελείς, ανώριμοι, αδιάβαστοι και εύπιστοι νεαροί επαναστάτες: α) το χάσμα ανάμεσα στις ωραίες φιλοσοφικές υποσχέσεις (της γαλλικής σχολής εν προκειμένω) και τις αμέτρητες απογοητεύσεις της εμπειρικής πραγματικότητας, δεν γεφυρώνεται (ποτέ) με οπτιμιστικές πόζες του στυλ «τα αλλάζουμε όλα με τις αλάνθαστες ιδέες μας, με μια κουκούλα και ένα καδρόνι!» και β) υπάρχει πάντα διαφορά ανάμεσα στις πραγματικές αιτίες μιας κρίσης και στις δυνάμεις που πάντα - με μαθηματική συνέπεια - εκμεταλλεύονται αυτή την κρίση αφότου εδραιωθεί.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά και ωμά, χωρίς σάλτσες: η γαλλική σχολή σκέψης, τέκνο του Διαφωτισμού, δεν είναι παρά ένας ύμνος στα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα, σε αυτά δηλαδή του υπογείου.

Η σχολή παρήγαγε μια μηδενιστική φιλοσοφία, του αχαλίνωτου επαναστάτη, του καταστασιακού υποκριτή και του νάρκισσου που βαπτίζεται απελεύθερος όταν βυθίζεται στην ουτοπία, στην «καλή» βία, στη ζηλοφθονία και στη μνησικακία που θρέφει τις ταραχές και την άλογη καταστροφή.

Ας μην γελιόμαστε, αυτές υπήρξαν, στην ουσία τους, οι «ωραίες» φιλοσοφικές ιδέες της γαλλικής σχολής και οι πραγματικές αιτίες του εξεγερσιακού μηδενισμού.

Διότι είναι ξεκάθαρο ότι ΟΛΕΣ οι σύγχρονες γαλλικές εξεγέρσεις στερούνται παραγωγικού πολιτικού στόχου με απτά αποτελέσματα που να ωφελούν το σύνολο.

Αντί να δημιουργούν σταθερά πολιτικά κινήματα υπέρ της Κοινωνίας, λειτουργούν ως στιγμιαίες εκτονώσεις τυφλής οργής και καταστροφής περιουσιών και κυρίως ως ευκαιρίες για αδίστακτους και καιροσκόπους.

Και εδώ έρχεται στην επιφάνεια η διαφορά της αιτίας μια κρίσης από τις δυνάμεις που την εκμεταλλεύονται που στην περίπτωση της Γαλλίας είναι το μπλοκ της γαλλικής Ακροαριστεράς σε στενή συμμαχία με το Ισλάμ.

Ας θυμηθούμε το 1979, τότε ο Χομεϊνί πήγε στην Γαλλία και μετά έφερε τον ισλαμισμό στο Ιράν, σήμερα οι ισλαμιστές τον ξαναφέρνουν στη Γαλλία, επιστρέφοντας το ωραίο δώρο.

Κι όμως αυτό που για κάθε λογικό άνθρωπο είναι αποτυχία και συμφορά, για άλλους είναι μια υπέροχη ευκαιρία.

Μια ευκαιρία που η μέχρι χθες ανύπαρκτη, φαιδρή και γραφική γαλλική Ακροαριστερά δεν άφησε να πάει χαμένη.

Συνεπώς τα αίτια του μηδενισμού έχουν βαθιές ρίζες και ξεκινούν από τις χοντρές αντιφάσεις των προοδευτικών και διαφωτισμένων, όπως ο Μακρόν και άλλοι πολιτικοί νάνοι της σύγχρονης Γαλλίας, που είναι οι μεγάλοι υπεύθυνοι για τη κρίση.

Αυτοί δηλαδή που σήμερα βλέπουν να καταρρέουν τα ζωτικά τους ψεύδη καθώς γίνονται φανερές οι αντιφάσεις της αποτυχημένης ιδεολογίας τους: ο Διαφωτισμός, που κατά τα άλλα υπερασπίζονται, μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε κλειστό κοινωνικό σύστημα και με πίστη σε Θεό, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και γέννησε τον εθνικισμό, χάρη στον οποίο η Δύση κατέκτησε τον κόσμο.

Για να συνεχίσει να λειτουργεί ο Διαφωτισμός χρειάζεται τον εθνικισμό και το κοινωνικό σύστημα ερμητικά κλειστό.

Ωστόσο, η τραγική «μοίρα», η δομική αντίφαση του Διαφωτισμού, είναι ακριβώς αυτή που βλέπουμε σήμερα: άνοιξε την πόρτα του κάστρου, δηλαδή τα σύνορα, με διεθνιστικές αγαπουλινιές και ψευτοανθρωπισμό και τώρα εισπράττει το τίμημα – την άνοδο του ακροαριστερού ισλαμισμού με σημαιούλες Παλαιστίνης! Αυτά όμως παθαίνεις όταν σου ρημάζουν τις Εκκλησίες και εσύ σφυρίζεις αδιάφορα το διαφωτισμένο σου ανωτεριλίκι και την πολυπολιτισμική σου ανοιχτότητα, ανίκανος να κατανοήσεις την ιστορική ανάγκη, ώστε να επιλέξεις αν θέλεις να είσαι πράγματι διαφωτισμένος ή να παραμένεις ένας οικοφοβικός και πολυπολιτισμικός παλιάτσος, που θα βιάζεται συστηματικά από τον ακροαριστερό ισλαμισμό μέχρι να εξαφανιστεί το πολιτισμικό του παράδειγμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους