Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κριτικό σημείωμα του Μ. Ιακωβίδη. ΔΥΟ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΑΝΑΛΟΓΙΑ, «ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ» ΚΑΙ «ΘΕΟΔΩΡΑ» ΣΤΟ NICOSIA BOOKFEST 2026.

Στο πλαίσιο των θεατρικών αναλογίων που εντάσσονται στις παράλληλες πολιτιστικές δράσεις του Nicosia Bookfest 2026 παρουσιάστηκαν δυο αναλόγια από τον Θεατρικό Πολυχώρο ΕΣΤΙΑ στις 10 και 11 Οκτωβρίου 2026.

Το πρώτο, με τίτλο «Σπαράγματα», αποτελεί σκηνική σύνθεση αποσπασμάτων από τρεις μερικώς σωζόμενες τραγωδίες του Ευριπίδη με κεντρικό πυρήνα τρεις γυναικείες μυθολογικές ηρωίδες, προσφιλές θέμα του αρχαίου τραγικού ποιητή.

Πρόκειται για τα έργα «Ανδρομέδα», «Δανάη» και «Υψιπύλη» με κοινό άξονά τους τις διαφορετικές εκφάνσεις της ανθρώπινης συνθήκης και τη σχέση ανθρώπινης πράξης και θεϊκής παρέμβασης.

Παρά την αποσματικότητά τους τα έργα αυτά έχουν όχι μόνο μεγάλο φιλολογικό αλλά και σκηνικό ενδιαφέρον όπως αποδεικνύει η συγκεκριμένη παρουσίαση τους στη μορφή αναλογίου.

Η επιτυχής σκηνική επεξεργασία (σκηνοθετική επιμέλεια, παρουσίαση και απόδοση στα νέα ελληνικά Άγις Παίκος - επιμέλεια κειμένων Ανδρέας Χατζηθωμάς) εγείρει νέα ερμηνευτικά ζητήματα και προβληματισμούς, τόσο από θεωρητικής/φιλολογικής όσο και από καθαρά θεατρικής πλευράς, γιατί αποτελούν σχεδόν άγνωστο, σκηνικά, υλικό που εμπλουτίζει ωστόσο την κειμενική σκευοθήκη της παραστατικής αποτύπωσης του τραγικού λόγου του Ευριπίδη Μια εξάδα εξαίρετων ηθοποιών ενσάρκωσαν τους απαιτητικούς ρόλους υπερβαίνοντας τις αντικειμενικές δυσκολίες, καταθέτοντας ο καθένας την εμπειρία του υποκριτικού του ταλέντου: Ζήνα Καυκαρίδου (Υψιπύλη, Χορός), Γιώργος Κωνσταντίνου (Περσέας), Νεόφυτος Νεοφύτου (Ακρίσιος, Αμφιάραος), Φάνη Πέτσα (Ηχώ, Δανάη, Ευρυδίκη, Χορός), Μάριος Σαρπέτσας (Εύνηος), Κατερίνα Σκουφάρη (Ανδρομέδα, Δανάη, Χορός). Το δεύτερο αναλόγιο βασίστηκε στο δραματικό ποίημα «Θεοδώρα» της Ειρήνης Παπά όπου εδώ αναδεικνύεται μια άλλη διάσταση της δημιουργικής πορείας της μεγάλης ηθοποιού: τη συγγραφική ενασχόληση και τη σύζευξη ποιητικής έκφρασης και θεατρικής πράξης Με επίκεντρο τη βυζαντινή αυτοκράτειρα και σύζυγο του Ιουστινιανού, το ποίημα ακολουθεί τον βίο μιας γυναίκας από τον χώρο του λαϊκού θεάματος ως την κορυφή της εξουσίας.

Η ποιητική σύνθεση χωρίζεται σε δεκαπέντε ενότητες γύρω από τις κυριότερες περιόδους της ζωής της ηρωίδας.

Η θεατρικότητα του αναλογίου μπορεί να παραλληλιστεί με το περίφημο ψηφιδωτό της βασιλικής του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα που απεικονίζει αυτοκρατορική πομπή θυμίζοντας επίσης σκηνή από θεατρική παράσταση.

Στο κέντρο απεικονίζεται η Θεοδώρα, η γυναίκα που ως αυτοκράτειρα είχε πει «η εξουσία είναι ένα υπέροχο σάβανο, όταν ο αυτοκράτορας σύζυγός της επιχείρησε να απομακρυνθεί από το βασιλικό παλάτι κατά την κρίσιμη Στάση του Νίκα Η σκηνοθετική προσέγγιση (Άγις Παίκος) ανέδειξε επιτυχώς τη λεπτή αισθητική και το λυρικό στοιχείο, όσο και τον δυναμισμό του κειμένου.

Το τρίο των θαυμάσιων ηθοποιών έδωσε δραματική πνοή και αίσθημα προβάλλοντας ιδιαίτερα τον έντονο θεατρικό χαρακτήρα της ποιητικής σύνθεσης (Φάνη Πέτσα , Κατερίνα Σκουφάρη , Μάριος Σαρπέτσας . Εν κατακλείδι, πρόκειται για δυο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες σκηνικές προτάσεις που εύχομαι να ευοδωθούν σε ολοκληρωμένη παραστατική μορφή. -Μίμης Ιακωβίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους