Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανήκω στην κατηγορία των παιδιών sandwich. Για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο, έτσι αποκαλούμε συνήθως τα μεσαία παιδιά μιας οικογένειας.

Εκείνα που βρίσκονται κάπου στη μέση.

Ανάμεσα στο μεγαλύτερο παιδί, που πολλές φορές έχει ήδη τον δικό του ρόλο, και στο μικρότερο, που συχνά χρειάζεται περισσότερη προσοχή.

Φυσικά, δεν μεγαλώνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ, όμως, κάπου στην πορεία έμαθα να φροντίζω.

Στην οικογένεια μου είχα τον ρόλο της μαμάς Να παρατηρώ τι χρειάζεται ο άλλος.

Να καταλαβαίνω πότε κάτι δεν πάει καλά, ακόμα κι αν δεν μου το λέει.

Να προσπαθώ να κρατάω τις ισορροπίες, να βοηθάω, να είμαι εκεί.

Μόνο που αυτός ρόλος δεν έμεινε μόνο μέσα στην οικογένεια.

Τον ίδιο ρόλο κουβάλησα στις φιλίες μου, στις συνεργασίες μου με συναδέλφους, στις σχέσεις μου με γνωστούς, στις κοινωνικές μου επαφές, στις συντροφικές μου σχέσεις. !!Παντού!! Ήμουν εκείνη που θα άκουγε, που θα καταλάβαινε, που θα έβρισκε μια λύση.

Εκείνη που θα έκανε λίγο ακόμα υπομονή, που θα δικαιολογούσε τον άλλον, που θα έλεγε «δεν πειράζει, θα το αναλάβω εγώ». Και ξέρετε ποιο είναι το παράξενο; Όταν είσαι πάντα εκεί για τους άλλους, πολλές φορές οι άνθρωποι συνηθίζουν να σε βλέπουν ως τον άνθρωπο που μπορεί να τα καταφέρει όλα.

Ξεχνούν ότι κι εσύ κουράζεσαι.

Ότι κι εσύ έχεις δύσκολες μέρες.

Ότι κι εσύ μπορεί να θέλεις κάποιος να σε ρωτήσει «εσύ πώς είσαι;» και να περιμένει πραγματικά να ακούσει την απάντηση.

Κι εσύ; Εσύ πολλές φορές δεν ζητάς καν βοήθεια.

Γιατί έχεις μάθει να είσαι αυτή που τη δίνει.

Κάπου εκεί, όμως, ο ρόλος του φροντιστή αρχίζει να γίνεται παγίδα.

Γιατί όταν φροντίζω συνεχώς τους άλλους, χωρίς να υπολογίζω τις δικές μου ανάγκες, αρχίζω να αδειάζω.

Και όταν αδειάζω, μπορεί να θυμώνω που κανείς δεν με φροντίζει, ενώ την ίδια στιγμή δυσκολεύομαι να πω ότι χρειάζομαι φροντίδα.

Μπορεί να νιώθω αδικημένη.

Να αισθάνομαι ότι προσφέρω περισσότερα απ’ όσα παίρνω.

Να περιμένω από τους άλλους να καταλάβουν τις ανάγκες μου, όπως εγώ προσπαθώ να καταλαβαίνω τις δικές τους.

Και χωρίς να το καταλαβαίνω, να εγκλωβίζομαι σε μια θέση όπου φροντίζω τους πάντες, αλλά περιμένω κάποιος επιτέλους να αντιληφθεί πόσο πολύ έχω κουραστεί.

Δεν σημαίνει ότι φταίνε πάντα οι άλλοι.

Ούτε ότι η φροντίδα είναι κάτι κακό.

Το αντίθετο.

Είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορούμε να προσφέρουμε.

Αλλά υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο «επιλέγω να σε φροντίσω» και στο «νιώθω ότι πρέπει να σε φροντίσω για να είμαι απαραίτητη, για να με αγαπάς ή για να μη σε απογοητεύσω». Και αυτή τη διαφορά χρειάστηκε να αρχίσω να την κοιτάζω κι εγώ.

Γιατί δεν θέλω να σταματήσω να φροντίζω τους ανθρώπους που αγαπώ.

Θέλω, όμως, να μάθω να μη με εγκαταλείπω κάθε φορά που φροντίζω κάποιον άλλον.

Να μπορώ να λέω όχι χωρίς ενοχές.

Να ζητάω βοήθεια χωρίς να αισθάνομαι αδύναμη.

Να αφήνω τους άλλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ακόμα κι όταν εγώ ξέρω έναν πιο εύκολο τρόπο να τα κάνουν.

Και κυρίως, να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να είμαι πάντα χρήσιμη για να είμαι αγαπητή.

Ποιος φροντίζει, λοιπόν, αυτόν που φροντίζει τους πάντες; 💥Αυτό ακριβώς θα εξερευνήσουμε τον Νοέμβριο στην ομάδα αυτογνωσίας μας.

Μέσα από τέσσερις συναντήσεις, θα δουλέψουμε πάνω στον ρόλο του φροντιστή💥 Θα αναζητήσουμε από πού ξεκινά, πώς επηρεάζει τις σχέσεις μας, τι μας δυσκολεύει να βάλουμε όρια και πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας στην πορεία.

Γιατί ίσως ήρθε η ώρα να στρέψουμε λίγη από τη φροντίδα που δίνουμε τόσο απλόχερα προς τα έξω, και προς τα μέσα.

Να θυμηθούμε πως κι εμείς αξίζουμε την ίδια τρυφερότητα που προσφέρουμε στους άλλους. *Μπορείτε να ζητήσετε πληροφορίες με μήνυμα ή στα σχόλια Μήπως είσαι κι εσύ εκείνος ο άνθρωπος που όλοι θεωρούν δυνατό, επειδή κανείς δεν έχει αναρωτηθεί πόσο κουρασμένος είναι;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους