Original Post

Πλήρες Κείμενο:

☦️ Κάτι από όσα έμαθα κοντά στο Γέροντά μου ☦️ Σαράντα χρόνια πνευματικής μαθητείας και παρακαταθήκης Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΣΙΩΠΗ «Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου!» Η παλαιότερη τηλεοπτική συνέντευξη τον Οκτώβρη του 2023 με τον μακαριστό καταξιωμένο δημοσιογράφο Κώστα Χαρδαβέλλα, στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» της Ζήνας Κουτσελίνη, στο Star, αποτελεί για εμένα αφορμή να καταθέσω μια προσωπική μαρτυρία και να θυμηθώ ένα από τα βαθύτερα μαθήματα που έλαβα κοντά στον μακαριστό πλέον Γέροντά μου, πατέρα Χρυσόστομο Ιορδανίτη, στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, στην έρημο του Ιορδάνη. Ο Κώστας Χαρδαβέλλας, μιλώντας για τη μεγάλη περιπέτεια της υγείας του και τη δοκιμασία του με τον καρκίνο, κατέθεσε τη δική του εμπειρία πίστης και ευγνωμοσύνης.

Για εμένα, όμως, αυτή η μαρτυρία έχει και μια ιδιαίτερη, προσωπική διάσταση.

Όλα αυτά τα χρόνια, ως λαϊκός, είχα την ευλογία να βρίσκομαι κοντά στον Γέροντά μου, με υπακοή και αφοσίωση, ως πνευματικό του παιδί και διακονητής του.

Όταν ερχόταν στην Ελλάδα, είχα τη διακονία να τον μεταφέρω όπου χρειαζόταν, να τον συνοδεύω στις μετακινήσεις του και να βρίσκομαι διακριτικά στο πλευρό του.

Έτσι, έτυχε να τον συνοδεύσω και στο τηλεοπτικό κανάλι ALTER, όταν ο Κώστας Χαρδαβέλλας είχε προσβληθεί από την ασθένεια του καρκίνου που ο ίδιος θέλησε με την συνεντευξη του αυτή να καταθέσει δημόσια τη μαρτυρία του,ομολογία πίστεως! Βρέθηκα εκεί, διακριτικά, όπως ακριβώς είχα μάθει να στέκομαι δίπλα στον Γέροντά μου χωρίς να διεκδικώ θέση, χωρίς να επιζητώ αναγνώριση, χωρίς να αισθάνομαι ότι έχω κάτι να προβάλω.

Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο που μπορώ σήμερα να μοιραστώ.

Γιατί, εάν κάτι χαρακτήριζε τον Γέροντά μου, αυτό δεν ήταν η επιθυμία να φανερώνονται τα θαύματα, αλλά η βαθιά συναίσθηση ότι η δόξα ανήκει αποκλειστικά στον Θεό και ότι ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης, διά των πρεσβειών του, γίνεται σημείο παρηγοριάς, ελπίδας και πνευματικής ενίσχυσης για όσους προστρέχουν με πίστη.

Σαράντα χρόνια κοντά του έμαθα πως τα μεγαλύτερα θαύματα δεν διαλαλούνται.

Φυλάσσονται στην καρδιά, με ευγνωμοσύνη, δέος και σιωπή.

Και αυτή η σιωπή δεν ήταν άγνοια ούτε αδιαφορία.

Ήταν υπακοή.

Ήταν διάκριση.

Ήταν σεβασμός προς το ιερό βίωμα του άλλου ανθρώπου και, πάνω απ’ όλα, προς το μυστήριο της θείας χάριτος.

Δεν μιλούσαμε, λοιπόν, για να προκαλέσουμε εντύπωση.

Δεν δημοσιοποιούσαμε τις προσωπικές δοκιμασίες των ανθρώπων, ούτε επιδιώκαμε να μετατρέψουμε τον πόνο τους σε δημόσια διήγηση. Περιμέναμε.

Και όταν ο ίδιος ο άνθρωπος αισθανόταν την ανάγκη να μιλήσει, όταν εκείνος επέλεγε να καταθέσει την εμπειρία του, τότε η μαρτυρία του μπορούσε να ακουστεί με τον σεβασμό που της άξιζε.

Γι’ αυτό και η μαρτυρία του μακαριστού Κώστα Χαρδαβέλλα δεν ήταν κάτι που εμείς επιδιώξαμε να προβάλλουμε.

Ήταν δική του απόφαση να μιλήσει δημόσια μετά από χρόνια.

Εμείς σεβαστήκαμε τη δική του επιλογή, όπως ακριβώς ο Γέροντας μας είχε διδάξει να σεβόμαστε κάθε άνθρωπο και κάθε προσωπική εμπειρία.

Και δεν ήταν αυτή η μοναδική περίπτωση.

Στα σαράντα αυτά χρόνια της διακονίας μου κοντά στον Γέροντα Χρυσόστομο, υπήρξα μάρτυρας αμέτρητων προσωπικών μαρτυριών ανθρώπων που προσέτρεξαν με πίστη στον Άγιο Γεράσιμο.

Άνθρωποι και γυναίκες που πέρασαν μεγάλες δοκιμασίες, που προσευχήθηκαν για την υγεία τους, που λαχταρούσαν να αποκτήσουν ένα παιδί, που αναζητούσαν λύτρωση από τον πόνο, παρηγοριά στην απόγνωση και φως μέσα στις δυσκολίες της ζωής.

Άκουσα καταθέσεις ψυχής.

Έζησα στιγμές βαθιάς συγκίνησης.

Είδα ανθρώπους να επιστρέφουν με δάκρυα ευγνωμοσύνης, να μιλούν για όσα βίωσαν και να αποδίδουν τη βοήθεια που έλαβαν στις πρεσβείες του Αγίου και στη δύναμη της προσευχής.

Μαρτυρίες που αφορούσαν την υγεία, την τεκνοποιία και τόσες άλλες προσωπικές δοκιμασίες, τις οποίες δεν είναι δικό μου δικαίωμα να αποκαλύψω ούτε να περιγράψω χωρίς την άδεια των ανθρώπων που τις έζησαν.

Πόσες φορές, άλλωστε, ο ίδιος ο Γέροντας δεν μας υπενθύμιζε, με τον τρόπο του, ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που αποφασίζουμε πότε και πώς θα φανερωθεί η δόξα του Θεού! Εάν ο Θεός επιτρέψει να γίνει κάτι γνωστό, θα γίνει γνωστό στον κατάλληλο χρόνο και με τον τρόπο που Εκείνος γνωρίζει.

Εάν πρέπει να παραμείνει κρυφό, ας παραμείνει κρυφό.

Δεν έχουμε ανάγκη να αποδείξουμε τίποτε σε κανέναν, ούτε να επιβάλουμε την πίστη μας στους άλλους.

Η αληθινή πίστη δεν έχει ανάγκη από θόρυβο.

Έχει ανάγκη από ταπείνωση, προσευχή και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.

Αυτή ήταν η πνευματική αρχοντιά του Γέροντά μου.

Δεν ήθελε να στρέφονται τα βλέμματα επάνω του.

Δεν ήθελε να θεωρείται ο ίδιος πρωταγωνιστής των θαυμαστών γεγονότων.

Ήθελε να ωφελούνται οι άνθρωποι, να ενισχύονται όσοι πίστευαν, να βρίσκουν καταφύγιο οι πονεμένοι και να αναπαύονται οι ψυχές που προσέρχονταν με συντριβή και ελπίδα.

Και όταν κάποιος τον ευχαριστούσε, εκείνος γνώριζε να παραμερίζει τον εαυτό του και να στρέφει την καρδιά του ανθρώπου προς τον Άγιο Γεράσιμο, προς την Εκκλησία και, τελικά, προς τον ίδιο τον Χριστό.

Ποτέ δεν θέλησε να οικοδομήσει τη φήμη του επάνω στις δοκιμασίες των άλλων.

Δεν επιδίωξε να αποκτήσει αναγνώριση μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες.

Η χαρά του ήταν να βλέπει τον άνθρωπο να βρίσκει παρηγοριά, να ξανασηκώνεται, να προσεύχεται και να συνεχίζει τον αγώνα του με πίστη.

Και σήμερα, που ο αγαπημένος μου Γέροντας δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας με τη σωματική του παρουσία, αισθάνομαι πως είναι χρέος μου να καταθέσω αυτό το μάθημα ζωής, χωρίς να προδώσω τη σιωπή που τόσο αγαπούσε.

Δεν γράφω για να απαριθμήσω θαύματα.

Ούτε για να πείσω κανέναν με λόγια.

Γράφω για να μαρτυρήσω όσα έμαθα κοντά του και όσα ο ίδιος μου δίδαξε με το παράδειγμά του.

Ως λαϊκός, που αξιώθηκα να τον διακονήσω επί σαράντα χρόνια, γνωρίζω καλά πως η υπακοή δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά και στις μικρές, αθέατες στιγμές.

Στο να μεταφέρεις τον Γέροντά σου εκεί όπου χρειάζεται, να στέκεσαι δίπλα του χωρίς να φαίνεσαι, να γνωρίζεις πράγματα και να μην τα αποκαλύπτεις, να γίνεσαι μάρτυρας γεγονότων και να μην τα χρησιμοποιείς για τη δική σου προβολή.

Γιατί και η σιωπή μπορεί να είναι διακονία.

Και η αφάνεια μπορεί να είναι υπακοή.

Και η συγκράτηση του λόγου μπορεί να αποτελεί ομολογία πίστεως.

Γέροντά μου, πατέρα Χρυσόστομε, τώρα που η μορφή σου αναπαύεται στη μνήμη μας και η ευχή σου παραμένει πολύτιμη παρακαταθήκη, σε ευχαριστώ για όσα μας δίδαξες με τα λόγια σου, αλλά ακόμη περισσότερο με τη σιωπή σου.

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να στέκομαι δίπλα σου χωρίς να διεκδικώ τίποτε για τον εαυτό μου.

Να διακονώ χωρίς να φαίνομαι.

Να ακούω χωρίς να αποκαλύπτω.

Να βλέπω χωρίς να υπερηφανεύομαι.

Και να θυμάμαι πάντοτε πως, μπροστά στο μυστήριο της θείας χάριτος, ο άνθρωπος οφείλει να παραμένει ταπεινός.

Και στον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, τον έφορο και προστάτη της αγιασμένης Μονής, ας αναπέμπουμε πάντοτε τις δεήσεις μας, με πίστη και ευγνωμοσύνη, αφήνοντας στον Θεό τον τρόπο και τον χρόνο κατά τον οποίο θα φανερωθεί το άγιο θέλημά Του. «Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου!» «Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών». Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν! Με την ευχή του Γέροντά μας, πατέρα Χρυσοστόμου Ιορδανίτη, ας πορευόμαστε με πίστη, ταπείνωση, υπακοή και αγάπη. Άγγελος Ιεροσόλυμα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους