Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγώ δεν είμαι ρατσιστής. Είμαι ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος της τάξης και της ασφάλειας.

Δεν θέλω πορείες, απεργίες, φωτιές, νέους στους δρόμους και τέτοια σατανικά αναρχοκομμουνιστικά τζέρτζελα.

Θέλω να γυρίζω ήσυχος από το 13ωρο στη δουλειά, να μπαίνω στο σούπερ μάρκετ με ένα πενηντάρικο και να βγαίνω με μισό κοτόπουλο, τέσσερις ντομάτες και ψυχολογικό τραύμα, ΧΩΡΙΣ να αναρωτιέμαι ποιοι μου το κάνουν αυτό.

Γιατί άμα αρχίσω να υποθέτω και να μουρμουράω για κυβερνήσεις, για καρτέλ, για τράπεζες, για μεγαλοεργολάβους και τα λοιπά τρωκτικά, θα κουραστώ.

Και δε μπορώ.

Οπότε είναι απλό.

Φταίει ο μετανάστης.

Ο λαθραίος ρε παιδί μου (δεν είπα πίθηκας, δεν είμαι ρατσιστής). Η ακρίβεια που λέγαμε παραπάνω βγήκε από βάρκα στο Αιγαίο, όλοι το ξέρουν αυτό.

Ο μετανάστης την έφερε, το λέει και ο κύριος εκπρόσωπος, είναι ξενόφερτη, όπως κι ο μετανάστης.

Αυτός φταίει λοιπόν. Τέλος.

Καθαρή δουλειά.

Πάρ’ τον, βάλ’ τον μπροστά μου, να ξέρω ποιον να βρίζω, την ώρα που μου αδειάζει το σπίτι η εισπρακτική.

Εγώ ρε φίλε γουστάρω να μη βρίσκω διαμέρισμα να μείνω ούτε με αίτηση στο Βατικανό.

Θέλω να μου νοικιάζουν δυάρι του 1960 με ντουλάπια από τότε που είχαμε Ανδρέα στην κυβέρνηση, και να μου ζητάει ο άλλος ενοίκιο ίσο με δυο μισθούς, δυο δώρα Πάσχα, ένα επίδομα και ένα δάχτυλο από το δεξί μου χέρι.

Δεν θα κάτσω τώρα να τα βάλω με το fund που το αγόρασε κοψοχρονιά, ούτε με τον τύπο που έχει δεκαεπτά Airbnb ή γκόλντεν βίζα ή με το κράτος που έκανε την κατοικία χρηματιστήριο για ψυχασθενείς. ΟΧΙ.

Θα γκρινιάξω για τον Πακιστανό που μένει με άλλους δώδεκα στο υπόγειο.

ΑΥΤΟΣ μου πήρε το σπίτι.

Το διάβασα σε σχόλιο κάτω από ένα βίντεο στο TikTok.

Λογικό μου φαίνεται.

Εγώ θέλω οι τράπεζες να μου αρνούνται μόνιμα το δάνειο, την ίδια ώρα που ξεπουλάνε το δάνειο της μάνας μου κοψοχρονιά σε εισπρακτική με μεξικάνικο λογότυπο και τηλεφωνήτρια που μιλάει με τη ζεστασιά ανακριτή της χούντας, σαν να μου κάνει χάρη που υπάρχω.

Θέλω να κινδυνεύω να χάσω το σπίτι μου για χίλια ευρώ, για το οποίο πλήρωσα ήδη τρεις φορές πανωτόκια.

Λίγη αδρεναλίνη δε βλάπτει που και που.

Δεν θα κάθομαι να θυμάμαι τώρα κάθε τρεις και λίγο ότι τις τράπεζες τις έσωσα εγώ ξανά και ξανά και τώρα με φτύνουν στα μούτρα.

Θα πω ένα "οι ΞΕΝΟΙ μας παίρνουν τα επιδόματα και μας πίνουν το αίμα". Γιατί εγώ είμαι άνθρωπος της λογικής.

Δεν θα κάτσω τώρα να δω ποιος πίνει πραγματικά το αίμα μου.

Μπορεί να στεναχωρηθώ.

Κάτσε να σου πω και για τα παιδιά.

Εγώ που λες τα αγαπάω τα παιδιά.

Γι' αυτό δε θέλω να βλέπουν ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΑ πράγματα.

Δε θέλω να βλέπουν δυο ΑΝΤΡΕΣ να φιλιούνται.

Μη μου πάθουν τίποτα τα καημένα.

Μη μπερδευτούν.

Μη ρωτήσουν.

Μη μάθουν ότι υπάρχει κόσμος έξω από το μίζερο κουτί που τους έχω φτιάξει εγώ, ο παπάς, η τηλεόραση και ο μπάρμπας μου που λέει «"Α...εγώ; Δεν έχω πρόβλημα με αυτούς, αλλά…". Τώρα βέβαια, αν το παιδί βγαίνει μελανιασμένο από το σπίτι, αν ο πατέρας του το κάνει να τρέμει όταν ακούει κλειδί στην πόρτα, αν η μάνα του το έχει κάνει προϊόν στα σόσιαλ με αντάλλαγμα likes, ε, τι να κάνουμε; Οικογενειακά είναι αυτά.

Δύσκολα πράγματα.

Δεν ανακατευόμαστε.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Τι να κάνουμε δηλαδή; Να ελέγχουμε τα πάντα; Σιγά μη βάλουμε το κράτος και στο σπίτι μας ρε φίλε στο κάτω κάτω να μας παρακολουθεί.

Στο κινητό μας και στις συνομιλίες μας ναι, εντάξει.

Εκεί είναι αλλιώς.

Εκεί είναι για την ασφάλεια μας.

Εγώ θέλω ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ με λίγα λόγια.

Θέλω να κάθομαι στα επείγοντα έξι ώρες, να βλέπω στιβαγμένους με φορεία στον διάδρομο, νοσηλεύτρια με τρεις βάρδιες κολλητές και μάτια άδεια, έτοιμη να πέσει κάτω, και εγώ να βρίζω επειδή αργεί η σειρά μου. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ γαμημένη σειρά.

Δεν θέλω να σκέφτομαι ΓΙΑΤΙ το νοσοκομείο είναι διαλυμένο.

Θα μου πέσει βαρύ.

Θέλω να πιστεύω ότι φταίει ο τεμπέλης γιατρός κι οι κομμουνιστές που βρίζουν γκοτζάμ υπουργό.

Μπορεί κι ο μετανάστης.

Γιατί όχι; Θέλω να δουλεύω μέχρι να βγαίνει καπνός από τ’ αυτιά μου, να μη φτάνουν τα λεφτά ούτε για να αρρωστήσω αξιοπρεπώς, να μου παρακολουθούν το κάθε βήμα και την κάθε λέξη που γράφω, να μου αυξάνουν τους φόρους, να μου παίρνουν τον χρόνο, το σπίτι, το παιδί και το μέλλον.

Δεν έχω πρόβλημα μ' αυτά.

Αντέχω ρε. Είμαι σκληρό καρύδι.

Μη μου κλείσεις μόνο τον δρόμο με καμιά πορεία. ΕΚΕΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ. ΜΗ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙΣ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΟΥ. ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ ΜΟΥ.

Άσε με να χαρείς βραδιάτικα.

Μη με διαολίζεις.

Γιατί αν βγω στον δρόμο και κοιτάξω προς τα πάνω, μπορεί να δω κατά λάθος ποιοι με γαμάνε τόσα χρόνια.

Κι αυτό δεν το αντέχω.

Είναι πιο εύκολο να κοιτάω προς τα κάτω, να βρίζω τον πιο αδύναμο, να δέρνω τον ξένο.

Είμαι ο Κυρ-Παντελής ρε. Δεν θέλω δικαιοσύνη.

Θέλω έναν εχθρό μικρότερο από μένα, για να μη χρειαστεί ποτέ να παραδεχτώ πόσο μικρός έγινα εγώ. Τι δεν καταλαβαίνεις; Spyros Tsimouris

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους