Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σπύρος Ζαγοραίος (23 Ιουνίου 1928 - 20 Οκτωβρίου 2014) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

Γεννήθηκε στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928.

Σε ηλικία 13 ετών έχασε σε ατύχημα το αριστερό του χέρι, όταν έσκασε μια χειροβομβίδα την ώρα που έπαιζε με συμμαθητές του στην Αγία Παρασκευή της Αττικής.

Ασχολήθηκε με το λαϊκό τραγούδι και ξεχώρισε με τη φωνή του.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά δούλεψε στη Θεσσαλονίκη.

Για πολλά χρόνια συνεργάστηκε με την Καίτη Γκρέυ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή Μοσχονησιώτη. Ο Ζαγοραίος αγαπούσε το σχολείο, η αρχή της εφηβείας του, ωστόσο, σημαδεύεται από την Κατοχή.

Στη διάρκεια του πολέμου μάζευε χόρτα για ν’ αντιμετωπίσει την πείνα, καθώς και ξύλα που εξασφάλιζαν τις ανάγκες της οικογένειας για θέρμανση.

Σε ηλικία 15 ετών έχασε το ένα του χέρι σε ατύχημα, όταν έσκασε μια χειροβομβίδα τη στιγμή που την περιεργαζόταν.

Με τη βοήθεια δύο Γερμανών στρατιωτικών γιατρών μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο όπου παρέμεινε για νοσηλεία και αποθεραπεία, ενώ του πρόσθεσαν τεχνητό μέλος που αντικατέστησε το αριστερό του χέρι.

Παρά τον σοβαρό τραυματισμό που είχε ως αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του, ασχολήθηκε με το τραγούδι και το 1952 ξεκίνησε την καριέρα του τραγουδώντας αρχικά καντάδες.

Η αγάπη του για το τραγούδι και την μουσική ήταν σχεδόν στο DNA του.

Η οικογένειά του ήταν ερασιτέχνες μουσικοί, ο πατέρας του καλλίφωνος τραγουδιστής καντάδων, ενώ στον μικρό Σπύρο άρεσε η μουσική και είχε πάθος με τα μουσικά όργανα.

Αλλά είπαμε, Κατοχή.

Μπορεί η ζωή του να ξεκίνησε με δυσκολίες, αλλά η συνέχεια ήταν πολύ καλή.

Φυσικά, όχι άκοπα.

Σε νεαρή ηλικία γνώρισε τη γυναίκα του Ζωή, με την οποία έδεσαν όχι μόνο ως ζευγάρι, αλλά και στο πάλκο..Βέβαια και εδώ η αρχή ήταν επεισοδιακή: Η Ζωή Μοσχονησιώτη –όπως ήταν το πατρικό της όνομα– είχε θέμα με τους γονείς της, αφού δεν ενέκριναν το γάμο λόγω της σωματικής αναπηρίας του Ζαγοραίου.

Αποτέλεσμα ήταν να κλεφτούν και να εγκατασταθούν στην Αγία Βαρβάρα, όπου ο Ζαγοραίος εργαζόταν ως φωτογράφος και παράλληλα τραγουδούσε.

Από τις καντάδες πήγε σε λαϊκό ρεπερτόριο, άρχισε η εκτόξευση.

Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε ήταν το «Κουρμπέτι» του Βασίλη Τσιτσάνη, το 1952.

Συνεργάστηκε με τα σπουδαιότερα ονόματα της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Βαγγέλης Περπινιάδης, η Σωτηρία Μπέλλου, η Μαίρη Λίντα, η Πόλυ Πάνου αλλά και η Καίτη Γκρέι, στην οποία έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία.

Έδωσε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού όπου ζουν Έλληνες, ενώ έγραψε πολλά τραγούδια είτε ως συνθέτης είτε ως στιχουργός.Το 1962, σύμφωνα με δημοσίευμα της εποχής, ο Ζαγοραίος δέχθηκε δολοφονική επίθεση από τον Μανώλη Αγγελόπουλο, που θίχτηκε από κάποιο κομπλιμέντο που έκανε η τραγουδίστρια Μαριάννα Κληματιανού στον Ζαγοραίο.

Τότε ο Αγγελόπουλος άρχισε να πυροβολεί στον αέρα μέσα στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζονταν κάνοντας χρήση του περιστρόφου του, όμως η επέμβαση των ψυχραιμότερων αποσόβησε τα χειρότερα.

Τα ξημερώματα οι τρεις τραγουδιστές επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητο του Ζαγοραίου με κατεύθυνση την Αγία Βαρβάρα, αλλά όταν έφτασαν στο σπίτι του Αγγελόπουλου, ο τραγουδιστής κατέβηκε και άρχισε ξανά να πυροβολεί. Ο Ζαγοραίος πρόλαβε να απομακρυνθεί εγκαίρως, ενώ ο Αγγελόπουλος αναζήτησε καταφύγιο στο σπίτι μιας φίλης του όπου συνελήφθη από την Αστυνομία με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση, της παράνομης οπλοχρησίας και οπλοφορίας.

Ενώπιον του εισαγγελέα, δύο μέρες αργότερα, ισχυρίστηκε ότι πυροβόλησε χάριν γούστου.

Ο δικαστικός λειτουργός τού απάντησε με σωφρονιστική και ελαφρώς απαξιωτική διάθεση: «Αυτά θα συνέβαιναν μεταξύ σας, εδώ όμως, όπως βλέπεις, δεν έχουμε να κάνουμε με τσιγγάνους.

Οι χριστιανοί συντραγουδισταί σου δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους αστεία και πολύ φυσικό να καταγγείλουν ότι ηθέλησες να τους εξαποστείλης εις τον άλλον κόσμο, διότι εκ της φιλοφρονήσεως εθεώρησες τον εαυτό σου θιγέντα επαγγελματικώς». Παρά την επιτυχία που είχε γνωρίσει το μαγαζί του στο Αιγάλεω, είχαν αρχίσει τα προβλήματα υγείας.

Όμως η μοίρα το 2009 του έδωσε το μεγάλο χτύπημα: Τότε πέθανε ο γιος του σε ηλικία 49 ετών από καρκίνο, γεγονός που επιβάρυνε την κατάσταση της υγείας του, η οποία δεν ήταν καλή, καθώς έπασχε από Πάρκινσον.

Τα έσοδά του ήταν η σύνταξή του και το ενοίκιο από το κατάστημα που είχε λειτουργήσει ως επιχειρηματίας.

Η ασθένειά του τον είχε περιορίσει και ήταν αναγκασμένος να είναι κλεισμένος στο σπίτι, ενώ υπέφερε από έντονους και συχνούς ιλίγγους.

Σταδιακά αδυνατούσε να σηκωθεί και το κατάφερνε μόνο με τη βοήθεια μιας κοπέλας που τον φρόντιζε.

Διατήρησε έως το τέλος τη διαύγειά του, διάβαζε εφημερίδες και παρακολουθούσε τα δελτία ειδήσεων από τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Για την ιστορία, η σύζυγός του Ζωή πέθανε στις 19 Απριλίου 2015, λίγους μήνες μετά το φευγιό του συνθέτη, και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών στο πλάι του.

Αυτό είναι αγάπη.

Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του, στον δημοσιογράφο Σπύρο ΔευτεραίοΣπύρος Δευτεραίος «Εμένα μ’ αρέσει πάρα πολύ να τραγουδάω, όλη μου η ζωή αυτό είναι.

Και στο δρόμο που πάω εγώ σφυράω, όταν δεν τραγουδάω.

Και ξέρετε και κάτι; Αν έρθει ένας καιρός και δεν μπορώ πια να τα λέω τα τραγούδια όπως πρέπει, εγώ θα πηγαίνω στα μαγαζιά και θα τους λέω: “Πόσα θέλετε να σας δώσω, να σας πω δυο τραγούδια;». #ΣπύροςΖαγοραίος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους