«Είμαι ο Ροντέν και ο Ροντέν είναι εγώ!», έλεγε η κοπέλα και τα μάτια της λάμπανε σαν ηλιόλουστος γαλανός ουρανός. «Καμίλ μου, κορίτσι μου εσύ, χρυσά μου χεράκια, ξέρεις ότι είμαι πάντα με το μέρος...

Πλήρες Κείμενο:

«Είμαι ο Ροντέν και ο Ροντέν είναι εγώ!», έλεγε η κοπέλα και τα μάτια της λάμπανε σαν ηλιόλουστος γαλανός ουρανός. «Καμίλ μου, κορίτσι μου εσύ, χρυσά μου χεράκια, ξέρεις ότι είμαι πάντα με το μέρος σου», της έλεγε ο πατέρας της. «Τέτοια λέγε της να παίρνουν τα μυαλά της αέρα... Ποια μυαλά δηλαδή;!», φώναζε η μητέρα της από την κουζίνα. «Έχω περισσότερα χρόνια ζωής και πείρας και δε νομίζω ότι τα αισθήματά του είναι αμοιβαία», συνέχισε ο πατέρας της κοπέλας, μη δίνοντας σημασία στη γυναίκα του. «Εσύ τη χάλασες και μας σχολιάζει όλη η κοινωνία με τα καμώματά της! Πού ακούστηκε γυναίκα να φτιάχνει... γυμνούς άντρες και γυμνά ζευγάρια και να... συζεί; Ούτε να το πω δεν μπορώ!». «Κόρη μου, είσαι ολόκληρη γυναίκα πια, εσύ αποφασίζεις για σένα», δίστασε λίγο ο πατέρας της, γιατί ήξερε ότι οι ερωτευμένοι είναι κουφοί και τυφλοί. «Νομίζω όμως ότι αυτός ο άνδρας θα σε καταστρέψει... ότι σε εκμεταλλεύεται.

Δεν εννοώ ερωτικά -ξέρεις ότι δεν είμαι πουριτανός- αλλά το ταλέντο σου, τις ιδέες σου, την καλλιτεχνική σου δεξιότητα», συνέχισε προσεκτικά. «Πατέρα μου, είναι θεός, είναι ο μεγαλύτερος γλύπτης που έχει υπάρξει! Μαθαίνω τόσα από αυτόν.

Και τον αγαπώ.

Και με αφήνει να τον βοηθάω, να κάνω τις λεπτομέρειες από τις προτομές και τα αγάλματά του!». «Παιδί μου, εσύ ξέρεις», είπε ο πατέρας της και φίλησε τα άξια χέρια της κόρης του. Ε ΦΙΟΥ ΓΙΕΡΣ ΕΡΛΙΕΡ! «Φρανσουά Ογκίστ Ρενέ Ροντέν, πάλι αδιάβαστος! Θα μείνεις στην ίδια τάξη!», προσπαθούσε να συνετίσει τον μαθητή της η καθηγήτρια. «Ποιος χρειάζεται τα γράμματα όταν έχει μαγικά χέρια;», της απάντησε αλαζονικά ο έφηβος. «Ροντέν! Αύριο με τον κηδεμόνα σου, αλλιώς δε θα σου επιτρέψω να παραμείνεις στην τάξη μου!». «Εγώ λέω να μην παραμείνω ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ», της απάντησε αυθάδικα και βγήκε από την τάξη. «Ροντέεεεν, γύρισε πίσω!», του φώναζε η καθηγήτρια, αλλά μάταια. Στον δρόμο ο έφηβος έπεσε πάνω στο περιπολικό του πατέρα του, που ήταν σταθμευμένο στην κρουασαντερί της γειτονιάς.

Είχε σταματήσει να αγοράσει δυο ντόνατς κι έναν καφέ για εκείνον και τον συνεργάτη του. «Γιατί δεν είσαι σχολείο, Ογκίστ;», τον ρώτησε. «Πατέρα, είμαι καλλιτέχνης, δεν ενδιαφέρομαι για ορθογραφία και αριθμητική!». «Παιδί μου, να μάθεις να διαβάζεις, αν μη τι άλλο, να μετράς να μη σε κλέβουν στα ρέστα στο μπακάλικο!». «Θα έχω τόσα λεφτά και θα είμαι τόσο διάσημος που σιγά μην ψωνίζω από το μπακάλικο, πατέρα! Ο Μακρόν θα μου στέλνει τα ψώνια με τον οδηγό του!». «Καλά γιε μου», είπε ο πατέρας του και μπήκε στο περιπολικό, γιατί υπήρχε μια κλοπή εν εξελίξει, όπως ακούστηκε στον αστυνομικό ασύρματο. Πράγματι, ο Ροντέν πήγε κι έδωσε εξετάσεις στην καλύτερη σχολή Καλών Τεχνών.

Όχι ότι χρειαζόταν, αλλά θα τους έκανε τη χάρη. Η κριτική επιτροπή όμως δεν εντυπωσιάστηκε.

Τρεις φορές έδωσε και τρεις φορές άκουσε και από τους τρεις κριτές του talent show «"όχι" από μένα!». «Τόσα ξέρουν, τόσα λένε!», θύμωνε ο Ογκίστ. «Και οι εκδοτικοί οίκοι απέρριψαν δεκάδες φορές τον... Harry Potter! Δεν είναι άξιοι αυτοί να με κρίνουν!». «Να σου πω γιε μου, καλή η τέχνη, αλλά μήπως να πιάσεις μια κανονική δουλειά;», του είπε μια μέρα ο πατέρας του, που πολύ υπομονή είχε κάνει με την καλλιτεχνική φύση του γιου του. Πράγματι, έγινε βοηθός καλλιτεχνών σε ατελιέ κι εργαστήρια και έτσι έβγαλε χρήματα για να αγοράσει αεροπορικό εισιτήριο.

Το 1875 ταξίδεψε στην Ιταλία για να μελετήσει τον Μιχαήλ Άγγελο, τον οποίο είχε αφίσα πάνω από το κρεβάτι του. Πριν από αυτό, είχε κάνει εξάσκηση στη γειτόνισσά του, τη Ροζέ Μπερέ, που του πόζαρε και γενικά του έκανε όλα τα γούστα.

Ενώ ήξερε ότι he was not that into her, παρέμενε στη ζωή του, -παρόλο που εκείνος δεν αναγνώριζε καν τον γιο τους- και περίμενε να αλλάξει γνώμη, όπως ο Big με την Carrie! Αλλά, first things first. Ο Ροντέν άρχισε να δημιουργεί και ήταν τόσο ρεαλιστικό το πρώτο του έργο που οι κριτικοί τον κατηγόρησαν ότι καλούπωσε ζωντανό το μοντέλο και δεν το έφτιαξε κομματάκι-κομματάκι με τα χέρια του! Αστυνόμοι και ντετέκτιβ πήραν μέρος στην έρευνα και διαπίστωσαν ότι ήταν αθώος και free of charges! Έμαθε όμως το μάθημά του! Τα επόμενα έργα του τα έκανε τεράστια σε μέγεθος, για να μην έχουν να λένε! Εν τω μεταξύ, η φασαρία γύρω από το όνομά του τράβηξε την προσοχή του Γαλλικού Υπουργείου Καλών Τεχνών.

Έτσι γύρισε ο τροχός και... γέλασε ο φτωχός! Το 1880 του ανέθεσαν να σχεδιάσει μια μνημειώδη πύλη για ένα προγραμματισμένο μουσείο.

Μετά από αυτό, άνοιξαν όλες οι πύλες -δημόσιες και ιδιωτικές.

Αν είχε μπροστά του την κριτική επιτροπή της Σχολής Καλών Τεχνών, θα της έλεγε: «Ποιος περνάει αυτή τη στιγμή τις πύλες της αιωνιότητας; Αυτός! 1-0!». Εν τω μεταξύ, γεννιόταν η Καμίλ Κλοντέλ. Μεγαλώνοντας, έδειξε την κλίση της και από δώδεκα ετών κυκλοφορούσε με μια φωσφορίζουσα πινακίδα Νέον πάνω από το κεφάλι της που έγραφε: «ΓΛΥΠΤΡΙΑ!». Είχε τον πατέρα της να υποστηρίζει το ταλέντο της και προχωρούσε μπροστά χωρίς να τη νοιάζει τι λέει ο κόσμος.

Στα 17 της ήταν πανέτοιμη να πάει να κάνει την πρακτική της στον μέγα και τρανό 45άρη Ροντέν. Εδώ θα ταίριαζε να της τραγουδούσε ο Ροντέν: «Καμίλ εσύ 17 χρονών κι εγώ 45, Καμίλ εσύ ήσουν στην αρχή κι εγώ στο παραπέντε...». Αλλά όχι, γιατί ο Ροντέν είχε πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Η Καμίλ ήταν η τυχερή που θα είχε εκείνον για Πυγμαλίωνα της! (Που παρεμπιπτόντως, ο Πυγμαλίων ήταν μυθικός βασιλιάς της Κύπρου ΚΑΙ γλύπτης.

Τυχαίο;!). Στην αρχή την έβαλε να του ποζάρει, την έκανε μούσα του και... το κορίτσι του. «Μην ξεχνάς, Ογκίστ, ότι είμαι γλύπτρια!», του είπε μια μέρα Οπότε άρχισε να δημιουργεί κι εκείνη. Ο Ροντέν τα είχε όλα σε ένα πακέτο και το τερπνόν μετά του ωφελίμου! Τα δυσκολότερα τεχνικά μέρη στα έργα του, όπως τα χέρια και τα πόδια, λένε ότι τα φιλοτεχνούσε εκείνη. Όταν ήταν χώρια, της έγραφε καυτές επιστολές: «Δεν μπορώ ούτε μια μέρα χωρίς να σε δω... Θα τρελαθώ... Σε αγαπώ με πάθος». Όταν ήταν μαζί, έγλυπταν! Τα έργα και των δύο έβγαζαν πόθο, πάθος και έντονο συναίσθημα.

Από ένα σημείο και μετά, δεν ξέρουμε ποιος έφτιαχνε τι, ποιανού ιδέα ήταν ποια και πού σταματούσε ο Ροντέν και ξεκινούσε η Κλοντέλ ή ανάποδα! Μετακόμισαν μαζί σε ένα σπίτι στην εξοχή, αλλά ο Ροντέν έμενε μεγάλα διαστήματα στο Παρίσι γιατί εκεί είχε τη μία παραγγελία μετά την άλλη. Στο Παρίσι έμενε και η Ροζέ με τον γιο τους. Στο Παρίσι ήταν και όλες αυτές που πόζαραν στο εργαστήρι και στο κρεβάτι του, για να μπορέσει εκείνος να φτιάξει τα αριστουργήματά του. Η Καμίλ, μόνη στην εξοχή, βυθιζόταν στη θλίψη.

Δεν ήθελε να τον αφήσει, ήθελε να τον παντρευτεί.

Ήθελε να θέλει κι αυτός να την παντρευτεί.

Ήθελε να αναγνωριστεί για την τέχνη της.

Όσο διάσημος γινόταν εκείνος, τόσο δεν υπήρχε καμία αναγνώριση προς το πρόσωπό της. Βούλιαζε στον προσωπικό της Τιτανικό. Μια μέρα την επισκέφθηκε στην εξοχή ο Βίκτωρ Ουγκώ. «Κλοντέλ, τι κάνεις μόνη στις ερημιές; Πρέπει να έρθεις στο Παρίσι, να σε γνωρίσει ο κόσμος, να δεχθείς παραγγελίες, να λάμψει το άστρο σου! Είσαι μια ιδιοφυΐα!» της είπε πίνοντας μια γουλιά γαλλικό καφέ με γεύση φουντούκι. «Ναι, αλλά στον Ροντέν ανέθεσες να σου κάνει την προτομή...». «Ζαμέ, Κορωπί! Δεν του πόζαρα ποτέ! Με έκανε από μνήμης, είχε φτιάξει κάποια σχέδια στα κρυφά τις φορές που βρεθήκαμε!». «Ωραίες πάντως οι μούσες που σου έβαλε τριγύρω... σε έκανε να μοιάζεις με αρχαίο φιλόσοφο», σχολίασε σκεπτική εκείνη. «Εσύ θα το είχες κάνει καλύτερο! Είσαι καλύτερη στις λεπτομέρειες!». «Οι κριτικές λένε ότι τα έργα μου "μοιάζουν" με αυτά του "δασκάλου" μου», είπε εντελώς παρατημένη. «Βγες μπροστά! Μην είσαι στη σκιά του!», τη συμβούλεψε εκείνος. Φεύγοντας, κοντοστάθηκε στην πόρτα. «Υπάρχει χώρος και για σένα.

Είσαι η καλύτερη γλύπτρια που υπάρχει!», της είπε με απόλυτη ειλικρίνεια. Ο Ουγκώ της μιλούσε με τη λογική, η Καμίλ όμως καταλάβαινε μόνο το συναίσθημα. Προσπάθησε να βρει παρηγοριά στην τέχνη της, αλλά δεν βρήκε γιατρειά.

Την έπιανε μανία και κατέστρεφε ό,τι δημιουργούσε. Όταν έχασε και τον μπαμπά της, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της. Το 1913 την έκλεισαν σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου έζησε εκεί απομονωμένη όλη την υπόλοιπη ζωή της. Το Βαλς #LaValse της είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά έργα της. 📍Υπάρχει και η ταινία "Camille Claudel", με την Ιζαμπέλ Αντζανί και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Ροντέν! 📍Παλιό κείμενο που ξαναανεβάζω γιατί #Σανσήμερα, 19 Οκτωβρίου 1943, πέθανε η Camille Claudel, μόνη και ξεχασμένη στο ψυχιατρικό άσυλο Montdevergues. 📌 Όπως πάντα, το κείμενό μου, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, αλλά περιέχει αναχρονισμούς, μυθοπλασία στους διαλόγους και άφθονη δόση σουρεαλισμού/παραμορφωτικού φακού! #Nouazeta #CamilleClaudel #Rodin #WomenInArt #Sculpture #SanSimera #LaValse #sansimera Efi Fotinou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους