Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μαγείρων. Και λοιπόν; so fucking what??? Τι αλλάζει για εμάς; Τίποτα.

Πάλι στη κολασμένη φωτιά της σχαρας, πάλι στον ατελείωτο ιδρώτα, πάλι να τρέχουμε να προλάβουμε τους πάντες εκτός από τον εαυτό μας.

Έχω χάσει γιορτές, στιγμές, ανθρώπους, κομμάτια από τη ζωή μου μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας γαμοκουζίνα.

Έχω καταπιεί άπο νεύρα, κούραση, και προσβολές, κι έχω πει «πάμε» ακόμα κι όταν μέσα μου δεν άντεχα άλλο. τι με πονάει περισσότερο; Ότι μάθαμε να θεωρούμε όλα αυτά φυσιολογικά, επειδή δήθεν αγαπάμε τη δουλειά μας.

Δεν θέλω μια μέρα να μου πουν χρόνια πολλά.

Θέλω τις υπόλοιπες 364 να θυμούνται ότι είμαι άνθρωπος.

Ότι έχω οικογένεια, ψυχή, όρια, μια ζωή που δεν πρέπει να τελειώνει στην πόρτα της κουζίνας.

Αγαπάω τη μαγειρική, αλλά δεν θέλω αυτή η αγάπη να είναι η δικαιολογία για να μας τσακίζουν.

Κι αν σήμερα θέλω να πω κάτι στους συναδέλφους μου, είναι αυτό: Δεν είμαστε ήρωες επειδή αντέχουμε να μας διαλύουν.

Είμαστε άνθρωποι που αξίζουμε να μη χρειάζεται να αντέχουμε τόσα.

Χρόνια μας πολλά, ρε μάγκες.

Και μακάρι κάποτε να μη χρειάζεται να θυσιάζουμε τη ζωή μας για να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους