Να πω πως τη συγκεκριμένη —τη συγκεκριμένη, το τονίζω— τη λυπάμαι; Όχι, δεν τη λυπάμαι. Όπως δεν λυπάμαι κανέναν χρήσιμο ηλίθιο που έρχεται, νομοτελειακά, κάποια στιγμή αντιμέτωπος με την...
Να πω πως τη συγκεκριμένη —τη συγκεκριμένη, το τονίζω— τη λυπάμαι; Όχι, δεν τη λυπάμαι.
Όπως δεν λυπάμαι κανέναν χρήσιμο ηλίθιο που έρχεται, νομοτελειακά, κάποια στιγμή αντιμέτωπος με την πραγματικότητα που ο ίδιος επιδίωξε.
Και ξέρετε γιατί κυρίως δεν τη λυπάμαι; Γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν μαθαίνουν ούτε από τα παθήματά τους.
Έτσι, συνεχίζουν να παίρνουν στον λαιμό τους άλλους, που δεν τους αξίζει να πληρώνουν τις επιλογές τους — ανθρώπους που ουδέποτε υπήρξαν χρήσιμοι ηλίθιοι.
Αλλά έτσι λειτουργεί η δημοκρατία μας: τα λάθη των πολλών τα πληρώνουν και οι λίγοι.
Και η Γαλλία θα πληρώσει τα δικά της, ακριβώς όπως πληρώσαμε κι εμείς τα δικά μας στο πρόσφατο παρελθόν —και θα ξαναπληρώσουμε στο μέλλον. Λυπάμαι τη Γαλλία. Μια όμορφη χώρα, που όμορφα καίγεται.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους