Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝐒𝐂𝐑𝐄𝐖 𝐒𝐇𝐎𝐓 | Πόσο χώρο και χρόνο να έχεις ώστε να κοντρολάρεις, να στρίψεις και να εκτελέσεις μετά από ένα κόρνερ; Η άμυνα είναι όλη εκεί, τα κορμιά μπροστά σου και το πολύ πολύ να παραχωρήσουν μία άμεση εκτέλεση -η Ρόμα έμαθε απ’ αυτές, απέναντι στη Ρεάλ, με τον χειρότερο τρόπο, πώς γυρίζει ένα ματς.

Απέναντι στην Τζένοα ο Κάστρο δοκίμασε τη χορευτική βερσιόν, με την μπάλα κάτω και μετά από τα κοντρόλ και τις στροφές, ήρθε μία εκτέλεση που θα ζήλευε η στέκα του Ρόνι Ο’ Σάλιβαν.

Ήταν το πρώτο ματς που θα βλέπαμε την αντίδραση σε μία αναποδιά.

Οι ισοπαλίες με την Ίντερ και την Κόμο δεν μπαίνουν σ’ αυτή την κατηγορία, παρ’ ότι στο πρώτο είχε ισοφαριστεί από το 2-0 και στο δεύτερο έπαιξε ένα ημίχρονο με δέκα παίκτες.

Το σκηνικό με τη Ρεάλ ωστόσο έπεσε βαρύ.

Από την απόλυτη συνθήκη, το 3-1 του 83', στη θλίψη και το απίστευτο 3-4 στο φινάλε.

Το μόνο που έμεινε από τη βραδιά ήταν η ατμόσφαιρα στο Ολίμπικο και ένα ‘’κοίτα να δεις, και έφυγαν οι Ντιμπάλα και Κονέ με τραυματισμό, και χάσαμε το παιχνίδι’’. Η κατηφόρα ωστόσο δεν μπορεί, δεν γίνεται να χαρακτηρίσει ένα σύνολο που θέλει να λογίζει τον εαυτό του ως διεκδικητή.

Το πρόγραμμα καλεί για άμεση απάντηση.

Τζένοα εντός για το πρωτάθλημα, Σλόβαν επίσης εντός για το Τσάμπιονς Λιγκ.

Ακόμη και χωρίς αυτούς τους δύο πρωταγωνιστές.

Ακόμη κι αν ο Μάλεν πρέπει να χάσει το παιχνίδι.

Τα πράγματα όμως δεν κυλάνε όπως θες, απλά επειδή οι απαιτήσεις είναι εκεί.

Το πρώτο ημίχρονο είναι ζόρικο, οι παίκτες του δεύτερου ροτέισον δεν ‘’ρέουν’’ με τον ίδιο τρόπο.

Τα στόπερ είναι περισσότερο βιδωμένα στην πίσω γραμμή, η τριάδα ψηλά δεν έχει την ορμή του Ντόνι και την ιδιοφυΐα του Πάουλο, παρ’ ότι οι Σουλέ, Μόρα και Κάστρο προσπαθούν όσο μπορούν.

Χρειάζεται μία στιγμή μαγείας για να λυθεί το ξόρκι.

Ακριβώς όπως στις ταινίες του φανταστικού.

Κι εκεί έρχεται Η Στεκιά από την Αργεντινή.

Δεν ξέρω πόσες φορές έχω ξαναδεί την εκτέλεση του Σαντιάγο Κάστρο στο 50o λεπτό του αγώνα.

Έχω χάσει το μέτρημα.

Τη στιγμή που περιστρέφεται με το δεξί και σταματά την μπάλα με το αριστερό έχει μπροστά του μίνιμουμ τρεις αμυντικούς.

Ίσως και τέσσερις.

Η κίνησή του έχει το ελάχιστο μομέντουμ, κανείς από τους αμυντικούς δεν έχει κουνηθεί από τη ‘’βαρύτητα’’ όπως συμβαίνει μετά από ένα κοντρόλ των Ποδοσφαιρικών Μεγάλων.

Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο όμως, ίσως και λιγότερο, με κάποιον τρόπο, η μπάλα είναι στα δίχτυα του Μπέιλοου. ’No Malen, No Problem’’ ακούγεται από τον άνθρωπο στη μετάδοση.

Πιθανότατα δεν έχει καταλάβει και ο ίδιος τι ακριβώς έχει συμβεί.

Όπως έλεγε και ο Drury για το περίφημο γκολ του Μανωλά, καμιά φορά ο εκφωνητής σκαρφίζεται μία ατάκα που του κερδίσει δύο, τρία δευτερόλεπτα για να ξεχωρίσει ποιος είναι ο σκόρερ και τι έχει γίνει στη φάση.

Κανείς δεν τον αδικεί.

Όλοι περιμένουμε το ριπλέι για να γίνει σαφές πώς στο καλό η μπάλα ήταν τη μία στιγμή στο έδαφος και την επόμενη στην απέναντι γωνία, χωρίς κανένα κορμί να έχει κουνηθεί.

Κανονικό still, που μετράς πόσοι είναι μπροστά από τον Κάστρο πριν μπει μέσα του το Σνούκερ. Η Ρόμα βρήκε το προβάδισμα και αργότερα ξεκλείδωσε άμυνες, τόσο της Τζένοα όσο και τη δική της, την ψυχολογική, εκείνη που έμοιαζε να της σιγοψιθυρίζει στο αυτί ‘’μην την πατήσουμε πάλι, αυτή τη φορά θα είναι ζημιά’’. Ο Σουλέ έκανε τη δική του ‘’Αργεντινιά’’, πέρασε όποιον αντίπαλο βρήκε μπροστά του και χώθηκε στην περιοχή όπως θα έκανε και ο Ντιμπάλα.

Με τα πολλά ήρθε και το πρώτο γκολ του Εμανουέλε Λούλι, μία στιγμή δικαίωσης ενός ακόμη Παιδιού της Ρώμης για τα άπειρα χιλιόμετρα που έχει συνδυάσει με τόνους ιδρώτα από το ξεκίνημα της σεζόν.

Το παιχνίδι ωστόσο τελείωσε στην ίδια τη στιγμή που το έκρινε.

Εκεί ήταν που το σύνολο απάντησε στα όποια ζητήματα απουσιών, τραυματισμών, κόπωσης και αμφισβήτησης. ‘’Είμαστε καλοί, είμαστε πολλοί, δεν ήρθε η ώρα να την πατήσουμε και στο Καμπιονάτο’’. Δεν υπάρχει μόνο μία 11άδα ή μόνο δύο ήρωες.

Υπάρχει λόγος που το ρόστερ γέμισε με ποιότητα.

Εκείνη εμφανίστηκε στο χορτάρι του Ολίμπικο στο β’ μέρος και αποτυπώθηκε στο χτύπημα που έδωσε ο Σαντιάγο Κάστρο στην μπάλα.

Το ίδιο το χτύπημα από την άλλη ανήκει πλέον στο ποδόσφαιρο.

Έφυγε από την ιδιοκτησία του παίκτη και πήγε στο πνεύμα του αθλήματος, για να το βάλει στην κασέτα με τις στιγμές που μας κρατούν βιδωμένους σε μία οθόνη ή μέσα σ’ ένα μπουφάν στις εξέδρες, κόντρα ίσως σ’ εκείνους που το κρατούν στα χέρια τους και επιχειρούν να βάλουν σε κάθε πτυχή του μία ετικέτα και μία τιμή, σαν ένα δωμάτιο έκθεσης του ΙΚΕΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους