Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν το κυνήγι είναι «σκοτωμός για χόμπι» τότε όλοι είμαστε ένοχοι! Ας ενοχλήσω εκ νέου, με ''όπλο'' την… αλήθεια.

Εδώ και χρόνια ακούω το ίδιο παραμύθι από ανθρώπους που αναπαράγουν την ίδια κασέτα, σαν παπαγάλοι που έμαθαν να λένε ''καλημέρα'' χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει. «Οι κυνηγοί σκοτώνουν ζώα για χόμπι και για διασκέδαση»! Μόνο που αλλάζουν οι φωνές και όχι τα επιχειρήματα.

Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να επαναλαμβάνεις ένα σύνθημα παρά να μπεις στον κόπο να κατανοήσεις αυτό που καταδικάζεις.

Αν σκοπός του κυνηγιού ήταν αποκλειστικά η θανάτωση ενός ζώου, τότε θα αρκούσε να πατήσεις μια σκανδάλη.

Δεν θα χρειαζόταν να ξυπνήσεις πριν ξημερώσει, να διανύσεις χιλιόμετρα, να ανεβοκατεβαίνεις βουνά, να παγώνεις, να ιδρώνεις, να περιμένεις ώρες και συχνά να επιστρέφεις με άδεια χέρια.

Αν απολάμβανα τον θάνατο, θα πήγαινα να δουλέψω στον Νιτσιάκο να «παίρνω κεφάλια» από κοτόπουλα! Το κυνήγι δεν αρχίζει με τον πυροβολισμό ούτε τελειώνει με αυτόν.

Είναι μια ολόκληρη διαδικασία που απαιτεί γνώση, υπομονή, επιμονή, αυτοσυγκράτηση και βαθιά εξοικείωση με τη φύση.

Ο πυροβολισμός είναι μόνο μια στιγμή μέσα σε όλα αυτά και για πολλούς κυνηγούς, όχι καν η σημαντικότερη.

Έπειτα από περισσότερα από 30 χρόνια στο βουνό, έχω μάθει να ξεχωρίζω την απόλαυση της αναζήτησης, της προσπάθειας και της επαφής με τη φύση από την χαρμολύπη της θανάτωσης.

Αυτό που έχω συναντήσει είναι η ένταση της στιγμής, η επίγνωση της ευθύνης και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το θήραμα.

Δεν λέγω ότι όλοι οι κυνηγοί είναι ίδιοι.

Λέγω ότι δεν μπορείς να αποδίδεις σε όλους το ίδιο κίνητρο χωρίς να γνωρίζεις τίποτα για αυτούς.

Και εδώ βρίσκεται το βασικό λογικό λάθος της γνωστής κατηγορίας των αντικυνηγών.

Οι αντικυνηγοί όμως βλέπουν μόνο ένα καρέ, την θανάτωση.

Και από εκεί χτίζουν ένα αφήγημα ηθικής ανωτερότητας.

Το αστείο είναι ότι η ίδια λογική δεν εφαρμόζεται πουθενά αλλού.

Το ότι κάποιος απολαμβάνει μια δραστηριότητα που καταλήγει στη θανάτωση ενός ζώου δεν αποδεικνύει ότι απολαμβάνει τον θάνατο του ζώου.

Ο ψαράς που απολαμβάνει την αναμέτρηση με το ψάρι δεν απολαμβάνει απαραίτητα τον θάνατό του.

Απολαμβάνει τη διαδικασία, την τεχνική, την αναμονή, την εμπειρία και φυσικά τη ποιοτική τροφή.

Τι ακριβώς είναι το ψάρεμα; Διαλογισμός με αγκίστρια; Γιατί, λοιπόν, θεωρούμε αυτονόητο ότι ο κυνηγός απολαμβάνει τον θάνατο του θηράματος; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα... Ένας σκύλος μεγέθους Γκόλντεν Ριτρίβερ θα φάει στη ζωή του γύρω στα 2.000 κοτόπουλα.

Μια γάτα που την έχει κάποιος για ΧΟΜΠΙ -και όχι εξ ανάγκης- θα φάει εκατοντάδες και θα σκοτώσει πολλά ακόμη «για πλάκα», συνήθως προστατευόμενα πουλιά.

Όμως εκεί κανείς δεν μιλάει για διασκέδαση. Γιατί; Επειδή το αίμα το έχει χύσει κάποιος άλλος.

Και πάμε στο βασικό, το κρέας.

Ο μέσος άνθρωπος τρώει πολύ περισσότερο κρέας απ’ όσο χρειάζεται.

Το τρώει γιατί του αρέσει.

Άρα αποδέχεται τη θανάτωση ζώων για προσωπική ευχαρίστηση.

Άλλο η ανάγκη να τραφεί ο άνθρωπος και άλλο η ανάγκη να τραφεί με ένα συγκεκριμένο είδος τροφής, από μια συγκεκριμένη πηγή και με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Φυσικά ο άνθρωπος χρειάζεται τροφή για να επιβιώσει.

Δεν προκύπτει, όμως, από αυτό ότι κάθε επιλογή κρέατος είναι αναγκαία για την επιβίωσή του ή ότι κάθε μορφή θανάτωσης ζώου δικαιολογείται αυτομάτως επειδή αφορά τρόφιμα.

Αντίστοιχα, το γεγονός ότι κάποιος κυνηγά δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι σκοπός του είναι να απολαύσει τον θάνατο του ζώου.

Η μόνη πραγματική διαφορά μου από τον μέσο κρεατοφάγο είναι μία.

Ότι εγώ δεν κρύβομαι.

Δεν πληρώνω απλώς για να μη δω, δεν προσποιούμαι ότι το κρέας φυτρώνει.

Αναλαμβάνω ο ίδιος την πράξη, την ευθύνη και το βάρος της.

Οπότε, ένα ζώο δεν εκτρέφεται επειδή η ίδια η εκτροφή αποτελεί αναγκαιότητα αλλά επειδή υπάρχει ζήτηση για τα προϊόντα του.

Σε πολλές κοινωνίες, το κρέας αποτελεί σημαντικό μέρος της διατροφής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ποσότητα κρέατος που καταναλώνεται είναι απαραίτητη για την επιβίωση.

Ας αποφασίσουμε λοιπόν.

Ή όλοι σκοτώνουμε ζώα για διασκέδαση ή κανείς.

Εγώ στέκομαι με όσους δεν λένε ψέματα στον εαυτό τους.

Με τους κυνηγούς, τους ψαράδες, τους κρεατοφάγους και όσους έχουν το θάρρος να παραδεχτούν τι σημαίνει πραγματικά το πιάτο τους. Οι Βίγκαν.. Και κάπου εδώ συνήθως εμφανίζεται ο «ηθικά ανώτερος» vegan! Ο άνθρωπος που δεν τρώει κρέας και θεωρεί ότι έτσι έχει ξεπλύνει πλήρως τα χέρια του.

Έχει όμως σκύλο ή γάτα.

Και το μπολ τους δεν γεμίζει με φακές και κινόα.

Γεμίζει με κρέας, πολύ κρέας και από τη πολλή ξάπλα στον καναπέ τα πετ του γίνονται και υπέρβαρα.

Ούτως, αν ταΐζεις σαρκοφάγο ζώο, αποδέχεσαι τη θανάτωση άλλων ζώων για να ζήσει το κατοικίδιό σου. Τελεία! Δεν υπάρχει φιλοσοφική διαφυγή από αυτό.

Το αν εσύ δεν το τρως ο ίδιος δεν αλλάζει απολύτως τίποτα.

Μάλιστα, στην περίπτωση του βίγκαν με κατοικίδιο, η θανάτωση γίνεται αποκλειστικά για την προσωπική του επιλογή να έχει ζώο συντροφιάς.

Δεν είναι διατροφή, δεν είναι ανάγκη επιβίωσης αλλά απόλαυση! Με τα ίδια ακριβώς κριτήρια που κατηγορούν το κυνήγι.

Και πάλι, η μόνη διαφορά είναι η απόσταση από την πράξη.

Κάποιος άλλος σκοτώνει, κάποιος άλλος τεμαχίζει και κάποιος άλλος λερώνει τα χέρια του.

Αν αυτό θεωρείται ηθικά ανώτερο, τότε σίγουρα δεν μιλάμε για ηθική αλλά για αυτοεξαπάτηση.

Ο κυνηγός τουλάχιστον δεν προσποιείται.

Ξέρει τι σημαίνει το κρέας, πώς φτάνει στο πιάτο και τι κόστος έχει.

Και δεν ζητά συγχώρεση για κάτι που ολόκληρη η κοινωνία κάνει καθημερινά, απλώς με μεσάζοντες.

Ως εκ τούτου, δεν χρειάζομαι να πείσω κανέναν ότι όλοι οι κυνηγοί είναι καλοί άνθρωποι.

Δεν είναι αυτό το επιχείρημά μου.

Απαιτώ, όμως, να μη θεωρείται αυτομάτως ότι όποιος κυνηγά αγαπά τον θάνατο, όπως δεν θεωρείται αυτομάτως ότι όποιος αγοράζει κρέας είναι σαδιστής ή ότι όποιος δεν τρώει κρέας έχει λύσει κάθε ηθικό δίλημμα. #Κυνήγι #Ηθική #vegan #Ζώα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους