Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλοι πλέον μιλούν για τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία ως μία γενική εξέγερση ενάντια σε ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, ενδεχομένως απέναντι σε έναν τρόπο ζωής, έναν πολιτισμό.

Γίνονται παραλληλισμοί ακόμα και με τον Μάη του '68. Οπότε θα πρέπει και να καταλαβαίνουν και γιατί η αντιμετώπιση από το αστικό κράτος δεν μπορεί να είναι ανάλογη εκείνης ενός "μαθητικού κινήματος", ότι το κίνημα αυτό λειτούργησε αρχικά ως πυροκτοτητής, κατόπιν ως προκάλυμμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Το θέμα είναι τι ακριβώς είναι αυτό το "μεγαλύτερο" ενώπιόν μας.

Μπορεί να αρθρωθεί ως πολιτική πρόταση; Ποιο είναι το κεντρικό αίτημα και ποια τα βασικά επιδικα; Οι απαντήσεις θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το έδαφος στο οποίο εκδηλώθηκε η τρέχουσα κρίση.

Το δημόσιο χρέος της ΓΑλλίας αγγίζει πλέον το ιστορικό υψηλό του 120% του ΑΕΠ, με το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα να ξεπερνά σταθερά το 5%. Το κόστος δανεισμού έχει εκτιναχθεί και αν η οικονομία της χώρας δεν μπει άμεσα σε τροχιά ανάκαμψης πολυ σύντομα θα αγγίξει όρους που θυμίζουν εκείνους της Ελλάδας στην εποχή της κρίσης... Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει έναν προϋπολογισμό λιτότητας με περικοπές δαπανών και παγώματα χρηματοδοτήσεων ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, ακριβώς για να καθησυχάσει τις διεθνείς αγορές ομολόγων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να αποτρέψεη τα χειρότερα.

Διότι αν αυτά τα μέτρα καταψηφιστούν από το (βαθύτατα διχασμένο) γαλλικό κοινοβούλιο, το κόστος εξυπηρέτησης του γαλλικού χρέους θα εκραγεί ανεξέλεγκτα, φέρνοντας για πρώτη φορά στο προσκήνιο το σενάριο μιας αναγκαστικής οικονομικής διάσωσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα... Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και με την κρίση χρέους προ των πυλών, η ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων των διαδηλωτών είναι πρακτικά αδύνατη.

Κυριολεκτικά: λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν.

Τα πολιτικά αιτήματα είναι ακόμα πιο πομπώδη και επίσης ατελέσφορα.

Καταρχήν αφαιρούν εντελώς από το κάδρο τους το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις, στη σημερινή τους μορφή, υποστηρίζονται από κόμματα και παρατάξεις που αθροιστικά δεν καταλαμβάνουν ούτε το 1/4 της εκλογικής πίτας, ενώ η κυβέρνηση Μακρόν δεν είναι η τελευταία συστημική εφεδρία... Ο βασικός λόγος που ακόμα και αυτή δεν διαλύει της κινητοποιήσεις είναι οι ευαισθησίες των ψηφοφόρων της, όχι η έλλειψη της απαιτούμενης ισχύος.

Έπειτα, οι επαναστατικές προσδοκίες δεν ανταποκρίνονται διόλου στην ποιότητα των κινηματικών υποκειμένων.

Κανείς δεν μπορεί με το χέρι στην καρδιά και χωρίς προβολές, διπλά στάνταρντ και στρεψοδικίες να ισχυριστεί ότι τα επεισόδια που βλέπουμε αυτές τις μέρες και το γενικότερο ξεσάλωμα των διαδηλωτών αποτελούν πρόπλασμα μίας ευγενέστερης, δικαιότερης και ταυτόχρονα λειτουργικότερης και διευθέτησης των κοινωνικών προβλημάτων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους