Παράλογοι δεν είναι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί που βγαίνουν στους δρόμους. Παράλογο είναι να θεωρούμε φυσιολογικά όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ακούμε συχνά να κατηγορούν τα παιδιά και τους...
Παράλογοι δεν είναι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί που βγαίνουν στους δρόμους.
Παράλογο είναι να θεωρούμε φυσιολογικά όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Ακούμε συχνά να κατηγορούν τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς επειδή διαμαρτύρονται, επειδή διεκδικούν, επειδή δεν σιωπούν.
Αναρωτιέμαι όμως… τι ακριβώς περιμένουμε από αυτούς; Να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τις ολοένα και πιο δύσκολες συνθήκες μέσα στις σχολικές αίθουσες; Να θεωρούν φυσιολογικό τον συνωστισμό των μαθητών, τις ελλείψεις, την εξάντληση των εκπαιδευτικών; Να κάνουν πως δεν βλέπουν την ακρίβεια που πιέζει καθημερινά τις οικογένειες και μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη; Τα προβλήματα δεν εμφανίστηκαν χθες.
Συσσωρεύονται εδώ και χρόνια.
Και μαζί τους συσσωρεύονται η απογοήτευση, η αγωνία και η αγανάκτηση.
Δεν είναι παράλογο να διαμαρτύρεσαι όταν αισθάνεσαι ότι δεν ακούγεσαι.
Παράλογο είναι να απαιτούμε σιωπή από εκείνους που βιώνουν καθημερινά τα προβλήματα. Η Παιδεία δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δικαίωμα, είναι ευθύνη όλων μας και πάνω απ' όλα είναι το μέλλον των παιδιών μας.
Και ίσως, αντί να κρίνουμε τόσο εύκολα όσους βγαίνουν στους δρόμους, να αρχίσουμε επιτέλους να ακούμε γιατί αναγκάζονται να βγουν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους