[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

Ερωτευμένοι ξανά (;) Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος με τον οποίο υπήρξαμε ερωτευμένοι, χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος μαζί του. Η φωνή και τα γέλια που γέμιζαν το σπίτι, το σώμα που γνωρίζαμε, αγκαλιάζαμε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ερωτευμένοι ξανά (;) Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος με τον οποίο υπήρξαμε ερωτευμένοι, χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος μαζί του.

Η φωνή και τα γέλια που γέμιζαν το σπίτι, το σώμα που γνωρίζαμε, αγκαλιάζαμε και λαχταρούσαμε στο σκοτάδι, οι μικρές κινήσεις της καθημερινότητας, η αίσθηση ότι κάποιος είχε γίνει μέρος του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και σχεδιάζουμε τη ζωή μας.

Το πένθος για έναν ερωτικό σύντροφο περιλαμβάνει μεταξύ όλων των υπολοίπων, και τη σωματική απώλεια.

Την απουσία του αγγίγματος, της επιθυμίας, της συντροφικότητας στο κρεβάτι, της αμοιβαίας φροντίδας, της κοινής ερωτικής γλώσσας που χτίζεται συχνά επί χρόνια.

Για αρκετούς ανθρώπους, αυτή η πλευρά μένει σχεδόν χωρίς έκφραση και χωρίς φωνή.

Η οικογένεια, οι φίλοι και οι επαγγελματίες μπορούν εύκολα να μιλήσουν για τη μοναξιά, την οικονομική ανασφάλεια ή την ανατροπή της καθημερινότητας.

Η σεξουαλική και ερωτική απώλεια συχνά μένει έξω από τη συζήτηση, σαν να μην ανήκει στο πένθος.

Και έπειτα, σε έναν χρόνο που δεν υπακούει πια σε ημερολόγια, επετείους και άλλες χρονικές δεσμεύσεις, η επιθυμία μπορεί να επιστρέψει.

Μπορεί να είναι η ανάγκη για ένα άγγιγμα, η έλξη προς έναν άνθρωπο, το φλερτ, η επιθυμία για σεξ, η επιθυμία να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε ξανά.

Μπορεί να έρθει ήσυχα ή με ένταση.

Μπορεί να φέρει χαρά, ενοχή, φόβο, ανακούφιση, συγκίνηση, ακόμη και την αίσθηση ότι ο άνθρωπος εκτίθεται μπροστά σε κάτι βαθιά άγνωστο.

Πρόσφατη ποιοτική έρευνα με νεότερες γυναίκες που είχε πεθάνει ο σύντροφός τους περιγράφει ακριβώς αυτή τη σύνθετη εμπειρία: "αρχική απομάκρυνση από τη σεξουαλικότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μια πολύ έντονη επιστροφή της επιθυμίας". Οι συμμετέχουσες τη συνέδεαν με τη σωματική μοναξιά, τη λαχτάρα για σύνδεση και την ανάγκη να ξαναβρούν τη θέση τους ως ερωτικά και σεξουαλικά όντα.

Η επιθυμία μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο με τον οποίο το σώμα αναζητά ξανά σχέση με τη ζωή, ύστερα από μια απώλεια που το είχε αφήσει χωρίς τον "γνώριμο άλλον". Η κοινωνία συχνά δημιουργεί άγραφα χρονοδιαγράμματα.

Περιμένει από τον πενθούντα να πενθεί «αρκετά», να αγαπά τον νεκρό με έναν συγκεκριμένο τρόπο και να κρατά για πολύ καιρό τη ζωή του σε αναμονή.

Ιδιαίτερα για τις γυναίκες, η χηρεία συνοδεύεται ακόμη από προσδοκίες αξιοπρέπειας, αυτοσυγκράτησης και αποσεξουαλικοποίησης.

Αυτές οι προσδοκίες συχνά στενεύουν τον ήδη στενό χώρο μέσα στον οποίο μπορεί να εκφραστεί με ασφάλεια η πραγματική ανθρώπινη εμπειρία.

Στη σύγχρονη θανατολογία, ο δεσμός με τον άνθρωπο που πέθανε μπορεί να συνεχίζεται μέσα από τη μνήμη, τις κοινές αξίες, τις ιστορίες, τις τελετουργίες και τον τρόπο με τον οποίο παραμένει παρών στη βιογραφία μας.

Ο νέος έρωτας δεν χρειάζεται να διαγράψει αυτή τη σχέση.

Γράφει ένα καινούργιο κεφάλαιο σε μια ζωή που έχει ήδη αλλάξει για πάντα.

Στο βιβλίο μου Πένθος: Το ταξίδι στη χώρα του παράδοξου γράφω για την ανάγκη να χωρέσουμε τις αλήθειες που συνυπάρχουν μέσα στην απώλεια.

Η αγάπη προς εκείνον που πέθανε μπορεί να παραμένει βαθιά, ενώ παράλληλα ανοίγει ένας χώρος για εγγύτητα, επιθυμία και μελλοντική σχέση.

Η μνήμη δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε φυλακή για να τιμήσει τον δεσμό.

Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του σοφό ρυθμό και τον οποίο θα χρειαστεί να ακολουθήσει.

Αυτό που κάνει τη διαδικασία βοηθητική, είναι χώρος για ειλικρίνεια, αναγνώριση και σχέσεις στις οποίες η επιθυμία δεν αντιμετωπίζεται σαν προδοσία, αλλά σαν μέρος της ζωντανής συνέχειας ενός ανθρώπου που πενθεί. Nancy Psimenatou, CT Certified Thanatologist Επόπτρια 📷 pinterest Ενδεικτική βιβλιογραφία Barros-Lane, L. M., et al. (2024). Young widowhood: A qualitative study of sexuality after partner loss. Death Studies. https://doi.org/10.1080/07481187.2024.2356041 Dekel, R. (2022). Living with spousal loss: Continuing bonds and boundaries in remarried widows’ marital relationships. Family Process, 61(1), 148–163. https://doi.org/10.1111/famp.12687 Klass, D., Silverman, P. R., & Nickman, S. L. (Eds.). (1996). Continuing bonds: New understandings of grief. Taylor & Francis. #πένθος #συμβουλευτικήπένθους #θανατολογία #απώλεια #έρωτας #σεξουαλικότητα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences