Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ (το άρθρο του Γιώργου Καλλινίκου ''Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ ΜΑΣ Η ΨΥΧΗ, ΕΜΙΛΥ ΓΙΟΛΙΤΗ! ΜΗ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ!''-Philenews, 11 Οκτωβρίου 2026 ) ΣΤΗΝ ΕΜΙΛΥ ΓΙΟΛΙΤΗ («Θα ψήφιζα και Τουρκοκύπριο για Πρόεδρο - Δεν συμφωνώ με τη χρήση του ελληνικού εθνικού ύμνου» ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΙΔΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (που εμφανίστηκε με σορτς σε εκδήλωση μνήμης για Ισαάκ και Σολωμού, δίνει τροφή στην τουρκική προπαγάνδα και ψήφισε κατά της καταδίκης της Τουρκίας στο Ευρωκοινοβούλιο τον περασμένο Μάιο) ''Προκαλεί ο Σερντάρ Ντενκτάς, γιος του ιδρυτή του ψευδοκράτους Ραούφ Ντενκτάς, με τραγούδι που κάνει αναφορά στην ανάρτηση της σημαίας του ψευδοκράτους στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας!!!'' veteranos.gr Γιώργος Καλλινίκου «Υπάρχουν στιγμές που ξεπερνούν το εφήμερο της καθημερινότητας και χαράσσονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη.

Στιγμές που δεν περιγράφονται με ψυχρές αναλύσεις.

Που μετρά μόνο το ρίγος το οποίο διαπερνά το κορμί.

Και τα δάκρυα που πλημμυρίζουν τα μάτια.

Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε το Σάββατο 30 Αυγούστου 2025, στο στάδιο «Σπύρος Κυπριανού» στη Λεμεσό.

Στην ιστορική αναμέτρηση του EuroBasket, όταν ακούστηκε ο εθνικός ύμνος μία φορά, για δύο ομάδες που στέκονταν απέναντι η μία στην άλλη. Της Κύπρου και της Ελλάδας.

Οι αθλητές παραταγμένοι αντικριστά.

Όταν άρχισε ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», διεγράφη κάθε τι διαχωριστικό.

Οι αθλητές αγκαλιάστηκαν.

Ξεχάστηκαν οι ονομασίες.

Οι φωνές ενώθηκαν σε μία.

Ο ύμνος αντήχησε ως υπόσχεση: Όσο κι αν περνούν τα χρόνια, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, παραμένουμε ένα έθνος.

Οι φίλαθλοι όρθιοι.

Παππούδες έψελναν μαζί με τα εγγόνια τους.

Μεγαλύτεροι σε ηλικία χαμογελούσαν, αντανακλώντας την ευφροσύνη της ψυχής τους.

Νέοι με μάτια βουρκωμένα, που μπορεί να μην έζησαν πολέμους, αλλά κουβαλούν μέσα τους την ίδια ιστορική μνήμη.

Ήταν περηφάνεια.

Ήταν συγκίνηση.

Ήταν η συνείδηση μιας κοινής καταγωγής που δεν χρειάζεται άδεια για να εκφραστεί». Το πιο πάνω κείμενο το ανασύραμε από το αρχείο μας.

Είχε γραφτεί σε εκείνη την σπουδαία στιγμή τον Αύγουστο του 2025.

Είναι η απάντηση στην Έμιλυ Γιολίτη.

Πού ήρθε ξαφνικά (από το στούντιο του Φειδία, Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) να μας εξηγήσει ότι διαφωνεί με τον ελληνικό εθνικό ύμνο, επειδή η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος. Η Κύπρος είναι ελληνική στην ιστορία, στη γλώσσα, στον πολιτισμό και στην ψυχή της, κυρία Γιολίτη.

Ο εθνικός ύμνος αποτελεί σύμβολο της ιστορικής μας μνήμης, των αγώνων και των θυσιών του κυπριακού Ελληνισμού.

Ναι, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος.

Η ανεξαρτησία της, όμως, δεν αναιρεί την ελληνική ταυτότητα της πλειονότητας του λαού.

Το έθνος αφορά κοινά πολιτιστικά στοιχεία, όπως γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, παραδόσεις και συνείδηση καταγωγής.

Το κράτος αποτελεί οργανωμένη πολιτική εξουσία που ασκείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο και διαθέτει λαό, θεσμούς και νόμους.

Από πότε, άραγε, η κρατική ανεξαρτησία προϋποθέτει εθνική αμνησία; Από πότε για να αποδείξουμε ότι είμαστε κυρίαρχο κράτος πρέπει να αποκοπούμε από την ιστορία μας; Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1960. Το Σύνταγμα δεν όριζε συγκεκριμένο εθνικό ύμνο για την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Μακάριος ανέθεσε στον Σόλωνα Μιχαηλίδη να συνθέσει έναν ύμνο για το νέο κράτος.

Το έργο ολοκληρώθηκε το 1963 και χρησιμοποιήθηκε σε ορισμένες επίσημες περιστάσεις, αλλά δεν καθιερώθηκε ποτέ επίσημα ως εθνικός ύμνος.

Μετά από την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από κρατικά όργανα, η προσπάθεια για έναν κοινό κυπριακό ύμνο εγκαταλείφθηκε.

Το 1966, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν». Δεν πρόκειται για μια αυθαίρετη απόφαση, αλλά για μια θεσμική επιλογή με ιστορική διαδρομή.

Ας κοιτάξουμε επιτέλους τη μεγάλη εικόνα.

Η κυρία Γιολίτη και άλλοι, που κατά καιρούς αποφασίζουν να δαιμονοποιήσουν κάθε ελληνικό σε αυτό τον τόπο θεωρούν ότι αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας αυτή την στιγμή; Την ώρα που η τουρκική πλευρά επιμένει σε θέσεις που απομακρύνουν την προοπτική λύσης, αυτοί επιλέγουν να ανοίξουν μέτωπο με το σύμβολο που συνδέει την Κύπρο με την ελληνικότητά της.

Προσφέρει οτιδήποτε αυτή η ανόητη μεγαλοψυχία; Πόσο άτοπο έως και επιζήμιο είναι να διαγράφει κάποιος με τόση απερισκεψία την ωμή πραγματικότητα μιας Τουρκίας, που ελέγχει απόλυτα σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο τα κατεχόμενα; Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η Κύπρος έχει ανάγκη από ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Όχι από τεχνητές αποστάσεις.

Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η Ελλάδα αποτελεί το σημαντικότερο πολιτικό και διπλωματικό μας στήριγμα.

Οι στενές σχέσεις δεν ακυρώνουν την κυριαρχία μας.

Την ενισχύουν, όταν στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό.

Μια απλή ματιά αρκεί για να δει κάποιος τι ενοχλεί τα μάλα την Τουρκία.

Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ.

Ως ανεξάρτητο κράτος συμμετέχει η Κύπρος.

Όχι ως παρακλάδι της Ελλάδας.

Η ανεξαρτησία δεν απαιτεί απομόνωση.

Απαιτεί συμμαχίες, αυτοπεποίθηση και επίγνωση των πραγματικών κινδύνων.

Ο σεβασμός προς τους Τουρκοκυπρίους είναι αναγκαίος.

Δεν μπορεί, όμως, να οικοδομηθεί κοινή πατρίδα αν ζητάς από τον Ελληνοκύπριο να ντρέπεται για όσα είναι.

Η ειρηνική συμβίωση δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ισοπέδωση της ιστορικής μνήμης.

Η πρόκλησή σας, όμως, κυρία Γιολίτη, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη και για έναν άλλο λόγο.

Υπήρξατε υπουργός της Κυβέρνησης.

Σε πόσες επίσημες εκδηλώσεις, τελετές και δεξιώσεις πήγατε; Σε πόσες από αυτές ακούσατε τον εθνικό ύμνο; Δεν διαμαρτυρηθήκατε ποτέ όταν καθόσασταν στον υπουργικό θώκο.

Όταν σας πρότειναν την υπουργοποίηση γιατί δεν τους είπατε ότι δεν μπορείτε να γίνετε υπουργός σε ένα κράτος που έχει για εθνικό ύμνο τον ύμνο της Ελλάδας; Τότε, όμως, ο ύμνος συνόδευε τις στιγμές της εξουσίας σας.

Προφανώς, ακουγόταν διαφορετικά στ’ αφτιά σας… Αν όσοι υπηρετούν σε δημόσια αξιώματα ή βρίσκονται στο χώρο της πολιτικής, θέλουν να αλλάξουν τον εθνικό ύμνο, ας το πουν καθαρά.

Ας αναλάβουν την ευθύνη της θέσης τους.

Ας εξηγήσουν στους πολίτες γιατί πρέπει να εγκαταλειφθεί ένα σύμβολο ιστορικής μνήμης, αγώνων και θυσιών του κυπριακού ελληνισμού.

Ο εθνικός ύμνος είναι η ίδια μας η ψυχή κυρία Γιολίτη! Κανείς δεν παζαρεύει την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κανείς δεν θα την ανταλλάξει με ψεύτικες υποσχέσεις και διπλωματικά χαμόγελα.

Άλλο, όμως, η κρατική ανεξαρτησία και άλλο η παραχάραξη της Ιστορίας. Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν ξεχωριστές κρατικές οντότητες.

Ανήκουν, όμως, στο ίδιο έθνος.

Έχουν κοινές ρίζες, κοινό πολιτισμό, κοινά χαρακτηριστικά.

Σταματήστε, λοιπόν, να πληγώνετε ό,τι μας κάνει περήφανους! Πηγή: Κρινιώ Καλογερίδου

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ DEDICATED (the article by George Kallinikos ''THE NATIONAL ANTHEM IS OUR OWN SOUL, EMILY GIOLITI! DON'T PROVOKE US!''-Philenews, October 11, 2026) TO EMILY GIOLITI ("I would also vote for a Turkish Cypriot for President - I do not agree with the use of the Greek national anthem" AND PHIDIAS PANAGIOTOS (who appeared in shorts at a memorial event for Isaac and Solomou, feeds Turkish propaganda and voted against the condemnation of Turkey in the European Parliament last May) ''Serdar Denktash, son of the founder of the pseudo-state Rauf Denktash, challenges with a song that refers to the raising of the flag of pseudo-state in the free areas of the Republic of Cyprus!!!'' veteranos.gr George Kallinikou "There are moments that transcend the ephemerality of everyday life and are indelibly etched in the collective memory.

Moments that cannot be described with cold analyses.

Which only measures the shiver that runs through the body.

And the tears that flood the eyes.

We experienced such a moment on Saturday, August 30, 2025, at the "Spyros Kyprianou" stadium in Limassol.

In the historic EuroBasket match, when the national anthem was heard once, for two teams that stood opposite each other. Of Cyprus and Greece.

The athletes lined up facing each other.

When the "Hymn to Freedom" began, everything that separated them was erased.

The athletes embraced.

The names were forgotten.

The voices united as one.

The anthem resonated as a promise: No matter how many years pass, no matter how many times change, we remain one nation.

The fans stood.

Grandparents sang along with their grandchildren.

Older people smiled, reflecting the joy of their souls.

Young people with teary eyes, who may not have experienced wars, but carry within them the same historical memory.

It was pride.

It was emotion.

It was the consciousness of a common origin that does not need permission to express itself.

We retrieved the above text from our archive.

It was written at that great moment in August 2025.

It is the answer to Emily Giolitis.

Where did she suddenly come (from the studio of Phidias, Thou, Lord, guard my mouth) to explain to us that she disagrees with the Greek national anthem, because Cyprus is an independent state.

Cyprus is Greek in history, language, culture and soul, Mrs. Giolitis.

The national anthem is a symbol of our historical memory, the struggles and sacrifices of Cypriot Hellenism.

Yes, the Republic of Cyprus is an independent state.

Its independence, however, does not negate the Greek identity of the majority of the people.

The nation concerns common cultural elements, such as language, religion, history, traditions and a sense of origin.

The state is an organized political power that is exercised in a specific geographical area and has a people, institutions and laws.

Since when, I wonder, does state independence presuppose national amnesia? Since when, in order to prove that we are a sovereign state, must we cut ourselves off from our history? The Republic of Cyprus was founded in 1960. The Constitution did not define a specific national anthem for the Cypriot Democracy.

Makarios commissioned Solon Michaelides to compose an anthem for the new state.

The work was completed in 1963 and was used on some official occasions, but it was never officially established as the national anthem.

After the withdrawal of Turkish Cypriots from state institutions, the effort for a common Cypriot anthem was abandoned.

In 1966, by decision of the Council of Ministers, the "Hymn to Freedom" was established as the national anthem.

This is not an arbitrary decision, but an institutional choice with a historical path.

Let us finally look at the big picture. Do Mrs.

Giolitis and others, who from time to time decide to demonize everything Greek in this place, believe that this should be our priority at this time? While the Turkish side insists on positions that distance the prospect of a solution, they choose to open a front with the symbol that connects Cyprus with its Greekness.

Does this foolish magnanimity offer anything? How inappropriate and even harmful is it for someone to erase with such recklessness the raw reality of a Turkey that completely controls the occupied territories at a political and military level? In these circumstances, Cyprus needs strong ties with Greece.

Not artificial distances.

Whether some like it or not, Greece is our most important political and diplomatic support.

Close relations do not cancel our sovereignty.

They strengthen it, when they are based on mutual respect.

A simple glance is enough to see what is bothering Turkey.

The cooperation of Greece, Cyprus, Israel.

Cyprus participates as an independent state.

Not as an offshoot of Greece.

Independence does not require isolation.

It requires alliances, self-confidence and awareness of real risks.

Respect for the Turkish Cypriots is necessary.

However, a common homeland cannot be built if you ask the Greek Cypriot to be ashamed of what he is. Peaceful coexistence cannot be achieved by leveling historical memory.

However, your challenge, Mrs.

Giolitis, becomes even greater for another reason.

You were a government minister.

How many official events, ceremonies and receptions did you attend? How many of them did you hear the national anthem? You never protested when you were sitting in the ministerial seat.

When they proposed to you the ministerial position, why didn't you tell them that you could not become a minister in a state that has the national anthem of Greece as its anthem? But then, the anthem accompanied your moments of power.

Obviously, it sounded different to your ears… If those who serve in public office or are in the field of politics want to change the national anthem, let them say it clearly.

Let them take responsibility for their position.

Let them explain to the citizens why a symbol of historical memory, struggles and sacrifices of Cypriot Hellenism must be abandoned.

The national anthem is our very soul, Mrs. Giolitis! No one is bargaining for the existence of the Republic of Cyprus.

No one will exchange it for false promises and diplomatic smiles.

However, state independence is one thing and falsification of History is another.

Greece and Cyprus are separate state entities.

However, they belong to the same nation. They have common roots, a common culture, common characteristics. So stop hurting what makes us proud!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους