Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η χώρα των υπερβολών. Δεν θα μπορούσε να λείπει ο κινηματογράφος μας από αυτές. «Αριστούργημα», γράφει ο ειδικός και βάζει πέντε αστέρια. «Εκπληκτική ερμηνεία», γράφει η άλλη και συμπληρώνει: «Δεν έχω ξαναδεί παρόμοια». «Σύγχρονος Αισχύλος», αποφαίνεται ένας τρίτος.

Και άλλα πολλά τερατώδη, που μοιάζουν να μιλούν περισσότερο για εκείνους που τα γράφουν παρά για τους δημιουργούς και τα έργα τους.

Γιατί ένας υπερβολικός έπαινος μπορεί να είναι εξίσου ναρκισσιστικός με ένα υπερβολικό θάψιμο.

Η ουσία του έργου, της ερμηνείας, της δεξιοτεχνίας υποχωρεί μπροστά σε μια κραυγή: «Διαβάστε με». Λες και χωρίς την υπερβολή δεν μπορεί να σταθεί η υπογραφή τους στο έντυπο ή στο σάιτ όπου γράφουν.

Το κοινό αυτί στρέφεται στις κραυγές.

Το εκλεκτικό στους ψιθύρους.

Ψυχραιμία, παίδες.

Ο ενθουσιασμός σας είναι θεμιτός.

Η προσέγγιση ενός έργου, όμως, χρειάζεται και κάτι περισσότερο.

Και ένα τελευταίο: όταν γράφεις «αριστούργημα», με ποια έργα το συγκρίνεις; Πόσο γνωρίζεις το πεδίο στο οποίο το τοποθετείς; Χωρίς αυτό το μέτρο, πώς ξεχωρίζεις την κρίση σου από το προσωπικό σου γούστο; @ακόλουθοι The Art Critic 1919–20, Raoul Hausmann Tate gallery

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους