Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Γάλλοι και άλλοι Ευρωπαίοι βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται, φωνάζουν για την ακρίβεια, τα νοίκια που έχουν ξεφύγει και τη ζωή που γίνεται όλο και πιο ακριβή.

Κι ύστερα κοιτάζεις κι εμάς.

Πας στο σούπερ μάρκετ, πληρώνεις έναν σκασμό λεφτά για τα απολύτως απαραίτητα και γυρίζεις σπίτι με δυο σακούλες όλες κι όλες.

Δεν θα έπρεπε να έχουμε βγει κι εμείς στους δρόμους; Δεν θα έπρεπε να γίνεται χαμός; Κι όμως, εδώ επικρατεί μια περίεργη ησυχία.

Όχι, δεν πλουτίσαμε ξαφνικά, ούτε λύθηκαν τα προβλήματά μας.

Τι έγινε, λοιπόν; Νομίζω πως φωνάξαμε τόσο στο παρελθόν, που κουραστήκαμε πλέον να φωνάζουμε και λέμε καλύτερα άστο, δεν θα βγάλουμε άκρη.

Η τελευταία μεγάλη διαμαρτυρία μας ήταν για τα Τέμπη.

Είχαν προηγηθεί όμως τα μνημόνια: τότε ξεσηκωθήκαμε, κατεβήκαμε στις πλατείες, φωνάξαμε, θυμώσαμε, πιστέψαμε πως κάτι θα αλλάξει.

Και τι έγινε τελικά; Η ζωή μας άλλαξε, αλλά όχι προς το καλύτερο.

Κάπως έτσι, ο θυμός δεν έφυγε, απλώς κλείστηκε μέσα μας.

Έγινε γκρίνια στο σπίτι, ειρωνεία στην παρέα, απογοήτευση στην κάλπη και μια μόνιμη επωδός: Πού να μπλέκεις τώρα, άστο καλύτερα, βαριέμαι.

Υπάρχει, βέβαια, κι ένα ύστατο μαξιλαράκι που μας κρατάει ακόμη όρθιους: η οικογένεια.

Όσο υπάρχουν γονείς που μπορούν να βοηθήσουν, ένα πατρικό σπίτι για να μείνει το παιδί και ένα πιάτο φαγητό στο οικογενειακό τραπέζι, η κατάσταση κάπως υποφέρεται.

Τι θα γινόταν, άραγε, αν έλειπε κι αυτό το δίχτυ ασφαλείας; Πόσοι θα τα έβγαζαν πέρα μόνοι τους με τους σημερινούς μισθούς και τα σημερινά ενοίκια; Εν κατακλείδι, οι Ευρωπαίοι ξεσηκώνονται γιατί έχουν ακόμη ένα επίπεδο ζωής που θέλουν να προστατεύσουν και βλέπουν ότι κινδυνεύει.

Εμείς, αντίθετα, έχουμε υποστεί κόπωση συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι τα καλύτερα χρόνια πέρασαν... Και θεωρούμε πλέον φυσιολογικό να ζούμε χειρότερα από τους γονείς μας, να μετράμε τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα και να βαφτίζουμε την υποχώρηση προσαρμογή.

Αρκούμαστε στο ξέσπασμα στα social media, αρκούμαστε στην πάρτη μας επίσης, στον κυνισμό και στη γκρίνια. Οι Έλληνες μπορεί να μοιάζουν ήσυχοι, αλλά στην πραγματικότητα έχουν κουραστεί να ελπίζουν... Γιατί άλλο να μη διαμαρτύρεσαι επειδή είσαι ικανοποιημένος κι άλλο να μη διαμαρτύρεσαι επειδή έχεις πειστεί πως δεν αλλάζει τίποτα! Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό: δεν είναι ότι δεν έχουμε λόγους να βγούμε στους δρόμους, είναι ότι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε τους λόγους που θα έπρεπε να μας βγάζουν από το σπίτι... Καλή μας εβδομάδα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους