Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας (20/10) Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου & ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.), εκτιμώντας τα ηθικά & πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου (του ευγενή) & τον διόρισε Δούκα & Αυγουστάλιο (ιερέα αφιερωμένο στη λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα) της Αλεξανδρείας.

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου (337-361 μ.Χ.), γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα & να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.). Κατά τη διαμονή του στην Πάτρα & με την επίβλεψή του, κατασκεύασε υδραγωγείο.

Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου (Παναγίας της Γηροκομίτισσας), ελεούσε & βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων & κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (355-360 μ.Χ.) βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, αμέσως έτρεξε να τους υπερασπιστεί ενώπιον του αυτοκράτορα.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια & με παρρησία επέκρινε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών. Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο του, τον συνέλαβε & τον φυλάκισε μέχρι να «συνέλθει». Ο Αρτέμιος, ο πιστός & άτρομος χριστιανός, χωρίς ψωμί & νερό για μέρες, περνάει τις ώρες του γονατιστός ευχαριστώντας τον Κύριο για τη χαρά που του έδωσε. «Ημίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν» (Φιλιπ. α’ 29), έλεγε & επαναλάμβανε με ανείπωτη ευχαρίστηση.

Δηλαδή, σε εμάς δόθηκε σαν χάρισμα, όχι μόνο να πιστεύουμε στον Χριστό, αλλά & να πάσχουμε για το όνομά Του.

Όταν ύστερα από λίγες μέρες, κατά διαταγή του βασιλιά, βγήκε από τη φυλακή & παρουσιάστηκε μπροστά του. Ο Ιουλιανός, του ζήτησε να προσφέρει θυσία στους μεγάλους θεούς, αν ήθελε να του χαρισθεί η ζωή & η ελευθερία.

Στην πρόταση αυτή του άρχοντα, ο σταθερός στις αρχές & το φρόνημά του Άγιος αλλά & ατρόμητος στην πίστη του, δήλωσε ως ψευδή & ανόητα όσα έλεγε ο αυτοκράτορας για τους θεούς του.

Στο τέλος πρόσθεσε: «Αυτό που μου ζητάτε, άρχοντά μου, να αρνηθώ τον Χριστό & να προσφέρω θυσία στα ξύλα & τις πέτρες της πεθαμένης σας ειδωλολατρίας, μου είναι αδύνατον όχι να το κάμω, αλλά ακόμη & να το σκεφθώ. Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός & δημιουργός, που έγινε άνθρωπος & απέθανε για τη σωτηρία μας.

Πώς μπορώ εγώ να τον αρνηθώ;» Ο άφρων Ιουλιανός διέταξε τον βασανισμό του.

Οι δήμιοι όρμισαν, άρπαξαν τον Μάρτυρα, τον γύμνωσαν & αφού τον ξάπλωσαν στη γη άρχισαν να τον μαστιγώνουν μέχρι να τρέξουν ποτάμια αίματος.

Το δέρμα ξεσχίσθηκε, μα οι δήμιοι όχι μόνο δεν σταματούν αλλά συνεχίζουν με μανία.

Στη συνέχεια, χαρακώνουν τις σάρκες του με μαχαίρια & ύστερα καίνε τις πληγές με λαμπάδες.

Το σώμα του Μάρτυρος έγινε μία άμορφη μάζα από κρέατα & κόκαλα σπασμένα.

Σε αυτή την κατάσταση, τον πήραν & τον πέταξαν ξανά στη φυλακή.

Σκέφθηκαν μάλιστα να τον αφήσουν εκεί να πεθάνει μόνος του χωρίς καμιά βοήθεια αλλά, άλλες οι βουλές των ανθρώπων & άλλες του Θεού. Επειδή, Εκείνος, που υποσχέθηκε & είπε στον κάθε πιστό ακόλουθό Του, «ου μη σε ανώ, ου δ’ ου μη σε εγκαταλείπω» δηλαδή «δεν θα σε αφήσω, παιδί μου, αβοήθητο· ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω», ήρθε μέσα στη νύχτα, παρηγορεί τον πιστό δούλο Του, αγγίζει το μισοπεθαμένο κορμί & το θαύμα γίνεται.

Η μάζα των ξεσχισμένων κρεάτων & των σπασμένων κοκάλων ξαναβρίσκει την πρότερη κατάσταση. Θεραπεύεται! Ο Μάρτυρας, με βαθιά συγκίνηση, γονατίζει, ευχαριστεί & δοξολογεί τον Θεό.

Οι φύλακες τον βρίσκουν το πρωί όρθιο, να βαδίζει πάνω κάτω & να ψάλλει.

Χωρίς να χάσει καιρό, τον παίρνει από το χέρι & τον οδηγεί μπροστά στον άρχοντα. Ο Ιουλιανός, όταν τον είδε, τα έχασε.

Δεν πίστευε στα μάτια του.

Διέταξε να συνεχίσουν τα βασανιστήρια μέχρι θανάτου.

Ξαπλώνουν τον Άγιο στο έδαφος & τον συνθλίβουν με μια τέραστια πέτρα.

Του σπάνε κάθε κόκκαλο του σώματος, περιμένοντας τον Άγιο να παρακαλέσει για έλεος.

Αντί αυτού, η χάρις του Θεού του δίνει δύναμη & υπομένει το μαρτύριο με χαμόγελο & ηρεμία.

Ο αφηνιασμένος αυτοκράτορας, διατάζει να του βγάλουν τα μάτια με ένα ξίφος. Ο Άγιος μας συνεχίζει να προσεύχεται & να δέχεται το μαρτύριο με ανυπομονησία.

Φτάνοντας στα όρια της τρέλας ο αυτοκράτορας, δεν μπορούσε να καταλάβει το λόγο που ο Αρτέμιος δεν ικετεύει για να σταματήσουν τα βασανιστήρια.

Για να γλυτώσει μια & έξω μαζί του, ο αυτοκράτορας διατάζει ο Αρτέμιος να αποκεφαλιστεί.

Ο δήμιος, πιστόν όργανο της εξουσίας, σήκωσε το σπαθί του & αποκεφάλισε τον Άγιο στις 20 Οκτωβρίου 362 μ.Χ. Έτσι, τελείωσε μία ζωή που σύνθημά της είχε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Τα άνω ζητείτε … τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης» (Κολ. γ’ 1-2). Το ιερό λείψανο του Αρτεμίου το παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.

Στη γη λοιπόν εναποτέθηκε ο Μάρτυρας.

Η αγία ψυχή του όμως δεν έπαυσε να ενδιαφέρεται για αυτούς που ζουν πάνω στη γη & υποφέρουν σωματικά.

Πολλά θαύματα έγιναν & γίνονται σε όσους με πίστη & ευλάβεια εκζητούν την μεσιτεία του προς τον Κύριο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους