ΤW: Καταγγελία επιζώσας έμφυλης βίας ✊❤️‍🩹Δημοσιεύουμε την καταγγελία της Μ., επιζώσας έμφυλης βίας δίνοντας χώρο στη φωνή της να ακουστεί, με στόχο να γίνουμε ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία της Μ. θα μπορούσε να είναι η ιστορία της καθεμίας από εμάς.

Μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο αυτό που φωνάζουμε σε κάθε φεμινιστική πορεία: ότι οι κακοποιητές και οι βιαστές κρατάνε τα κλειδιά του σπιτού μας.Η πατριαρχία διαπερνά οριζόντια την κοινωνία και η αντίσταση σε όλες τις μορφές έμφυλης καταπίεσης και άνισων εξουσιαστικών σχέσεων απο αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη συλλογική χειραφέτηση και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Για όλους τους λόγους του κόσμου και μέχρι να είμαστε όλες, όλοι και όλα ελεύθερα:Εμείς σε πιστεύουμε.

Πάντα και για πάντα.

Σε ευχαριστούμε για το θάρρος σου. ▪️Ακολουθεί το κείμενο της καταγγελίας: «Καλησπέρα.

Με λένε Μ. Με αφορμή την τελευταία καταγγελία, θέλησα κι εγώ να αναφέρω την δική μου ανώνυμα - για την ασφάλειά μου - ως υποστήριξη στην κοπέλα και ως απάντηση σε πολλούς ακόμη, που θα υπερασπιστούν έναν θύτη λόγω της δημόσιας εικόνας που δηλώνει, για όλους αυτούς που δεν ξέρουν (και θα αιτιολογήσω παρακάτω το γιατί) και για όλους αυτούς που κάτι ήξεραν και αποφάσισαν να στρέψουν το βλέμμα τους αλλού.

Εγώ σε βλέπω και σε πιστεύω.

Γιατί δυστυχώς, πλέον ξέρω.

Ούτε εγώ θα τα καταλάβαινα πιο πριν.

Είμαι κι εγώ θύμα ψυχολογικής, σωματικής, σεξουαλικής, οικονομικής κακοποίησης.

Και χρησιμοποιώ το «είμαι», διότι όλα αυτά τα τραύματα, η βλάβη που προκαλείται σωματικά, ψυχολογικά εισβάλλει σε ολόκληρη τη ζωή σου και επηρεάζει τα πάντα, ακόμα και αν περάσουν χρόνια.

Κάποια θύματα δεν διαβάζουν απλά μια περιγραφή κακοποίησης, διότι τα ξαναζούν κι αυτές.

Τα ίδια μοτίβα, τις ίδιες συνθήκες, τα ίδια συναισθήματα και αντιδράσεις, το ακριβώς κοινό "εγχειρίδιο" ενός δράστη απλά με άλλο εξώφυλλο.

Ο θύτης μου είναι μέλος του αντιφασιστικού χώρου.

Αντιθέτως, η κακοποίηση, ο αυταρχισμός, ο μισογυνισμός, η χειραγώγηση, ο εγκλωβισμός που βίωσα, πληρούν φασιστικά κριτήρια.

Πάντα θα ακούσεις να τους χαρακτηρίζουν το καλύτερο παιδί, ο οικογενειάρχης, ο ήρωας, ο προστάτης, ο σωτήρας, που θα κάνει τα πάντα για όλους και θα θυσιαστεί.

Ντυμένα όλα αυτά γύρω από έναν «ανδρικό» ιπποτισμό, μια ισχυρή δύναμη από πίσω όπως θρησκεία, ιδεολογία, κοινωνική θέση, πολιτική, ρόλοι, ένας απλός άνθρωπος.

Και για περιτύλιγμα πάντα ένα πονεμένο παρελθόν.

Αυτές είναι οι καλύτερες, οι πιο ισχυρές μάσκες που προβάλλει ένας δράστης καθώς χτίζει την εικόνα του προς τα έξω.

Πάντα είναι άλλος στην κοινωνία.

Οι μόνοι που θα δουν το αληθινό του πρόσωπο, είναι αυτοί πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Άμα δεν εθελοτυφλούν ή δεν είναι ίδιοι και αυτοί.

Και όσοι δυστυχώς έχουν βιώσει όλη αυτή τη φρίκη και με τον δύσκολο τρόπο μάθανε πώς να τους καταλαβαίνουν.

Τα θύματά τους.

Ήμουν νεότερή του.

Χωρίς εμπειρία.

Εντυπωσιάστηκα εύκολα.

Έψαχνα τη δική μου ασφάλεια.

Και νόμιζα πως την βρήκα.

Είχε ξεκινήσει χωρίς να το αντιληφθώ.

Μετέφραζα τη ζήλια ως ενδιαφέρον.

Ακολούθησαν η "υπερβολική αγάπη" και ο ηρωισμός.

Σε μια περίοδο της ζωής μου που δεν ήμουν καλά.

Με παραβιαστικές συμπεριφορές που κάποιοι λένε ακόμα φλερτ ή πάθος, όπως και εγώ τότε.

Σταδιακά, ακολούθησε η απομόνωση με τις φράσεις, “αυτοί δε θέλουν το καλό σου όπως εγώ, σε ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα, έχουμε κάτι πολύ ξεχωριστό, δεν είσαι σαν τις άλλες, είσαι μοναδική ξεχωριστή για μένα”, με μια συνοδεία από πολλές υποτιθέμενες αποδείξεις της αγάπης του.

Ξεκίνησε η κακοποίηση.

Απαξίωση, προσβολές, καυγάδες, χτυπήματα.

Όλα αυτά γιατί ευθυνόμουν εγώ.

Αυτό έλεγε.

Το αποδέχθηκα.

Έγινε μια φορά.

Υπήρχαν μεγάλα διαστήματα που η σχέση ήταν ονειρική και ξαφνικά συνέβαινε πάλι ένα τέτοιο επεισόδιο.

Πίστευα πως εάν αποδείξω την αξία μου δεν θα ξαναγινόταν.

Τελευταία φορά έλεγα στον εαυτό μου.

Την επόμενη θα φύγω.

Περνούσε ο καιρός.

Με τα περιστατικά να φτάνουν σε σημείο να γίνονται καθημερινότητα.

Κάθε φορά να περνάει ένα ακόμη όριό μου.

Δεν υπήρχαν γι’ αυτόν.

Δεν υπάρχουν όρια και η λέξη όχι για τους κακοποιητές.

Δεν υπάρχει η ελευθερία σου.

Αφού κατάφερα να απεγκλωβιστώ, με βοήθεια, κατάλαβα όσα μου είχαν συμβεί.

Όταν ζεις τόση έντονη βία, καταντάς κάποια στιγμή να ξυπνάς το επόμενο πρωί και να μη θυμάσαι τίποτα.

Πονάς στο σώμα σου και δε θυμάσαι γιατί.

Η μνήμη επιστρέφει πολύ αργότερα, με μεγάλα κενά, θολή, ακατάστατη.

Είχε γίνει καθημερινότητα πλέον και περιέπλεκε περισσότερο την κατάσταση.

Όταν είσαι ασφαλής και δεν προσπαθείς να επιβιώσεις μέρα με τη μέρα, τότε οι αναμνήσεις έρχονται πίσω, μία μία, πολύ αργά, τόσο όσο αντέχεις να τις χωρέσεις στην πραγματικότητα χωρίς να "τρελαθείς". Και κάτι ακόμα που δε θα μπορούσα να το σκεφτώ ποτέ.

Μακάρι να το είχα καταλάβει τότε.

Ίσως να με είχε βοηθήσει.

Μόλις το αντιλήφθηκα απαντήθηκαν όσα αναπάντητα ερωτήματα είχα.

Αυτά τα γιατί που όσο και να είχα ενημερωθεί πάνω στην κακοποίηση, παρέμεναν αλλόκοτα.

Όταν ξεκίνησα να αποκτώ τις αναμνήσεις μου (μέσα από κρίσεις, φλασμπακ, ψυχοσωματικά και πολλά ακόμη), είδα φράσεις που μου έλεγε, μοτίβα συμπεριφοράς που είχαν όλα ένα κοινό.

Δεν ήθελε μια ενήλικη γυναίκα που θα μπορούσε να συμμετέχει, να έχει γνώμη, να πει όχι, να κρίνει.

Αυτό θα το τιμωρούσε.

Με τις κατηγορίες της τρελής, ελαττωματικής, με επιβολή υποχρεώσεων απέναντί του σε όλα τα επίπεδα, με τύψεις, με εκφοβισμό, με απειλές, με χτυπήματα, είτε αντιστεκόμουν είτε όχι, με χειραγώγηση πως το ήθελα και μου άρεσε, με το ζόρι.

Κυρίως με το ζόρι.

Δεν είχε σημασία τι έκανα.

Το ζητούμενο ήταν η καταστροφή μου.

Με εξανάγκαζε σε συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Είτε θα ήσουν μικρή και αθώα, φοβισμένη, ντροπαλή, να μην έχεις αντίληψη της κατάστασης, να μοιάζεις με παιδί, αλλιώς είσαι πουτάνα, σκουπίδι, εργαλείο για εξευτελισμό, ταπείνωση, κούκλα για χτυπήματα, στόχος για τιμωρία και διάλυση.

Ψυχολογική και σωματική.

Αυτό ήταν το δίπολο που θα έπρεπε να ακολουθεί μια γυναίκα. Ντρεπόμουν.

Αναγούλιαζα όλο και περισσότερο και δεν καταλάβαινα γιατί.

Δεν ήξερα τι γινότανε μέσα σ’ όλο αυτό το χάος.

Δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε.

Νόμιζα πως ήταν δικό μου πρόβλημα.

Με είχε κάνει να πιστεύω πως μου άξιζε ό,τι μου έκανε.

Πως όλο αυτό ήταν φυσιολογικό ανάμεσα στα ζευγάρια.

Πως έτσι ήταν η αγάπη.

Αυτό είναι το δίπολο της πατριαρχίας.

Είτε θα είσαι σαν παιδί, δηλαδή μικρή, υπάκουη, χειραγωγήσιμη, εξαρτημένη, φτιαγμένη για να δίνεις τα πάντα σε όλους τους τομείς, αλλιώς, όταν μεγαλώνεις, άμα «ενηλικιώνεσαι» τιμωρείσαι.

Άμα έχεις δική σου διαφορετική γνώμη, μιλάς, κρίνεις, αξιολογείς, λες όχι, είσαι ανεξάρτητη, διαχωρίζεσαι, δρας με δική σου βούληση, υπάρχεις σαν ενήλικος άνθρωπος, είσαι πλέον μια πουτάνα.

Σας θυμίζει κάτι αυτό σαν κοινωνία; Η πατριαρχία δεν αφορά μόνο στον εξουσιασμό των θηλυκοτήτων, αλλά συνδέεται και με την παιδοφιλία, υπό την έννοια ότι με πολύ χειριστικό τρόπο, παιδοποιεί τη θηλυκότητα.

Είναι μία από τις πιο ισχυρές μορφές ελέγχου ενός ανθρώπου.

Ο φασισμός έχει ως ρίζα την κακοποίηση.

Η κακοποίηση ποτέ δεν έχει όρια.

Και είναι άρτια συνδεδεμένα μεταξύ τους.

Πατριαρχία και φασισμός.

Αλλάζει το θύμα και οι δικαιολογίες που θα χρησιμοποιηθούν για την αιτιολόγηση των πράξεων.

Με κοινό στόχο την εξουσία και τον σαδισμό.

Κάποιοι φαίνονται εύκολα, άλλοι όχι.

Η βία είναι φτιαγμένη για να "μικραίνει" ανθρώπους.

Σε όποιο κομμάτι της ζωής εφαρμόζεται.

Θα ευχαριστώ τους ανθρώπους που με πιστέψανε και με βοηθήσανε μέσα από την ψυχή μου, για όσο θα ζω. Με τον δικό τους, ξεχωριστό τρόπο ο καθένας τους, σώσανε κυριολεκτικά τη ζωή μου.

Με βοηθήσανε να έχω μια δεύτερη ευκαιρία για να μπορώ να πω είμαι εδώ, είμαι ζωντανή.

Μου αξίζει να υπάρχω κι εγώ και να είμαι καλά.

Μπορώ ν’ αρχίσω πάλι να τα φτιάχνω όλα απ’ την αρχή.

Γιατί οι ζωές μας έχουν αξία.

Στα μάτια μου αυτοί είναι όντως ήρωες της διπλανής πόρτας.

Θηρία ψυχής, δύναμης και ζωής. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

Είμαστε πολλές.

Όσες τα καταφέραμε και είμαστε εδώ ακόμα ζωντανές.

Και όλες όσες αποφάσισε κάποιος να τους σταματήσει τη ζωή.

Η απομόνωση, η σίγαση, το να μειώνει κάποιος τα όσα ζήσαμε και να τα γελοιοποιεί, είναι τακτικές με αποτέλεσμα την εξαφάνισή μας.

Μας σβήνουν σαν να μην υπήρξαμε ποτέ.

Προσπαθούν να κρύψουν τα στοιχεία τους.

Εμείς είμαστε η απόδειξη των πράξεών τους.

Μην το επιτρέπετε.

Μας σκοτώνουν.

Βρείτε η μία την άλλη, ενωθείτε, ενημερωθείτε στο τι είναι κακοποίηση.

Σε όλα.

Η αγάπη δεν πονάει, χειροδικεί ούτε σε μικραίνει. Κάτι πρέπει ν’ αλλάξει σ’ αυτήν την κοινωνία. Και μόνο εμείς ενωμένες μπορούμε να τα καταφέρουμε.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους