Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από ένα ταξίδι στην Αμερική, ταιριάζει, νομίζω, να διαβάσει κανείς κάτι τέτοιο.

Δεν είναι τυχαία επιλογή γιατί το βιβλίο του Κέρουακ βγήκε το 1957, πολύ κοντά στο Φράνυ και Ζούι, που δημοσίευσε ο Σάλιντζερ το 1955 και που μόλις τελείωσα.

Και καθώς το δεύτερο διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη, ενώ το πρώτο ξεκινάει από τη Νέα Υόρκη και πηγαίνει Δυτικά, η χρονική σειρά κι η γεωγραφική διάσταση τα εντάσσουν σε μια συνέχεια.

Δεδομένης δε της τωρινής εικόνας της Αμερικής, είναι πια μύθοι από ένα κόσμο που χάθηκε, που ίσως και να μην υπήρξε.

Γιατί τα διαβάζω; Γιατί όπως λέει ο Κέρουκ στην αρχή του βιβλίου: “ …because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ‘Awww!’ What did they call such young people in Goethe's Germany?”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους