Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 11:00 ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Η επίθεση που εξαπολύουν το κράτος και το κεφάλαιο απέναντι στο σύνολο των πτυχών της κοινωνικής ζωής είναι εξαιρετικά εντεταμένη και διαμορφώνει μία βάρβαρη καθημερινότητα για τα κατώτερα ταξικά στρώματα.

Οι διαγραφές που είδαμε να εφαρμόζονται σε πρώτη φάση ξεπέρασαν τις 300.000 πανελλαδικά, ενώ στο πανεπιστήμιο Πατρών οι φοιτητές που διαγράφησαν έφτασαν σχεδόν τους 20.000.

Σε συνέχεια αυτού, έρχονται να προστεθούν και αυτές των πενταετών σχολών, με τις λίστες να αναμένεται να ανακοινωθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Επιπλέον στην φαρέτρα των νομοσχεδίων του πανεπιστήμιου, έρχεται να προστεθεί το νέο νομοσχέδιο για την ασφάλεια στα πανεπιστήμια, που περιλαμβάνει σχέδια εφαρμογής μέτρων όπως κάμερες και τουρνικέ στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Το νομοσχέδιο αυτό δεν έρχεται σε κενό χρόνο από το κράτος, έρχεται στοχευμένα να χτυπήσει την οργάνωση και συλλογική δράση των φοιτητών στα πανεπιστήμια και αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των φοιτητών, την καταστολή οποιασδήποτε φωνής αντίστασης και ποινικοποίησης των πολιτικών και συνδικαλιστικών δράσεων σε αυτά.

Η αδιάκοπη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που συντελείται όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνει τον ρόλο που έχει το πανεπιστήμιο, να αναπαράγει δηλαδή το κεφάλαιο με υλικοτεχνικούς όρους και να νομιμοποιεί ιδεολογικά την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού συστήματος στους φοιτητές/μελλοντικούς εργαζόμενους.

Από τη μια τους εφοδιάζει με τις απαραίτητες γνώσεις για την αγορά εργασίας και από την άλλη λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός τοποθετώντας τους μέσα σε ένα σκληρό πλαίσιο πειθάρχησης και εντατικοποίησης, σφυρηλατημένους με τις αξίες του ανταγωνισμού, της εξατομίκευσης και του κανιβαλισμού, ώστε να είναι έτοιμοι να πλαισιώσουν την παραγωγή μέσα σε αυτές τις συνθήκες του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα, της ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας και την περαιτέρω κατακρεούργηση των εργατικών κεκτημένων.

Νόμοι κομβικής σημασίας για αυτόν τον σχεδιασμό αποτελούν ο νόμος Γαβρόγλου, ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, που περιλαμβάνει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, η ΕΒΕ, οι διαγραφές, τα πειθαρχικά, η εξίσωση πτυχίων μεταξύ ιδιωτικών κολλεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και ο νόμος Πιερρακάκη, που έχει ανοίξει τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Οι διαγραφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχεδιασμού του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια.

Το βασικό αφήγημα το οποίο αναπαράγεται, περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από τους δήθεν «αιώνιους φοιτητές», αναιρείται από την ίδια την πραγματικότητα μιας και είναι ευρέως γνωστό πως μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα «προνόμια» των φοιτητών.

Παρ’ όλες τις νέες τροποποιήσεις που εισήγαγε το Υπουργείο Παιδείας (παράταση 2 εξαμήνων σε όσους έχουν ολοκληρώσει το 70% των μαθημάτων ή των αντίστοιχων ECTS και αποτελούν ενεργοί φοιτητές ) είναι εμφανέστατη η στόχευση του νομοσχεδίου αυτού.

Στην πραγματικότητα, αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτή καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του.

Το νομοσχέδιο αυτό παράλληλα παρέχει τη δυνατότητα χορήγησης πιστοποιητικών των συγκεντρωμένων ECTS στους φοιτητές που διαγράφονται, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πόρτες των δρομολογημένων ιδιωτικών πανεπιστημίων, για να ολοκληρώσουν το εναπομείναν κομμάτι των σπουδών τους, εάν βέβαια μπορούν να καλύψουν τα υπέρογκα κόστη των διδάκτρων.

Δημιουργείται ουσιαστικά ένα νέο πελατολόγιο για τα επερχόμενα ιδιωτικά πανεπιστήμια τα οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει με τη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16. Το μέτρο των διαγραφών βλέπουμε επίσης να πηγαίνει χέρι-χέρι με αυτό των πειθαρχικών, σαν μέσο καταστολής των αγώνων που ξεδιπλώνονται μέσα στις σχολές ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές κράτους-κεφαλαίου.

Επίσης, το κράτος φαίνεται να «επενδύει» στην θωράκιση έναντι των επερχόμενων αγώνων, με ένα επιπλέον αντιδραστικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει μια σειρά αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων, με διατάξεις όπως η συγκρότηση Πειθαρχικών Συμβουλίων μέσα στα πανεπιστήμια, η ελεγχόμενη είσοδος, η άρση της φοιτητικής ιδιότητας όσων συλλαμβάνονται εντός πανεπιστημίων ακόμα και οριστική διαγραφή τους από τα τμήματα στα οποία φοιτούν.

Ταυτόχρονα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόπειρας του κράτους να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο ολοένα και λιγότερο «φιλόξενο» για τους φοιτητές των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, αποτελεί η Ιατρική Πατρών στην οποία έχει ιδρυθεί ξενόγλωσσο προπτυχιακό πρόγραμμα με δίδακτρα, ύστερα από την έγκριση που έλαβε την περσινή χρονιά από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου.

Παράλληλα, έρχεται να προστεθεί η βία της ακρίβειας που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, με τις ανατιμήσεις των προϊόντων και τις απλησίαστες τιμές στα σούπερ μάρκετ, την αύξηση των λογαριασμών και των ενοικίων, να αποτελούν διαχρονικό βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, που ενώ δουλεύει ολοένα και περισσότερο, δεν παύει να βλέπει την ίδια της την επιβίωση ως άθλο.

Το παραπάνω έχει ως επακόλουθο μόνο το φετινό έτος, από τους 4.881 επιτυχόντες, οι 266 να μην ενεγράφησαν με 350 να μην έκαναν ούτε την αρχική δήλωση, με τις απλησίαστες τιμές ενοικίων να τελούν σημαντικό παράγοντα.

Μέσα στο πανεπιστήμιο, βλέπουμε τις ανάγκες μας να απαξιώνονται και το όλο και αυξανόμενο κόστος φοίτησης να μετακυλίεται συνεχώς στις πλάτες μας.

Το καθεστώς αυτό, επισφραγίζεται από την αυστηροποίηση των κριτηρίων για τους φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: τον καθημερινό έλεγχο καρτών σίτισης που εμποδίζει την ελεύθερη διανομή φαγητού όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, και την παραχώρηση δωματίου, στις κατά τα άλλα άθλιων συνθηκών διαβίωσης εστίες, σε ελάχιστους φοιτητές, πολλοί από τους οποίους απειλούνται και με εξώσεις, αν δεν εξοφλήσουν χαράτσι των 200 ευρώ ή αν δεν θεωρούνται «ενεργοί φοιτητές» συμφώνα με τις νέες διατάξεις.

Τη «λύση» στο ζήτημα της στέγασης των φοιτητών έρχονται να δώσουν οι ιδιωτικές εστίες ισραηλινών εταιριών που έχουν δρομολογηθεί για τον Οκτώβρη του 2026 και του 2027, με τα σχέδια να περιλαμβάνουν τη δημιουργία υπερπολυτελών εγκαταστάσεων με δωμάτια, γυμναστήρια, καφετέριες κλπ.

Την στιγμή που το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ διεξάγει γενοκτονία στην Παλαιστίνη φυλακίζοντας, βομβαρδίζοντας και σκοτώνοντας καθημερινά αμάχους, οι «επενδυτές» του εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα κερδοφορώντας μέσω των ξενοδοχείων, των airbnbs μέχρι και μέσω φοιτητικών εστιών, την ίδια στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ολοένα και εντεινόμενη στεγαστική κρίση.

Μια επίσης δυσβάστακτη οικονομική επιβάρυνση για τους φοιτητές αποτελεί η καθημερινή παρουσία στις σχολές, η οποία όλο και εντείνεται ύστερα από τις αλλεπάλληλες αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων.

Συνολικά η μετακίνηση, από βασική κοινωνική ανάγκη έχει μετατραπεί εξολοκλήρου σε εμπόρευμα.

Το κράτος, λοιπόν, μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων και ρυθμίσεων, με σκοπό να αποσχίσει ολοκληρωτικά το ρόλο του από την παροχή φοιτητικής μέριμνας, εφαρμόζει την πάγια πλέον τακτική των ΣΔΙΤ (Συμπράξεων Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα), ανοίγοντας τον δρόμο για την επέλαση των εργολάβων, όπως στην περίπτωση της σίτισης και την καθαριότητας, ενώ την ίδια στιγμή το πανεπιστήμιο επιλέγει να δαπανήσει λεφτά για την διεξαγωγή φεστιβάλ και εκδηλώσεων (βλ. WelcometoUp Festival), «καλωσορίζοντας» τους φοιτητές σε ένα περιβάλλον που αποδεικνύεται όχι και τόσο φιλόξενο.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη που περιγράφεται και αναλογιζόμενοι την επίθεση που δεχόμαστε, είναι αναγκαίο εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για τα συμφέροντά και τις ανάγκες μας, κόντρα στην όξυνση των ταξικών φραγμών, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστήμιων και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων εντός και εκτός σχολών, να στήσουμε τα δικά μας αναχώματα.

Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες – στη βάση – καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον ακηδεμόνευτο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης.

Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, του ατομικισμού και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση, έχοντας ως πυξίδα μας τους αγώνες του παρελθόντος, από το Πολυτεχνείο του 73’, τις δυναμικές κινητοποιήσεις το 06’-07’ με το νόμο Γιαννάκου, και το ’11 με το νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά και εμπνεόμενοι από της πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών των προηγούμενων ετών, μέχρι και τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στο μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, να αναγνωρίσουμε και στο σήμερα το ενδεχόμενο οικοδόμησης δυναμικών αγώνων. ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΚΥΛΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ - ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ - ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους