Οι πολιτικά άτολμοι πολιτικοί του κέντρου στην προσπάθειά τους να μην φανούν ως ακραίοι και αυταρχικοί, οι αριστεροί που συνωμότησαν με τους ισλαμιστές και παθαίνουν οργασμό με το λαθρομεταναστευτικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βέβαια στα χυδαία αφηγήματα της αριστεράς όποιος δεν αποδέχεται την καταστροφή της Ευρώπης ή ακόμη και όλης της Δύσης που επέρχεται σταδιακά με την ισλαμοποίηση και την αλλαγή πληθυσμών, θεωρείται ακροδεξιός.

Η αγαπημένη τους χυδαιότητα είναι να χαρακτηρίζουν όποιον δεν συμφωνεί με τις ανοησίες τους περί πολυπολιτισμικότητας.

Κάθε τέτοιος είναι φασίστας, ακροδεξιός, φοβικός κ.λπ.. Στο ίδιο μοτίβο και τα κόμματα του κέντρου.

Φοβικά τα ίδια απέναντι στη χυδαιότητα της αριστεράς μην και τους βάλουν δεξιότερα από εκεί που δηλώνουν, αρνούνται να πάρουν ξεκάθαρη θέση στα βασικά ζητήματα των κοινωνιών.

Θα τους δείτε να ψηφίζουν "παρών" σε κρίσιμες ψηφοφορίες.

Όταν κυβερνούν, αφήνουν το μπάχαλο ελεύθερο δράσης μην τυχόν και τους πουν αυταρχικούς.

Δεκαετίες τώρα η ανοχή στην παρανομία της λαθρομετανάστευσης και η νομοθέτηση ευρωπαϊκών νόμων που παρέχουν δικαιώματα ασύλου, κίνητρα και ουσιαστικά αποδοχή της, έχουν προκαλέσει τέτοια ζημιά που είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι συνέπειές της.

Η ακροδεξιά έρχεται ως φυσική συνέπεια όλων αυτών επικουρούμενη από την προπαγάνδα του ναζιστικού πουτινισμού, τη διασταλτική και διαλυτική επιρροή της Κίνας και των δισεκατομμυρίων που ρέουν άφθονα από τα ισλαμικά κρατίδια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε πολιτικούς τύπου Καϊλή, σε εμβληματικά πανεπιστήμια και ιδρύματα, σε οργανώσεις και συλλόγους.

Και όλα αυτά σχεδόν ανοιχτά και μπροστά στα μάτια μας.

Δεν θα ήταν καθόλου αυτονόητη η όποια επανεμφάνισή της αν τα παραπάνω δεν αφήνονταν ελεύθερα και χωρίς όρια.

Σήμερα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, δηλαδή η δεξιά και το κέντρο, οφείλουν να προσέλθουν σε πολιτικούς συνασπισμούς απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς, του ισλαμοφασισμού που έχει κατακυριεύσει την αριστερά και γενικά κάθε σχηματισμού που προωθείται από τον παγκόσμιο αυταρχισμό του άξονα του κακού.

Στο κάτω-κάτω δεν ζητείται και τίποτα πολιτικά δύσκολο.

Μια σύμπραξη έκτακτης ανάγκης όπως έχει συμβεί και άλλες φορές.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε και τα ΜΜΕ που αρέσκονται να θωπεύουν την αριστεροσύνη και να θεωρούν ότι εισάγοντας ανθρώπους από φυλές που δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τον τροχό, θα πλουτίσουμε πολιτιστικά την Ευρώπη και τη Δύση.

Στο όνομα μιας εκφυλισμένης δήθεν προοδευτικότητας στο όνομα της οποίας κρίνουν αφ’ υψηλού κάθε άλλη άποψη, όπως περιέγραψα παραπάνω.

Το χειρότερο όμως που πράττουν είναι η γκαιμπελική αντιστροφή της πραγματικότητας.

Ότι για όλο αυτό φταίει "η κατάντια των θεσμών, η νεοφιλελεύθερη διαχείριση και η μισαλλοδοξία". Δεν φταίει το ότι οι κοινωνίες μας έχουν αλλάξει με την ανοχή στη βία, στο μπάχαλο, στην ενοχικότητα απέναντι στην παρακμή του δήθεν πολυπολιτισμού, στον εκφυλισμό των αξιών και των παραδόσεων, στην αποδόμιση των αξιών μας ως δήθεν αναχρονιστικών, στην ενοχοποίηση των παραδόσεων με διάφορα ανόητα στερεότυπα.

Το δήθεν άνοιγμα των κοινωνιών δεν επιτυγχάνεται κατακρημνίζοντας τα θεμέλιά τους και εμβάλλοντας μεσαιωνικές θρησκευτικές πρακτικές του Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για ένα τέτοιο άνοιγμα.

Η ρητορική γύρω από ψευδείς δήθεν υποχρεώσεις των κοινωνιών μας, η δημιουργία ενοχικών συνδρόμων για πολιτικές που ασκήθηκαν έναν αιώνα πριν αποτελούν ψευδεπίγραφο αφήγημα μιας χρεοκοπημένης αριστεράς που βρήκε καταφύγιο και χρηματοδότηση στο Ισλάμ.

Θα δείτε πολλές "πένες" πάνω σε αυτό το σχέδιο να ασχημονούν ακόμη και για τα ανώτερα επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού μας.

Να ξερνούν χολή και επικρίσεις για θεσμούς.

Για το ότι δήθεν δεν υπάρχει ελευθερία.

Για την ποιότητα της δημοκρατίας που αμφισβητείται.

Και όλα αυτά με προέλευση τον ίδιο τον αυταρχισμό.

Η αντίσταση σε αυτό είναι η υπέρτατη ανάγκη σήμερα.

Η στήριξη των χωρών που αγωνίζονται σήμερα απέναντι στον αυταρχισμό, του Ισραήλ και της Ουκρανίας είναι η μέγιστη μας υποχρέωση.

Οι μεταρρυθμίσεις και η καταστολή (ναι, αυτή) κάθε ιδεολογικού παρασίτου που κατατρώει θεσμούς και κοινωνία η επόμενη υποχρέωσή μας.

Παραθέτω ένα εμετικό άρθρο πάνω στο θέμα αυτό. Διαβάστε το και αναλογιστείτε τις συνθήκες υπό τις οποίες κάποιος γράφει ένα τέτοιο κατάπτυστο κείμενο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους