Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αύριο το δημιουργούμε,δεν το περιμένουμε... Υπάρχουν αποφάσεις που δεν τις παίρνεις επειδή είσαι σίγουρος ότι θα πετύχεις.

Κάποιες φορές η νίκη βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την ίδια την ανάγκη να προσπαθήσεις.

Από την ανάγκη να αντισταθείς στη μιζέρια της μετριότητας, στη βολική παραίτηση του «έτσι είναι, έτσι τα βρήκαμε», στη λογική πως τίποτα δεν αλλάζει και πως το αύριο θα είναι αναπόφευκτα χειρότερο από το χθες.

Αρνούμαι να αποδεχτώ ένα μέλλον προδιαγεγραμμένο.

Ένα αύριο που θα το περιμένουμε παθητικά, σαν να μην έχουμε τη δύναμη, το δικαίωμα και την ευθύνη να το διαμορφώσουμε.

Έχω κάνει λάθη.

Έχω απογοητευτεί, έχω χάσει, έχω βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδα.

Και έχω ξαναρχίσει.

Όχι γιατί ήταν εύκολο, αλλά γιατί ποτέ δεν μπόρεσα να συμφιλιωθώ με την παραίτηση.

Ίσως γι' αυτό σήμερα καταλαβαίνω περισσότερο εκείνους που αγωνίζονται αθόρυβα.

Που κουράζονται, που αμφιβάλλουν, που κάποιες φορές λυγίζουν, αλλά συνεχίζουν.

Εκείνους που δεν περιμένουν απλώς τις εξελίξεις, αλλά προσπαθούν, με όσα μέσα διαθέτουν, να τις διαμορφώσουν.

Το όραμα για την Κασσάνδρα? Όχι μια αφηρημένη πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια βαθιά προσωπική ανάγκη να δούμε τον τόπο μας να ξεπερνά όσα τον κρατούν πίσω.

Οραματίζομαι μια Κασσάνδρα που δεν θα εξαντλεί τις δυνατότητές της σε λίγους μήνες τουριστικής σεζόν, αλλά θα προσφέρει ποιότητα ζωής και θα έχει επισκέπτες δώδεκα μήνες τον χρόνο. Έναν Δήμο που θα σέβεται τον χρόνο, τον κόπο και την αξιοπρέπεια του πολίτη.

Που θα σχεδιάζει αντί να αυτοσχεδιάζει.

Που θα προλαμβάνει αντί να απολογείται.

Που θα μετρά την επιτυχία του όχι με φωτογραφίες και ανακοινώσεις, αλλά με όσα πραγματικά αλλάζουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Μια Κασσάνδρα όπου οι νέοι θα βρίσκουν λόγους να μείνουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν.

Όπου οι μεγαλύτεροι θα αισθάνονται ασφάλεια και σεβασμό.

Όπου κάθε χωριό θα έχει θέση στο αύριο και κανένας άνθρωπος δεν θα αισθάνεται ξεχασμένος.

Χρειαζόμαστε έναν Δήμο που δεν θα ζητά από τον πολίτη να προσαρμόζεται στις αδυναμίες του, αλλά θα αλλάζει ο ίδιος για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.

Οι αλλαγές δεν έρχονται εύκολα,απαιτούν συγκρούσεις με παγιωμένες νοοτροπίες, επιμονή, γνώση, συνεργασία και πάνω απ' όλα συνέπεια.

Δεν πιστεύω στους σωτήρες.

Ούτε θεωρώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Πιστεύω όμως πως μπορεί να δώσει το έναυσμα, να εμπνεύσει, να ενώσει δυνάμεις και να αποδείξει στην πράξη ότι υπάρχει και άλλος δρόμος.

Δεν θεωρώ ότι μου οφείλεται κάποια θέση ή κάποιο αξίωμα.

Πιστεύω όμως ότι στον τόπο μας αξίζει μια διαφορετική προοπτική.

Και δεν θέλω, όταν περάσουν τα χρόνια, να κοιτάξω πίσω και να αναρωτηθώ αν μπορούσα να είχα κάνει κάτι περισσότερο.

Να ξέρω ότι είδα τις δυνατότητες, αναγνώρισα τα προβλήματα, πίστεψα πως μπορούσαν να αλλάξουν, είχα τη δύναμη, τη γνώση και τις ικανότητες να προσπαθήσω, αλλά επέλεξα τη σιωπή και την ασφάλεια της απραξίας.

Γιατί υπάρχει κάτι που με φοβίζει περισσότερο από το ενδεχόμενο να αποτύχω: να έχω τη δυνατότητα να προσπαθήσω και να μην το τολμήσω.

Στο τέλος, όταν ξεχαστούν οι τίτλοι, οι ιδιότητες, οι νίκες και οι ήττες, αυτό που μένει από έναν άνθρωπο δεν είναι πόσο ψηλά έφτασε.

Είναι αν η παρουσία του έκανε έστω και λίγο καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων γύρω του.

Αν στάθηκε χρήσιμος.

Αν άφησε πίσω του κάτι περισσότερο από την ανάμνηση του εαυτού του.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό νόημα της ζωής μας. Η Κασσάνδρα που οραματίζομαι δεν είναι ένας τόπος που περιμένει το μέλλον του.

Είναι ένας τόπος που βρίσκει τη δύναμη, την αυτοπεποίθηση και το θάρρος να το δημιουργήσει.

Θέλω να είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας.

Όχι απλώς με λόγια.

Με την ευθύνη που αναλογεί σε όποιον αποφασίζει να εκτεθεί, να κριθεί και να προσπαθήσει, με ΨΥΧΙΚΟ ΣΘΕΝΟΣ αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής που ζούμε. Γιώργος Ακριβός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους