@dan.geo_ 💬 "Χρόνια πολλά!" 💬 "Να σας ζήσει!" 💬 "Συγχαρητήρια!" 💬 "Να τα πούμε σύντομα!" Αυτά είναι μερικά από τα μηνύματα που αντάλλαξες τον τελευταίο χρόνο με τον άνθρωπο που κάποτε ήξερε μέχρι και τι είχες φάει το μεσημέρι. Θυμάστε ο ένας τις μεγάλες στιγμές του άλλου. Γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, γιορτές. Και προσπερνάτε με ιλιγγιώδη ταχύτητα την καθημερινότητα. Γιατί πιστεύεις ότι ο φίλος σου θα είναι πάντα εκεί. Δεν σε κρίνει. Δεν σε πιέζει. Δεν απαιτεί. Καταλαβαίνει ότι έχεις δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις. Καταλαβαίνει την πρώτη ακύρωση. Τη δεύτερη. Την τρίτη. Μέχρι που η κατανόηση γίνεται απόσταση. Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι που κάποτε είχαν την πρώτη θέση στη ζωή σου αρχίζουν να χωράνε μόνο στον χρόνο που περισσεύει. Συχνά κατηγορούμε τον χρόνο. "Δεν προλαβαίνουμε". "Έχουμε τόσες υποχρεώσεις". "Μεγαλώσαμε". Αλλά ο χρόνος δεν αποφασίζει μόνος του ποιος θα μείνει στη ζωή μας. Υπάρχουν φιλίες που δεν τις έσβησε ο χρόνος. Τις έσβησε η σιωπή. Μια σωρεία από μικρά παράπονα που μαζεύτηκαν και δεν ειπώθηκαν. Και άλλες που έμειναν εγκλωβισμένες στο παρελθόν. Επιμένουμε να βλέπουμε τον φίλο μας όπως ήταν τότε που γνωριστήκαμε, ξεχνώντας ότι στο μεταξύ έγινε ένας άλλος άνθρωπος. Όπως κι εμείς. Ξέρεις τι τον έκανε να γελάει στα δεκαεπτά, αλλά δεν έχεις ιδέα τι τον κρατά ξύπνιο στα σαράντα. Ίσως λοιπόν η φιλία στην ενήλικη ζωή να μη χρειάζεται μόνο χρόνο. Να χρειάζεται και περιέργεια. Την περιέργεια να ανακαλύπτεις ξανά έναν άνθρωπο που νομίζεις ότι γνωρίζεις ήδη. Γιατί μπορεί να ξέρεις απέξω το παρελθόν κάποιου και να είσαι εντελώς ξένος στο παρόν του. Και κάπως έτσι έρχονται χωρισμοί που δεν τους καταλαβαίνεις την ώρα που συμβαίνουν. Δεν έχουν τελευταία κουβέντα. Δεν έχουν αποχαιρετισμό.. Μόνο ένα αόριστο "να κανονίσουμε να βρεθούμε" που δεν συμβαίνει ποτέ. #δανάηδεληγεώργη #ψυχοπαιδαγωγός #μη_χανόμαστε #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

💬 "Χρόνια πολλά!" 💬 "Να σας ζήσει!" 💬 "Συγχαρητήρια!" 💬 "Να τα πούμε σύντομα!" Αυτά είναι μερικά από τα μηνύματα που αντάλλαξες τον τελευταίο χρόνο με τον άνθρωπο που κάποτε ήξερε μέχρι και τι είχες φάει το μεσημέρι.

Θυμάστε ο ένας τις μεγάλες στιγμές του άλλου.

Γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, γιορτές.

Και προσπερνάτε με ιλιγγιώδη ταχύτητα την καθημερινότητα.

Γιατί πιστεύεις ότι ο φίλος σου θα είναι πάντα εκεί.

Δεν σε κρίνει.

Δεν σε πιέζει.

Δεν απαιτεί.

Καταλαβαίνει ότι έχεις δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις.

Καταλαβαίνει την πρώτη ακύρωση.

Τη δεύτερη.

Την τρίτη.

Μέχρι που η κατανόηση γίνεται απόσταση.

Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι που κάποτε είχαν την πρώτη θέση στη ζωή σου αρχίζουν να χωράνε μόνο στον χρόνο που περισσεύει.

Συχνά κατηγορούμε τον χρόνο. "Δεν προλαβαίνουμε". "Έχουμε τόσες υποχρεώσεις". "Μεγαλώσαμε". Αλλά ο χρόνος δεν αποφασίζει μόνος του ποιος θα μείνει στη ζωή μας.

Υπάρχουν φιλίες που δεν τις έσβησε ο χρόνος.

Τις έσβησε η σιωπή.

Μια σωρεία από μικρά παράπονα που μαζεύτηκαν και δεν ειπώθηκαν.

Και άλλες που έμειναν εγκλωβισμένες στο παρελθόν.

Επιμένουμε να βλέπουμε τον φίλο μας όπως ήταν τότε που γνωριστήκαμε, ξεχνώντας ότι στο μεταξύ έγινε ένας άλλος άνθρωπος.

Όπως κι εμείς.

Ξέρεις τι τον έκανε να γελάει στα δεκαεπτά, αλλά δεν έχεις ιδέα τι τον κρατά ξύπνιο στα σαράντα.

Ίσως λοιπόν η φιλία στην ενήλικη ζωή να μη χρειάζεται μόνο χρόνο.

Να χρειάζεται και περιέργεια.

Την περιέργεια να ανακαλύπτεις ξανά έναν άνθρωπο που νομίζεις ότι γνωρίζεις ήδη.

Γιατί μπορεί να ξέρεις απέξω το παρελθόν κάποιου και να είσαι εντελώς ξένος στο παρόν του.

Και κάπως έτσι έρχονται χωρισμοί που δεν τους καταλαβαίνεις την ώρα που συμβαίνουν.

Δεν έχουν τελευταία κουβέντα.

Δεν έχουν αποχαιρετισμό.. Μόνο ένα αόριστο "να κανονίσουμε να βρεθούμε" που δεν συμβαίνει ποτέ. #δανάηδεληγεώργη #ψυχοπαιδαγωγός #μη_χανόμαστε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους