Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον τελευταίο καιρό συναντάμε σε κάποιες αναρτήσεις μια άποψη που θέλει πεισματικά να διαδίδει έναν "ταυτοτικό ελιτισμό" ή "μονοπώλιο της ταυτότητας" και κάπου εκεί σε μια γωνία φτάνουν στο "μονοπώλιο του αίματος" - μια άποψη που έχει μέσα της ρατσιστικά και ναζιστικά ίσως κατάλοιπα.

Και αυτή η άποψη μπορώ να πω πως έχει βρει μόνο στην Ελλάδα μια χούφτα ανθρώπους φίλους, που οι περισσότεροι "οπαδοί" της δεν γνωρίζουν τους κινδύνους που κρύβονται στη σκιά της.

Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε τι είναι ο "ταυτοτικός ελιτισμός" και τους κινδύνους που εμπεριέχει.. Καταρχήν, εκδηλώνεται στον δημόσιο λόγο όταν η ταυτότητα ενός υποκειμένου - εθνική, φυλετική, θρησκευτική ή βιωματική - μετατρέπεται σε αποκλειστικό κριτήριο ηθικής αυθεντίας, εγκυρότητας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Αντί ο διάλογος να βασίζεται σε επιχειρήματα, ιστορικά στοιχεία, πολιτική συνέπεια και οικουμενικές αρχές, μετατοπίζεται στο "ποιος δικαιούται να μιλάει" και "ποιος έχει δικαιούται να καταθέτει την μαρτυρία του" με βάση το διαβατήριο, την καταγωγή ή το βίωμά του.

Αυτή η λογική δεν είναι αθώα· παράγει συγκεκριμένες συνέπειες, όπως κατάκερματισμό της διεθνούς αλληλεγγύης στον λαό της κατεχόμενης από ναζιστές σιωνιστές Παλαιστίνη, υπονόμευση της κριτικής σκέψης, παγίδευση σε εθνικιστικά και ρατσιστικά αδιέξοδα και απαξίωση των οικουμενικών αρχών δικαιοσύνης.

Η αδικία είναι αδικία ανεξάρτητα από το πού συμβαίνει, ποιος την διαπράττει - είτε αυτό είναι το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη, είτε το ελληνικό εθνικιστικό ρατσιστικό κράτος, είτε τα ισχυρά ευρωπαϊκά αποικιοκρατικά κράτη, είτε οι ΗΠΑ - ή ποιος την υφίσταται: ο λαός της Παλαιστίνης, ο λαός στην Ελλάδα, οι λαοί των ίδιων των αποικιοκρατικών κρατών ή λαών καταπιεσμένων από αυτά.

Δεν απαιτείται ειδικό διαβατήριο, καταγωγή ή βιωματική ταύτιση για να καταδικάσει κανείς την καταπίεση, τους πολέμους και τις γενοκτονίες και σφαγές.

Η κατάχρηση εξουσίας, η κατοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο κρίνονται με βάση οικουμενικές αρχές και στοιχεία .. όχι με βάση το διαβατήριο αυτού που τα επικαλείται.

Και ο Παλαιστίνιος έχει δικαίωμα να καταθέτει τη μαρτυρία του για την καταπίεση που υφίστανται οι πολίτες στην Ελλάδα, όπως έχουν δικαίωμα να καταθέτουν τη μαρτυρία τους οι πολίτες εδώ για τη γενοκτονία και τη λιμοκτονία που διέπραξε το σιωνιστικό ναζιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη, που είναι και το αφεντικό του ελληνικού εθνικιστικού κράτους.

Το ίδιο δικαίωμα έχει ο Αμερικανός ή ο Ευρωπαίος ή ο Λατινοαμερικάνος ή ο Αφρικανός ή ο Ασιατικός.. δίνουμε κοινό αγώνα κατά των καταπιεστών και εκμεταλλευτών.

Η "μαρτυρία του Έλληνα" για ένα ρατσιστικό και πολιτικό έγκλημα στην Ελλάδα δεν είναι ανώτερη και πιο αξιόπιστη από τη μαρτυρία ενός μετανάστη ή πρόσφυγα για το ίδιο έγκλημα.

Η μαρτυρία ενός σκηνοθέτη από το καθεστώς κατοχής είναι για μένα εξίσου σημαντική και αξιόπιστη με τη μαρτυρία ενός Παλαιστινίου σκηνοθέτη από τη Λωρίδα της Γάζας, όταν οι δυο επιβεβαιώνουν τη διάπραξη του ιδίου οργανωμένου και προμελετημένου εγκλήματος, την Γενοκτονία και Λιμοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας.

Και για μένα είναι πιο σημαντικές από την "μαρτυρία" ενός προστατευμένου Παλαιστίνιου "δημοσιογράφου" του Αμπάς και των Ηνωμένων Εμιράτων, που βρισκόταν στη Γάζα την ίδια ώρα που διαπραττόταν η Γενοκτονία και Λιμοκτονία.. γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού του ήθελε να φορτώσει τα εγκλήματα αυτά και στην ηρωική αντιστασιακή πράξη της 7ης Οκτωβρίου, και όχι ότι η ναζιστική σιωνιστική ιδεολογία του σιωνιστικού καθεστώτος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής διατήρησης και παραμονής του σιωνισμού και του καθεστώτος του στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Γιατί ήθελε να αποδείξει ότι μόνο η πολιτική του Αμπάς για άνευ όρων υπακοή στον ισχυρό είναι η καλύτερη απάντηση στο καθεστώς κατοχής.

Ο "άποικος σκηνοθέτης" έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του όπως δήλωσε ένας σιωνιστής αρχηγός κόμματος να αποδείξει ότι ο στρατός των σιωνιστών είναι ναζιστικός φονικός .. ενώ ο Παλαιστίνιος "δημοσιογράφος" ήθελε να αποδείξει μεταδίδοντας τις θυριωδείες των σιωνιστών ότι η υπακοή είναι καλύτερη από αντίσταση στον καταχτητή ... Ας κάνω το εξής ερώτημα: οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι, οι Έλληνες, οι Ιαπωνέζοι, οι Λατινοαμερικάνοι, οι Αφρικανοί, οι Κούρδοι, οι Τούρκοι και οι Ιρανοί που έδωσαν το αίμα τους για τον δίκαιο αγώνα των Παλαιστινίων - δεν μετράει η μαρτυρία τους επειδή αρκετοί προέρχονται από κράτη αποικιοκρατικά; Η άποψή τους και η μαρτυρία τους είναι κατώτερη του Αμπάς και της κλίκας του; Η μαρτυρία τους και η άποψή τους και η ματιά τους για μένα είναι πιο σημαντική από μαρτυρία ή άποψη ενός Παλαιστίνιου ταγματασφαλίτη της Παλαιστινιακής Αρχής, που θεωρεί ότι η συνεργασία με το ναζιστικό σιωνιστικό καθεστώς κατοχής είναι «ιερή». Ο Γασσάν Καναφάνι, ως ένας από τους θεμελιωτές της Παλαιστινιακής Ένοπλης Αντίστασης στην κατοχή, στο πρώτο διήγημα «Κλεμμένο Πουκάμισο» βάζει τον Παλαιστίνιο πρόσφυγα να εξουδετερώνει τον Παλαιστίνιο μαυραγορίτη συνεργάτη του Αμερικανού, που έκλεβε από τις αποθήκες του ΟΗΕ τα τσοβάλια του αλευριού για να τα πουλήσει στην αγορά.

Μην διολισθαίνουμε, σε ελιτιστικές απόψεις Παλαιστινίων - τις έχουμε φάει στο Παλαιστινιακό Κίνημα Αντίστασης στη μάπα δεκαετίες και μας στοίχισαν πολλά. Το Παλαιστινιακό Κίνημα Αντίστασης είναι ένα διεθνές κίνημα αντίστασης και πάντα απαιτούσε και συνεχίζει να απαιτούν οι ένοπλες οργανώσεις του την οικουμενική αλληλεγγύη.

Και δεν την ζητάει να προσφέρει "λευκή επιταγή" σε καμία πολιτική ηγεσία ή ομάδα επειδή ανήκει στα θύματα.

Ο "ταυτοτικός ελιτισμός", άλλωστε, προστάτευε πάντα και προστατεύει πιο συχνά τώρα τις εσωτερικές άρχουσες τάξεις ή αυταρχικές ηγεσίες εντός των καταπιεσμένων ομάδων: οποιαδήποτε κριτική απέναντί τους (για διαφθορά, καταπίεση γυναικών ή συνεργασία με τον κατακτητή) απορρίπτεται εύκολα ως "αντι-πατριωτική" ή "παρέμβαση από τα έξω". Η αρχή είναι ενιαία και δεν σπάει στα δύο: αν η αξία της μαρτυρίας κρίνεται από την ταυτότητα, τότε ανοίγει ο δρόμος για το επιχείρημα που χρησιμοποιεί συστηματικά η ίδια η προπαγάνδα - ότι δηλαδή οι Παλαιστίνιοι "δεν είναι αξιόπιστοι" επειδή είναι Παλαιστίνιοι.

Δεν μπορείς να καταγγέλλεις αυτή τη ρατσιστική και ναζιστική λογική όταν στρέφεται εναντίον σου και να την επικαλείσαι όταν σε βολεύει... ότι μόνο η μαρτυρία των Παλαιστινίων είναι η αξιόπιστη και η μοναδικά τεκμηριωμένη.

Αυτό που καθορίζει τη δικαιοσύνη ενός αγώνα είναι το περιεχόμενο των διεκδικήσεων του και οι πράξεις, όχι η βιολογική ή εθνική ταυτότητα των υποκειμένων.

Η αλληλεγγύη βασίζεται σε κοινές πολιτικές και ηθικές αξίες.

Δύο άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του κόσμου συνδέονται επειδή μοιράζονται το ίδιο όραμα για την ελευθερία, όχι επειδή έχουν την ίδια καταγωγή.

Αυτό δεν είναι αφηρημένη θεωρία .. είναι η ίδια η παράδοση της πιο ώριμης παλαιστινιακής σκέψης. Ο Γασσάν Καναφάνι, στη νουβέλα του "Επιστρέφοντας στη Χάιφα», αποδομεί τη βιολογική/εθνική ταυτότητα θέτοντας το ερώτημα "Τι είναι πατρίδα;" και απαντά μέσα από τα λόγια του πατέρα: "Η πατρίδα είναι να μην συμβαίνουν όλα αυτά.

Η πατρίδα είναι ο άνθρωπος." Η πατρίδα και ο απελευθερωτικός αγώνας δεν προσδιορίζονται από το αίμα ή τους τοίχους ενός σπιτιού, αλλά από τις πολιτικές ιδέες, τη συνείδηση και τη στάση απέναντι στη δικαιοσύνη.

Στη νουβέλα "Άνθρωποι στον ήλιο", ο Καναφάνι ασκεί σκληρή εσωτερική κριτική στις αραβικές και παλαιστινιακές ηγεσίες και την παθητικότητα, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας δεν εμποδίζεται μόνο από τον εξωτερικό εχθρό, αλλά και από τις κοινωνικές ανισότητες, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά.

Το κραυγαλέο ερώτημα του οδηγού "Γιατί δεν χτυπήσατε τα τοιχώματα της δεξαμενής;".. είναι μια διαχρονική παρακαταθήκη ενάντια στη σιωπή και την προσδοκία "έξωθεν" σωτηρίας.

Η βιωμένη εμπειρία των θυμάτων είναι πολύτιμη πηγή γνώσης, αλλά δεν ακυρώνει την κριτική σκέψη, την ανάλυση ή τη συμβολή των εξωτερικών αλληλέγγυων.

Οι αλληλέγγυοι δεν λειτουργούν ως "σωτήρες" (savior complex), αλλά ούτε και ως παθητικοί/άκριτοι θεατές.

Αντί να επιβάλλουν τη γνώμη τους ή να υποτάσσονται τυφλά, συμμετέχουν σε έναν ισότιμο πολιτικό διάλογο και στον αγώνα για την απελευθέρωση της γης και του ανθρώπου.

Ο υποβιβασμός τους από ισότιμους πολιτικούς συμμάχους σε παθητικούς θεατές - η απαίτηση δηλαδή να μην ασκούν καμία κριτική σκέψη και να προσφέρουν "λευκή επιταγή" σε κάθε επιλογή της ηγεσίας των θυμάτων - δεν είναι σεβασμός στη βιωμένη εμπειρία· είναι αποπολιτικοποίηση της αλληλεγγύης.

Αν η εμπειρία των αλληλέγγυων - διεθνών παρατηρητών, ακτιβιστών, δημοσιογράφων, οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων - απαξιώνεται ως "κατώτερη", τότε ακυρώνεται η έννοια της παγκόσμιας ανθρώπινης συμπαράστασης.

Και το πιο πρακτικό: αν δεχτούμε ότι μόνο ο άμεσα εμπλεκόμενος έχει δικαίωμα λόγου, τότε γιατί να υπάρχει διεθνές κίνημα αλληλεγγύης; Η λογική "μόνο ο άμεσα εμπλεκόμενος ξέρει" οδηγεί στην απομόνωση του αγώνα και στην ακύρωση κάθε έμπρακτης συμπαράστασης - βλάπτει, δηλαδή, τον ίδιο τον σκοπό που υποτίθεται ότι υπηρετεί.

Εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να βγαίνει και να διαδηλώνει και να διαμαρτύρεται και να μιλάει για την Παλαιστίνη και τον δίκαιο αγώνα του λαού της, αν δεν αισθάνεται ο ίδιος την καταπίεση και την καταστολή και την κρατική εξουσία να τον εκμεταλλεύεται, να τον καταπιέζει, να τον φιμώνει και να τον λογοκρίνει και να τον ακυρώνει συστηματικά, να πατάει την αξιοπρέπειά του και την ανθρώπινη υπόστασή του... Αν δεν αισθάνεσαι οργή μέσα σου για όλα αυτά που βιώνεις, δεν μπορείς να μάχεσαι για την Παλαιστίνη και εναντίον της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ και της ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ που διαπράττει το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής εκεί.

Καμία καταπιεσμένη ομάδα δεν είναι μονολιθική· η ομογενοποίησή της είναι από μόνη της πράξη απαξίωσης. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι μια μονολιθική ομάδα με μία και μοναδική πολιτική ιδεολογική άποψη. Υπάρχουν Παλαιστίνιοι με διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις, από την Παλαιστινιακή Αρχή (Μαχμούντ Αμπάς) μέχρι διάφορες ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις, αριστερούς, φιλελεύθερους, ισλαμιστές ή απλούς πολίτες που διαφωνούν μεταξύ τους.

Αν δεχτούμε ότι "η παλαιστινιακή μαρτυρία υπερέχει απόλυτα", γεννάται το ερώτημα: Ποιου Παλαιστίνιου τη μαρτυρία ακούμε; Όταν δύο Παλαιστίνιοι διαφωνούν ριζικά για τις μορφές και για το μέλλον του αγώνα τους και για το μέλλον της πατρίδας τους, ακόμα και για τη δομή της εξουσίας που θέλουν να φτιάξουν στην απελευθερωμένη πατρίδα... η καταγωγή από μόνη της δεν παρέχει έτοιμη πολιτική απάντηση.

Το να ταυτίζεις έναν ολόκληρο λαό με μία φωνή - συνήθως αυτή που σε βολεύει πολιτικά, ιδεολογικά και καλλιτεχνικά... είναι πράξη απαξίωσης της πολυφωνίας του: οι Παλαιστίνιοι που διαφωνούν με την ηγεσία τους, που ασκούν κριτική στις οργανώσεις και κόμματα, που ζητούν διαφορετική στρατηγική, που είναι άθεοι, χριστιανοί, αριστεροί, φεμινίστριες - όλοι αυτοί εξαφανίζονται όταν μιλάς για "την παλαιστινιακή μαρτυρία" στον ενικό.

Η θεοποίηση της "αυθεντικής φωνής" καταλήγει να πνίγει τις πραγματικές φωνές. Η Λωρίδα της Γάζας των ανταρτών απέδειξε ότι αυτό που κράτησε δυνατή την αντοχή του λαού και της αντίστασής του ήταν η δημιουργική πολυφωνία στα λόγια και στην πράξη.. οι ένοπλες οργανώσεις αντίστασης, παρά τις διαφωνίες τους ιδεολογικά και πολιτικά, δημιούργησαν κοινές δομές και επιτροπές ένοπλης και λαϊκής αντίστασης σε κάθε γειτονιά και συνοικία.. μαζί δημιούργησαν επιτροπές για να λύσουν όλα τα προβλήματα που δημιούργησε το σιωνιστικό ναζιστικό καθεστώς κατοχής και ο στρατός του στη Λωρίδα.. Υπήρχαν μαρτυρίες από τη Γάζα που ήταν τελείως αναξιόπιστες και πολλές απόλυτα αξιόπιστες.. υπήρχαν μαρτυρίες ξένων γιατρών και αλληλέγγυων και υπαλλήλων διεθνών οργανισμών, ανεξαρτήτως τόπου καταγωγής, που ήταν πολύ αξιόπιστες από αυτές ορισμένων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, επειδή το νήμα της μαρτυρίας των Παλαιστινίων αυτών ξεκινούσε από διαφορετική ιδεολογική και πολιτική αφετηρία, που ουσιαστικά ήθελε να χτυπήσει την ίδια την παλαιστινιακή αντίσταση.

Χωρίς οικουμενικές αρχές, ο ακτιβισμός κινδυνεύει να κατακερματιστεί σε στεγανά ταυτοτήτων, όπου καμία ομάδα δεν μπορεί να κατανοήσει ή να υποστηρίξει την άλλη.

Όταν ο αγώνας μετατρέπεται σε "ταυτοτικό κτήμα" μιας ομάδας, αποσυνδέεται από την παγκόσμια εργατική, αντιαποικιακή αντίσταση και ανθρωπιστική αλληλεγγύη.

Ιστορικά, τα πιο επιτυχημένα κινήματα όπως ο αγώνας κατά του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική ή το αντιπολεμικό κίνημα.. νίκησαν επειδή κατάφεραν να μετατρέψουν τον αγώνα τους σε οικουμενικό υπόδειγμα δικαιοσύνης, προσελκύοντας εκατομμύρια συμμάχους παγκοσμίως.

Το ίδιο δίδαξε και η πιο ώριμη παλαιστινιακή λογοτεχνική παράδοση: ο Καναφάνι εισήγαγε την έννοια της «Λογοτεχνίας της Αντίστασης» (Adab al-Muqawama) όχι για να καλλιεργήσει έναν περίκλειστο εθνικισμό, αλλά για να μετατρέψει το θύμα από παθητικό αντικείμενο οίκτου σε ενεργό υποκείμενο της ιστορίας σε αντάρτη και αγωνιστή και να συνδέσει την παλαιστινιακή εμπειρία με τα παγκόσμια αντιαποικιακά κινήματα ..το Βιετνάμ, την Αλγερία, τη Λατινική Αμερική, τους αγώνες των Μαύρων στις ΗΠΑ με ένοπλα κινήματα κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης στην Ευρώπη.

Η παλαιστινιακή λογοτεχνία, στην πιο ώριμη στιγμή της, απέδειξε ότι η πραγματική αλληλεγγύη και η απελευθέρωση δεν απαιτούν τυφλή ταυτοτική αφοσίωση, αλλά συμμετοχή σε ένα κοινό όραμα για την παγκόσμια απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη.

Το να στηλιτεύεις αλαζονικά και να απαξιώνεις τον διεθνή αγώνα για άρση του αποκλεισμού των 2.300.000 ανθρώπων της Λωρίδας της Γάζας και να τον συκοφαντείς με νήματα που προέρχονται από μυστικές υπηρεσίες δυτικών αποικιοκρατικών κρατών ως "ακτιβιστικό τουρισμό", οδηγείσαι και εγκλωβίζεσαι στον χώρο που τα κλειδιά των πυλών του κρατάνε οι μυστικές υπηρεσίες.

Στις δεκαετίες του '60, '70 και '80 έρχονταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο για να αγωνιστούν δίπλα στους Παλαιστινίους, εντός και εκτός της Παλαιστίνης, όπου δινόταν ο αγώνας.. ο καθένας ερχόταν και πρόσφερε εκεί που μπορούσε και όπως μπορούσε, και αρκετοί μετείχαν στο αντάρτικο της Παλαιστίνης και έδωσαν το αίμα τους και την ψυχή τους για μια ελεύθερη Παλαιστίνη.

Το ίδιο και οι διεθνείς ακτιβιστές αγωνιστές, που για χρόνια αγωνίζονταν στους δρόμους και στις πλατείες και στους χώρους εργασίας για κοινωνικά και πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα, και βγήκαν πρώτοι πρώτοι στους δρόμους και στους χώρους εργασίας για να δίνουν δυναμικά το παρόν στον αγώνα για μια ελεύθερη Παλαιστίνη.. πήραν θαρραλέες αποφάσεις και οργάνωσαν στόλους Σουμούντ για τον λαό της Γάζας και για να αρθεί ο αποκλεισμός, και αναχαιτίστηκαν με βία και τρομοκρατία και συνελήφθησαν και βασανίστηκαν και βιάστηκαν από τους ναζί σιωνιστές.

Και βγαίνεις εσύ από τον καναπέ σου και από την καφετέρια σου και τους βαφτίζεις τουρίστες ακτιβιστές, χωρίς να κοιτάς πως πάνω σου κρέμονται τα νήματα των μυστικών υπηρεσιών και κατευθύνουν τις σκέψεις σου και τις απόψεις σου... Και τώρ έρχεσαι και αναμασάς ότι μόνο η "μαρτυρία του Παλαιστίνιου" μετράει .. Δεν σε είδα να το βουλώνεις όταν οι ένοπλες οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης στη Λωρίδα της Γάζας στήριξαν τον αγώνα και την αλληλεγγύη των διεθνών αγωνιστών αλληλέγγυων που σάλπαραν για τη Γάζα και το λαό της Γάζας .. και συνελήθφησαν και βασανίστηκαν και βιάστηκαν .. ΕΛΕΟΣ ρε μάγκα "επαναστάτη"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους