Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΤΟ ΘΕΡΜΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ! ✓ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ Το «θερμό φθινόπωρο» που περιγράφεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι ένα τυχαίο κύμα διαμαρτυριών.

Είναι η έκφραση μιας βαθύτερης κοινωνικής κρίσης, που αγγίζει τον πυρήνα της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων: την ακρίβεια, τη στέγαση, τους χαμηλούς μισθούς, την ανασφάλεια στην εργασία, την αποδυνάμωση των δημόσιων υπηρεσιών και την απουσία μιας πειστικής προοπτικής για το αύριο.

Από τη Γαλλία μέχρι άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, εργαζόμενοι, φοιτητές και νέοι άνθρωποι διαμαρτύρονται επειδή αισθάνονται ότι οι θυσίες τους δεν οδηγούν σε μια καλύτερη ζωή.

Εργάζονται, σπουδάζουν, προσπαθούν να αποκτήσουν προσόντα, αλλά δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμη και τα στοιχειώδη: ένα αξιοπρεπές σπίτι, έναν μισθό που να επαρκεί, πρόσβαση σε ποιοτική δημόσια εκπαίδευση και υγεία, τη δυνατότητα να δημιουργήσουν οικογένεια χωρίς να φοβούνται ότι κάθε μήνας θα είναι ένας οικονομικός αγώνας επιβίωσης.

Οι νέοι δεν ζητούν πολυτέλειες.

Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να σχεδιάζουν τη ζωή τους χωρίς να εξαρτώνται διαρκώς από την οικονομική βοήθεια των γονιών τους, χωρίς να θεωρούν φυσιολογικό να εγκαταλείπουν τον τόπο τους και χωρίς να μετατρέπουν κάθε όνειρο σε έναν λογαριασμό που δεν μπορούν να πληρώσουν.

Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα των κινητοποιήσεων.

Όταν η οικονομία παρουσιάζει αριθμούς ανάπτυξης, αλλά ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας δεν αισθάνεται ότι βελτιώνεται η ζωή του, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται στους δείκτες.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος ωφελείται από την ανάπτυξη, πώς κατανέμεται ο παραγόμενος πλούτος και ποιος πληρώνει το κόστος των κρίσεων. ✓ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ Alexis Tsipras ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερη σημασία η δημόσια παρέμβαση του προέδρου της ΕΛΑΣ Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη Αλέξη Τσίπρα, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, με την οποία συνέδεσε τις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις με τις αγωνίες της ελληνικής νεολαίας και την ανάγκη να αποκατασταθεί η ελπίδα για το μέλλον. «Αλλά η δύναμη της νιότης, η έμφυτη αντίδραση στην αδικία και τις ακραίες ανισότητες δεν φυλακίζεται, ψάχνει πάντα διέξοδο.

Το μήνυμα έρχεται δυνατά από τη Γαλλία και όχι μόνο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Και πρόσθεσε ότι οι νέοι κινητοποιούν την κοινωνία απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες, με την ακρίβεια, τις ακραίες ανισότητες, τη στεγαστική κρίση και την κυριαρχία της λογικής της αγοράς, μετατρέπουν τη ζωή τους σε αναλώσιμο εμπόρευμα και τους οδηγούν σε αδιέξοδο.

Πρόκειται για μια σαφή πολιτική τοποθέτηση: η νεολαία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως στατιστική κατηγορία, ως μελλοντικό εργατικό δυναμικό ή ως κοινό που πρέπει απλώς να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της αγοράς.

Είναι κοινωνική δύναμη με δικαιώματα, ανάγκες, προσδοκίες και δυνατότητα να διεκδικήσει αλλαγές.

Η φράση «η δύναμη της νιότης δεν φυλακίζεται» συμπυκνώνει μια διαχρονική αλήθεια.

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να στερήσει επ’ αόριστον από τις νεότερες γενιές την προοπτική μιας αξιοπρεπούς ζωής χωρίς να συναντήσει αντιδράσεις.

Η αδικία μπορεί να γεννά απογοήτευση και παραίτηση, αλλά μπορεί να γίνει και αφετηρία συλλογικής διεκδίκησης.

Το ζητούμενο είναι η οργή να αποκτήσει στόχο, περιεχόμενο, οργάνωση και δημοκρατική έκφραση.

Να μετατραπεί σε προτάσεις, κοινωνικές συμμαχίες και διεκδικήσεις που θα αλλάζουν πραγματικά τους όρους ζωής των ανθρώπων. ✓ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Στην ίδια ανάρτηση ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στην πρόθεσή του να επισκεφθεί κάθε γωνιά της Ελλάδας, ανταποκρινόμενος και στα καλέσματα νέων ανθρώπων που επιθυμούν να συζητήσουν μαζί του από κοντά. «Θέλω να επισκεφθώ κάθε γωνιά της Ελλάδας», ήταν το μήνυμά του.

Ανακοίνωσε, επίσης, ότι θα βρεθεί στη Θεσσαλία τη Δευτέρα και την Τρίτη, με προγραμματισμένη στάση στον Βόλο.

Αυτή η διάθεση άμεσης επικοινωνίας έχει σημασία, εφόσον δεν εξαντλείται σε μια σειρά δημόσιων εμφανίσεων.

Η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται αποκλειστικά μέσα από τηλεοπτικά στούντιο, ανακοινώσεις, κομματικά γραφεία και ψηφιακές αναρτήσεις.

Χρειάζεται παρουσία εκεί όπου οι άνθρωποι εργάζονται, σπουδάζουν, παράγουν, δυσκολεύονται και αγωνιούν.

Η επαφή με τους νέους, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους μικρούς επαγγελματίες, τους εκπαιδευτικούς και τις οικογένειες που δοκιμάζονται από την ακρίβεια μπορεί να προσφέρει ουσιαστική γνώση των προβλημάτων.

Κυρίως, μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση πολιτικών προτάσεων που δεν θα σχεδιάζονται ερήμην των ανθρώπων τους οποίους αφορούν.

Ο ίδιος περιέγραψε το σύνθημα των επαφών του ως «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία» και υπογράμμισε ότι η ουσιαστική αλλαγή δεν ξεκινά από την κορυφή, αλλά από τη βάση.

Αυτή η αρχή δεν πρέπει να μείνει σύνθημα.

Πρέπει να γίνει τρόπος λειτουργίας: ανοικτές συζητήσεις, ακρόαση διαφορετικών απόψεων, συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, διαφάνεια στις αποφάσεις και συγκεκριμένες δεσμεύσεις με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Οι περιοδείες αποκτούν πραγματικό νόημα όταν δεν αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως ακροατήριο, αλλά ως ισότιμους συνομιλητές.

Όταν η πολιτική ηγεσία δεν πηγαίνει μόνο για να μιλήσει, αλλά και για να ακούσει, να καταγράψει, να δεσμευτεί και να λογοδοτήσει. ✓ Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΙΣΕΙ Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η επίσκεψη στη Θεσσαλία, μια περιοχή που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της καταστροφής από τον Daniel.

Για τους κατοίκους, τους αγρότες και τους επαγγελματίες, η αποκατάσταση δεν είναι μια αφηρημένη κυβερνητική εξαγγελία.

Είναι το σπίτι που πρέπει να επισκευαστεί, η καλλιέργεια που πρέπει να ξαναδώσει εισόδημα, η επιχείρηση που πρέπει να λειτουργήσει, το χωράφι που πρέπει να γίνει ξανά παραγωγικό. Ο Τσίπρας αναφέρθηκε στην ανάγκη για συζητήσεις με τους ανθρώπους της παραγωγής και της εργασίας, αυτοψίες στις κατεστραμμένες καλλιέργειες και εξέταση των έργων που καθυστερούν ή παραμένουν σε επίπεδο υποσχέσεων.

Αυτή είναι η ουσία μιας πολιτικής περιοδείας με κοινωνικό περιεχόμενο: να μην αντιμετωπίζονται οι πληγείσες περιοχές ως σκηνικό μιας επίσκεψης, αλλά ως τόποι που απαιτούν σχέδιο, πόρους, χρονοδιάγραμμα και λογοδοσία. Η Θεσσαλία χρειάζεται ολοκληρωμένη αντιπλημμυρική προστασία, αποκατάσταση υποδομών, στήριξη των παραγωγών, σύγχρονη διαχείριση των υδάτων και ένα σχέδιο ανθεκτικής αγροτικής ανάπτυξης.

Χρειάζεται, επίσης, δημόσια ενημέρωση για την πορεία των έργων, τις χρηματοδοτήσεις και τις καθυστερήσεις.

Η πολιτική αξιοπιστία δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά διατυπώνονται οι υποσχέσεις, αλλά από το κατά πόσο μπορούν να υλοποιηθούν.

Οι πολίτες έχουν ανάγκη από συγκεκριμένες απαντήσεις και όχι από μια ακόμη ανακύκλωση εξαγγελιών.

Η επαφή με την κοινωνία, λοιπόν, οφείλει να οδηγεί σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο: με δικαιώματα, υποχρεώσεις, αλληλεγγύη και δημόσια λογοδοσία. 👉 ✓ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ; Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα της εποχής.

Γιατί, ενώ οι οικονομικές δυσκολίες είναι έντονες και πολλοί πολίτες δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες, δεν παρατηρείται διαρκώς μια αντίστοιχη μαζική κινητοποίηση για την ακρίβεια, τη στέγαση και τους μισθούς; Η απάντηση δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν θυμώνουν ή ότι αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την κατάσταση.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εκφράζεται πάντοτε με συγκεντρώσεις και πορείες.

Μπορεί να εκδηλώνεται με αποχή, πολιτική αποστασιοποίηση, ιδιωτική αγανάκτηση, μετανάστευση ή απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορούν να εξηγήσουν αυτή την απόσταση ανάμεσα στην κοινωνική δυσαρέσκεια και στη συλλογική δράση. √ ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΠΩΣΗ ΜΙΑΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ Η Ελλάδα πέρασε μια μακρά περίοδο οικονομικής κρίσης, μνημονίων, περικοπών και πολιτικών συγκρούσεων.

Οι πλατείες των Αγανακτισμένων, οι μεγάλες απεργίες και οι διαδηλώσεις των προηγούμενων χρόνων αποτύπωσαν μια κοινωνία που διεκδικούσε να ακουστεί.

Πολλοί πολίτες, όμως, βίωσαν την απόσταση ανάμεσα στη μαζική συμμετοχή και στο πολιτικό αποτέλεσμα ως βαθιά απογοητευτική εμπειρία.

Διαδήλωσαν, απέργησαν, συμμετείχαν σε συλλογικές προσπάθειες, αλλά δεν είδαν πάντα τις προσδοκίες τους να δικαιώνονται.

Αυτή η εμπειρία μπορεί να δημιουργήσει κόπωση και την αίσθηση ότι η συμμετοχή δεν αλλάζει τους συσχετισμούς.

Δεν σημαίνει ότι οι κινητοποιήσεις είναι άχρηστες.

Σημαίνει ότι απαιτείται να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη στη συλλογική δύναμη. √ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ Όταν οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι τα κόμματα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ή οι θεσμοί μπορούν να μετατρέψουν τα αιτήματά τους σε αποτελέσματα, δυσκολεύονται να συμμετάσχουν.

Η δυσπιστία αυτή μπορεί να στρέφεται συνολικά κατά του πολιτικού συστήματος, χωρίς να διακρίνει ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτικές προτάσεις και ευθύνες.

Έτσι, η δικαιολογημένη κριτική μπορεί να καταλήξει σε γενικευμένο κυνισμό: «Όλοι ίδιοι είναι», «τίποτα δεν αλλάζει», «κανείς δεν μας ακούει». Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στη συλλογική δράση.

Γιατί όταν ο πολίτης εγκαταλείπει την πεποίθηση ότι μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις, αποσύρεται από τον δημόσιο χώρο και αφήνει τις αποφάσεις σε άλλους.

Η απάντηση δεν είναι η απαίτηση για τυφλή εμπιστοσύνη.

Είναι η αποκατάστασή της μέσα από διαφάνεια, συνέπεια, συμμετοχή και έλεγχο των πολιτικών δεσμεύσεων. √ ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΟΡΓΗ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν την κρίση ως προσωπικό πρόβλημα που πρέπει να λύσουν μόνοι τους.

Αναζητούν δεύτερη εργασία, περιορίζουν τις δαπάνες τους, ζητούν βοήθεια από συγγενείς ή σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό.

Η κοινωνική ανασφάλεια καταναλώνει χρόνο, ενέργεια και ψυχικές αντοχές.

Ο άνθρωπος που δουλεύει πολλές ώρες για να πληρώσει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς του συχνά δυσκολεύεται να συμμετάσχει σε μια συνέλευση ή μια κινητοποίηση.

Έτσι, ένα κοινό κοινωνικό πρόβλημα εμφανίζεται ως άθροισμα ατομικών αποτυχιών.

Αντί να αναρωτιόμαστε γιατί οι μισθοί δεν επαρκούν, κατηγορούμε τον εαυτό μας επειδή δεν τα καταφέρνουμε.

Αντί να διεκδικούμε προσιτή κατοικία, αναζητούμε ένα ακόμη μικρότερο διαμέρισμα.

Η μετατροπή των συλλογικών προβλημάτων σε ατομικές ευθύνες αποδυναμώνει τη δυνατότητα κοινής διεκδίκησης. √ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ Για έναν εργαζόμενο με επισφαλή σύμβαση, για έναν άνθρωπο που φοβάται την απόλυση ή για έναν επαγγελματία που παλεύει να κρατήσει ανοιχτό το κατάστημά του, η συμμετοχή σε απεργία ή κινητοποίηση μπορεί να έχει πραγματικό οικονομικό κόστος.

Όταν το εισόδημα δεν αφήνει περιθώρια, ακόμη και μία ημέρα χωρίς εργασία γίνεται δύσκολη υπόθεση.

Η εργασιακή επισφάλεια, η εξάρτηση από τον εργοδότη και η αβεβαιότητα για το αύριο λειτουργούν αποτρεπτικά.

Δεν μπορούμε, επομένως, να ερμηνεύουμε την απουσία από τους δρόμους ως αδιαφορία.

Συχνά είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος καθημερινής πίεσης που περιορίζει τον διαθέσιμο χρόνο και την ελευθερία επιλογών.

Η διευκόλυνση της συνδικαλιστικής συμμετοχής, η προστασία των εργαζομένων και η ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων αποτελούν προϋποθέσεις για μια κοινωνία με ουσιαστική δυνατότητα διεκδίκησης. √ ΠΕΜΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΩΣ ΔΙΧΤΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ Στην Ελλάδα, η οικογένεια εξακολουθεί να στηρίζει οικονομικά πολλά ενήλικα παιδιά.

Γονείς που στερούνται οι ίδιοι για να βοηθήσουν τα παιδιά τους, παππούδες και γιαγιάδες που συνεισφέρουν από τις συντάξεις τους, συγγενείς που προσφέρουν προσωρινή στέγη.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι πολύτιμη.

Συχνά αποτρέπει την άμεση φτώχεια και βοηθά τα νοικοκυριά να αντέξουν.

Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να απορροφά μέρος της κοινωνικής πίεσης, μεταφέροντας το βάρος της κρίσης από το κράτος και την αγορά εργασίας στην οικογένεια.

Η οικογενειακή στήριξη δεν σημαίνει ότι οι πολίτες ευημερούν.

Σημαίνει πολλές φορές ότι η ανασφάλεια καλύπτεται προσωρινά από προσωπικές θυσίες που δεν καταγράφονται στους οικονομικούς δείκτες. √ ΕΚΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα της παραίτησης είναι η πεποίθηση ότι οι κινητοποιήσεις δεν αλλάζουν τίποτα.

Όταν οι πολίτες βλέπουν ένα αίτημα να μην ικανοποιείται ή μια υπόσχεση να μην υλοποιείται, μπορεί να συμπεράνουν ότι δεν αξίζει να συμμετέχουν ξανά.

Όμως η Ιστορία δεν επιβεβαιώνει ότι οι συλλογικοί αγώνες είναι πάντοτε αναποτελεσματικοί.

Εργασιακά δικαιώματα, κοινωνικές παροχές, δημοκρατικές ελευθερίες και θεσμικές αλλαγές κατακτήθηκαν μέσα από μακροχρόνιες διεκδικήσεις.

Οι κινητοποιήσεις δεν εξασφαλίζουν αυτόματα τη νίκη.

Μπορούν, ωστόσο, να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα, να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να απαντήσουν, να αποκαλύψουν προβλήματα και να διαμορφώσουν νέες κοινωνικές συμμαχίες.

Το ζητούμενο δεν είναι να πιστέψει ο κόσμος σε εύκολες λύσεις, αλλά να ξαναδεί ότι η συλλογική συμμετοχή μπορεί να έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα. √ ΕΒΔΟΜΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΑΓΩΝΩΝ Η ακρίβεια αφορά τους πάντες, αλλά δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους.

Οι φοιτητές αγωνιούν για το ενοίκιο, οι εργαζόμενοι για τους μισθούς, οι αγρότες για το κόστος παραγωγής, οι συνταξιούχοι για την αγοραστική δύναμη, οι μικροί επαγγελματίες για τα έξοδα και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους.

Όταν αυτές οι διεκδικήσεις παραμένουν απομονωμένες, δυσκολεύονται να συγκροτήσουν μια κοινή κοινωνική δύναμη.

Αντίθετα, όταν συνδέονται, μπορούν να αναδείξουν τις κοινές αιτίες: την ανισότητα, την αδύναμη αγοραστική δύναμη, το υψηλό κόστος στέγασης και την ανεπαρκή προστασία των δημόσιων αγαθών.

Χρειάζονται, επομένως, γέφυρες ανάμεσα σε φοιτητές, εργαζόμενους, συνταξιούχους, αγρότες και επαγγελματίες.

Όχι για να εξαφανιστούν οι διαφορές τους, αλλά για να αποκτήσουν κοινό βηματισμό εκεί όπου τα συμφέροντά τους συναντώνται. √ ΟΓΔΟΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Μια μεγάλη συγκέντρωση μπορεί να εκφράσει την αγανάκτηση μιας στιγμής.

Η σταθερή αλλαγή, όμως, χρειάζεται διάρκεια, οργάνωση, σαφή αιτήματα και δημοκρατική συμμετοχή.

Χρειάζονται ζωντανά σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι που να εκπροσωπούν ουσιαστικά τους φοιτητές, τοπικές πρωτοβουλίες και συλλογικότητες που να λειτουργούν με ανοικτές διαδικασίες.

Χρειάζεται επίσης να μπορούν οι άνθρωποι να συμμετέχουν χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να ενταχθούν σε έναν κομματικό μηχανισμό ή να αποδεχτούν συνολικά μια πολιτική ταυτότητα.

Όταν η συλλογική δράση μοιάζει κλειστή, γραφειοκρατική ή αποκομμένη από τις πραγματικές ανάγκες, πολλοί απομακρύνονται.

Η ανανέωση των μορφών συμμετοχής είναι, συνεπώς, κρίσιμο ζήτημα. √ ΕΝΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ Η έντονη πολιτική πόλωση μπορεί να κάνει τους πολίτες να αντιμετωπίζουν κάθε κινητοποίηση μέσα από το πρίσμα της κομματικής αντιπαράθεσης.

Άλλοι φοβούνται ότι θα χρησιμοποιηθούν από κάποιο κόμμα και άλλοι δυσκολεύονται να συνεργαστούν με ανθρώπους που δεν συμμερίζονται όλες τις απόψεις τους.

Έτσι, αιτήματα που θα μπορούσαν να ενώσουν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες εγκλωβίζονται σε αντιπαραθέσεις για το ποιος θα έχει την πολιτική πρωτοβουλία ή ποιος θα αποκομίσει το επικοινωνιακό όφελος.

Η δημοκρατική διεκδίκηση απαιτεί το αντίθετο: σεβασμό στην αυτονομία των κινημάτων, συνεργασία χωρίς αποκλεισμούς και συμφωνία σε συγκεκριμένους στόχους, ακόμη κι όταν υπάρχουν πολιτικές διαφορές. ✓ ΔΕΚΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, Η ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ Όταν ένας νέος πιστεύει ότι δεν μπορεί να αποκτήσει σπίτι, να βρει αξιοπρεπή εργασία ή να εξελιχθεί επαγγελματικά, μπορεί να επιλέξει να φύγει στο εξωτερικό.

Άλλοι αποσύρονται από την πολιτική, περιορίζονται στον στενό κύκλο τους ή αντιμετωπίζουν τα δημόσια προβλήματα με ειρωνεία και κυνισμό.

Αυτές οι επιλογές δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη αδιαφορίας.

Είναι συχνά προσπάθειες προσωπικής προστασίας.

Ωστόσο, όταν η απογοήτευση οδηγεί πολλούς ανθρώπους μακριά από τη συλλογική ζωή, η κοινωνία χάνει πολύτιμη ενέργεια, ιδέες και δυνατότητες ανανέωσης.

Η πρόκληση είναι να δημιουργηθούν λόγοι για να μείνουν οι νέοι, να συμμετέχουν και να αισθάνονται ότι η χώρα τούς προσφέρει πραγματικές προοπτικές. √ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ Ορισμένοι πολίτες αποφεύγουν τις διαδηλώσεις επειδή φοβούνται επεισόδια, τραυματισμούς, προσαγωγές ή συγκρούσεις.

Άλλοι ανησυχούν για τις επιπτώσεις στην εργασία ή στην οικογένειά τους.

Η ανησυχία αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την απόρριψη της διαμαρτυρίας.

Η ειρηνική συγκέντρωση και η δημοκρατική διεκδίκηση είναι θεμελιώδη δικαιώματα.

Η οργανωμένη, μαζική και περιφρουρημένη συμμετοχή μπορεί να ενισχύσει την ασφάλεια και να κρατήσει το επίκεντρο στα κοινωνικά αιτήματα.

Η βία δεν είναι προϋπόθεση πολιτικής αποτελεσματικότητας.

Αντίθετα, μπορεί να επισκιάσει τα αιτήματα και να απομακρύνει ανθρώπους που θα ήθελαν να συμμετάσχουν. √ ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ: Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ Όταν οι ανισότητες παρουσιάζονται ως φυσικός νόμος, η ακρίβεια ως αναπόφευκτη συνέπεια διεθνών εξελίξεων και η υποχώρηση των δημόσιων υπηρεσιών ως κάτι που δεν μπορεί να αντιστραφεί, οι πολίτες μπορεί να αισθανθούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Όμως οι οικονομικές και κοινωνικές επιλογές δεν είναι ουδέτερες ούτε αναπόφευκτες.

Οι φορολογικές πολιτικές, οι μισθοί, η κοινωνική κατοικία, οι δημόσιες επενδύσεις και η προστασία των εργαζομένων διαμορφώνονται μέσα από πολιτικές αποφάσεις και κοινωνικούς συσχετισμούς.

Η δημοκρατία αποκτά νόημα όταν οι πολίτες μπορούν να συζητούν διαφορετικές λύσεις, να ελέγχουν τις επιλογές της εξουσίας και να διεκδικούν αλλαγές. ✓ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ Όλοι αυτοί οι παράγοντες βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί η κοινωνική οργή δεν μετατρέπεται αυτόματα σε μαζική κινητοποίηση.

Δεν υπάρχει μία εξήγηση που να ισχύει για όλους, ούτε μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντιδρά.

Οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη και άλλες κοινωνικές διεκδικήσεις έχουν δείξει ότι, όταν ένα ζήτημα αποκτά ευρύτερη απήχηση και οι πολίτες πιστεύουν ότι η παρουσία τους έχει νόημα, μπορούν να κινητοποιηθούν μαζικά.

Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν σταθερές συνθήκες συμμετοχής και όχι να περιμένουμε κάθε φορά ένα τραγικό γεγονός για να συναντηθούν οι κοινωνικές αγωνίες.

Χρειάζονται διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή κατοικία, δημόσια παιδεία και υγεία, προστασία της εργασίας, στήριξη της αγροτικής παραγωγής και ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Χρειάζονται, επίσης, αξιόπιστες πολιτικές προτάσεις, διαφανείς διαδικασίες και οργανώσεις που να δίνουν πραγματικό χώρο στους πολίτες.

Η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός προσώπου ή ενός κόμματος.

Χρειάζεται τη συμμετοχή ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες, κοινές αγωνίες και διάθεση να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. ✓ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ Το μήνυμα που αναδύεται από τις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις και από την παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι η νέα γενιά δεν πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα πως η ανασφάλεια είναι η φυσιολογική μοίρα της.

Η δυνατότητα να έχεις σπίτι, εργασία με αξιοπρέπεια, δημόσια εκπαίδευση, πρόσβαση στην υγεία και χρόνο για να ζήσεις δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από το οικογενειακό εισόδημα ή από την τύχη.

Είναι ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτικών επιλογών.

Οι περιοδείες στην Κρήτη και στη Θεσσαλία, η προγραμματισμένη στάση στον Βόλο και η πρόθεση επικοινωνίας με κάθε γωνιά της Ελλάδας αποκτούν πραγματική αξία όταν γίνονται αφετηρία ουσιαστικού διαλόγου και συγκεκριμένων προτάσεων.

Όταν η φωνή των νέων δεν χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά συμμετέχει στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αντιγράψει μηχανικά τις κινητοποιήσεις άλλων χωρών.

Χρειάζεται να βρει τις δικές της δημοκρατικές μορφές συλλογικής δράσης, με βάση τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της κοινωνίας της.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται να απορρίψει την επικίνδυνη ιδέα ότι η σιωπή ισοδυναμεί με συναίνεση ή ότι η παραίτηση είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή.

Γιατί η κοινωνική ειρήνη δεν μπορεί να στηρίζεται στον φόβο, στην εξάντληση ή στην απουσία εναλλακτικής.

Πρέπει να στηρίζεται στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια και στην εμπιστοσύνη ότι κανείς δεν είναι καταδικασμένος να ζει χειρότερα από όσο μπορεί και αξίζει.

Το μέλλον δεν χαρίζεται.

Χτίζεται με συμμετοχή, επιμονή, κοινωνική αλληλεγγύη και δημοκρατική διεκδίκηση.

Και η ελπίδα δεν επιστρέφει με μεγάλα λόγια.

Επιστρέφει όταν οι άνθρωποι συναντιούνται, μιλούν, οργανώνονται και βλέπουν ότι η φωνή τους μπορεί να γίνει δύναμη αλλαγής.

Γιατί, τελικά, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν η ελληνική κοινωνία έχει λόγους να διαμαρτυρηθεί.

Είναι αν θα μπορέσει να μετατρέψει τις διάσπαρτες αγωνίες της σε μια κοινή, δημοκρατική διεκδίκηση για μια δικαιότερη Ελλάδα. ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΗ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους