Γαλλία: οδήγησέ με στην άκρη της γης. Η αέναη κίνηση της νεολαίας, η επαναληψιμότητα της καταστολής και ο Σαρλ Αζναβούρ Τον χειμώνα του 1986, 40 χρόνια πριν, η Γαλλία συγκλονιζόταν από μαθητικές και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφορμή ήταν τότε ένας νόμος που επέβαλε δίδακτρα στις σπουδές (νόμος Ντεβακέ). Οι κινητοποιήσεις ήταν πολύ μαζικές και συνοδεύτηκαν από έξαρση της αστυνομικής βίας.

Στις 6 Δεκέμβρη (!) του 1986 ένας 22χρονος Γάλλος Αλγερινής καταγωγής, ο Μαλικ Ουσεκίν χτυπήθηκε μέχρι θανάτου από την αστυνομία.

Ο θάνατός του ενίσχυσε τις κινητοποιήσεις και τελικά οδήγησε στην απόσυρση του νόμου.

Τον καιρό εκείνο ήμουν μαθητής της Δευτέρας Λυκείου στο Πολυκλαδικό Λύκειο Τρικάλων. Οι Γαλλικές κινητοποιήσεις, για τις οποίες τότε διαβάζαμε στις εφημερίδες, μας επηρέασαν έντονα. Στα Πολυκλαδικά Λύκεια βρισκόμασταν επίσης σε κινητοποιήσεις καθώς διεκδικούσαμε αύξηση της χρηματοδότησης και πρόσβαση στα ΤΕΙ (σε ορισμένο ποσοστό) για τους απόφοιτους των τεχνικών κλάδων των λυκείων μας.

Έτσι, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβρη του 1986 ένα κύμα καταλήψεων ξέσπασε στα Πολυκλαδικά Λύκεια της χώρας.

Αν δεν κάνω λάθος, ήταν οι πρώτες καταλήψεις σχολείων στην Ελλάδα.

Ακόμα και στην μικρή, ήσυχή μας πόλη, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης αποφασίσαμε κατάληψη του σχολείου μας και την κρατήσαμε 3 μέρες.

Ήταν μια μεγάλη εμπειρία οργάνωσης, αλλά και ελευθερίας.

Το βράδυ κρατούσαμε το σχολείο, το πρωί βγαίναμε στην πόλη μοιράζοντας προκηρύξεις.

Προφανώς είχαμε τα δικά μας αιτήματα, αλλά όσα βλέπαμε στην Γαλλία και ιδίως ο άδικος θάνατος του Μαλίκ έφταναν και σε εμάς και σίγουρα μας επηρέαζαν.

Σήμερα, ακριβώς 40 χρόνια μετά, η Γαλλία ξαναβρίσκεται σε κινητοποίηση.

Τα παιδιά των μαθητών του 1986 βγαίνουν στον δρόμο.

Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο είναι το συνεχές της κρατικής καταστολής.

Διαδηλωτές έχουν χτυπηθεί και έχουν χάσει, άλλος ένα μάτι, άλλος ένα χέρι, από την αστυνομική βία.

Παρ'όλα αυτά, τα μέσα του κατεστημένου (που πλέον στην Γαλλία έχουν αλωθεί από την Ακροδεξιά), αλλά και ο θλιβερός και μοιραίος απερχόμενος πρόεδρος Μακρόν επαναλαμβάνουν μονότονα το τροπάρι του Νόμου και της Τάξης.

Είναι σαφές ότι στρώνουν το χαλί στην Λεπέν, συνειδητά πλέον.

Και βέβαια από κοινού με την Λεπέν ενοχοποιούν την μετανάστευση, όπως και το 1986.

Βλέπω φωτογραφίες και βίντεο από τις τωρινές κινητοποιήσεις.

Το ξέρουμε ότι η ιστορία δεν κινείται ούτε γραμμικά ούτε κυκλικά, αλλά χωρίς προκαθορισμένη πορεία.

Όμως αυτή η επιστροφή της νεολαίας στην Γαλλία, ιδίως σε αυτή την συγκυρία, πραγματικά με συγκινεί.

Υπάρχει ένα τραγούδι του Σαρλ Αζναβούρ που απροσδόκητα έχουν οικειοποιηθεί τα παιδιά που βγαίνουν στον δρόμο, το "emmenez-moi" Το τραγούδι λέει "πήγαινέ με στην άκρη της γης/πήγαινέ με στην γη των θαυμάτων". Τα παιδιά στην Γαλλία τραγουδούν για την ουτοπία μέσα από την φόρμα του βαλς ενός παλιού τραγουδοποιού, που ήταν κι αυτός γιος Αρμένιων προσφύγων και ανεμίζοντας την σημαία της Παλαιστίνης, ένα σύγχρονο σύμβολο του αγώνα για δικαιοσύνη.

Το κίνημα επιστρέφει και θα επιστρέφει συνεχώς με άλλες αφορμές και άλλες μορφές.

Αλλά τώρα επιστρέφει χαρούμενο και ζωντανό και αυτό το κάνει πιο δυνατό από ποτέ. Για όσα συμβαίνουν και για όσα πρόκειται να συμβούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους