Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ένας θηριώδης Νιγηριανός πήγε στα γραφεία της Rayo Vallecano να ζητήσει ευκαιρία να αγωνιστεί στην ισπανική ομάδα ως τερματοφύλακας.

Με καριέρα στο άσημο πρωτάθλημα της χώρας του και ως κομμένος από την Brentford δεν είχε πολύ ισχυρό βιογραφικό αλλά η Rayo του έδωσε την ευκαιρία.

Και πέτυχε διάνα. Ο Wilfred Agbonavbare ή αλλιώς ''Willy'' αγωνίστηκε έξι χρόνια στην ομάδα της συνοικίας της Μαδρίτης, είχε συμμετοχή σε 177 αγώνες (οι 71 από αυτούς στην πρώτη κατηγορία) και ήταν βασικός ''πυλώνας'' στην άνοδο από τη Segunda τo 1992 ως βασικός σε όλους τους αγώνες (δεχόμενος μόλις 27 γκολ). Το βασικότερο, όμως, ήταν πως καθιερώθηκε στις καρδιές των οπαδών της ομάδας, που τον αγάπησαν ως δικό τους παιδί.

Είναι κάποιες φορές που ο χαρακτήρας ενός ποδοσφαιριστή είναι λες και είναι φτιαγμένος για μία ομάδα.

Έτσι και η σχέση του Wilfred με την Rayo.

Ένας ταπεινός, τίμιος, αγαθός γίγαντας σε μία ομάδα με λίγα επιτεύγματα, ελάχιστα λαμπερή αλλά πάντα περήφανη και ξεχωριστή.

Οι εμφανίσεις του στην Rayo ήταν τόσο καλές που τον έφεραν και στην αποστολή της Εθνικής Νιγηρίας στο Μουντιάλ του 1994.

Ήταν τόσο καλές που του έφεραν μέχρι και προβλήματα, όμως.

Το 1992-1993 ένα σερί επεμβάσεων του δεν επέτρεψαν στην Real Μαδρίτης να επιβληθεί επί της Rayo στο ''Santiago Bernabeu''. Η ''βασίλισσα'' έχασε αργότερα το πρωτάθλημα για ένα βαθμό.

Οι οπαδοί της εξαγριωμένοι από τον τερματοφύλακα που τους ''κατέβασε τα ρολά'' άρχισαν να φωνάζουν ρατσιστικά συνθήματα προς το μέρος του και συνεχείς ύβρεις.

Η απάντηση του μετά το ματς είναι χαρακτηριστική ενός ανθρώπου που περιγράφεται από συμπαίκτες του ως αγαθός σε σημείο που έκανε κακό στον εαυτό του. "Λογικό είναι.

Είμαι μαύρος και έκανα τόσες επεμβάσεις που περίμενα να μου φωνάξουν διάφορα.

Αλλά είμαι ποδοσφαιριστής και δεν είναι τίποτα αυτό, συγκεντρώνομαι μόνο στο ματς''. Οι οπαδοί της Rayo, οι περίφημοι ''Bukaneros'', δε το πήραν τόσο ψύχραιμα.

Προσπάθησαν να προστατέψουν τον παίκτη της ομάδας τους, δείχνοντας ήδη από εκείνη την εποχή την κοινωνική τους ευαισθησία.

Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο Vallecas ήταν ο πιο αγαπητός σε όλη την ομάδα αλλά και την πόλη.

Τα παιδιά από τις ακαδημίες τον περιτριγύριζαν και πάντα έβρισκε χρόνο να τους βοηθήσει.

Ήταν αυτό που λέμε ο ''λαϊκός ήρωας''. Το 1996 αποχώρησε, έπαιξε ένα χρόνο στην Ecija και αποχώρησε από την ενεργό δράση.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας άρχισαν τα δύσκολα για εκείνον.

Οικονομικά δεν έβγαλε πολλά χρήματα από το ποδόσφαιρο (άλλο ποδόσφαιρο εκείνα τα χρόνια) και έκανε δουλειές του ''ποδαριού''. Delivery, κουβαλούσε αποσκευές στο αεροδρόμιο και πολλά ακόμη, συνεχίζοντας και την ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο ως προπονητής τερματοφυλάκων.

Tα παιδιά του ήταν στη Νιγηρία και δε μπορούσε εύκολα να πάει να τα δει ή να έρθουν εκείνα λόγω προβλήματος με τη visa.

Παρά τα οικονομικά του προβλήματα αντιμετώπιζε τα πάντα με χαμόγελο και περηφάνεια.

Ακόμη κι όταν ο πρώην συμπαίκτης του, Jesus Cota, τον πέτυχε σε ένα bar επέμεινε να πληρώσει τα ποτά, παρά τις πιέσεις του φίλου του να μη το κάνει, γνωρίζοντας την κατάστασή του.

Το 2012 η γυναίκα του απεβίωσε μετά από μάχη με τον καρκίνο που την είχε ''χτυπήσει'' στο στήθος.Όλες του οι οικονομίες πήγαν στη προσπάθεια να θεραπευτεί.

Δύο χρόνια αργότερα διεγνώσθη κι εκείνος με την ίδια ασθένεια.

Αμέσως από τη πλευρά των ''Bukaneros'' ξεκίνησε ένα κύμα αγάπης και αλληλεγγύης.

Πανό στα γήπεδα, γκράφιτι στους τοίχους, ο,τι χρειαστεί για να εμψυχώσουν το αγαπημένο τους παιδί.

Και φυσικά έμπρακτη στήριξη.

Έγινε έρανος και συγκεντρώθηκε ένα ποσό για τη θεραπεία του Willy και για να έρθουν τα παιδιά του από τη Νιγηρία να τον δουν.

Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν έγινε, αφού ο Willy απεβίωσε το 2015, πριν προλάβει να δει τα παιδιά του, αφού η έκδοση της visa άργησε.

Έτσι, έφυγε άδικα ένας εξαιρετικός άνθρωπος, που πέρασε δύσκολα αλλά δε θα ξεχαστεί ποτέ απ' όσους τον αγάπησαν.

Σε μία θύρα του γηπέδου της Rayo, που φέρει και το όνομα του, υπάρχει ένα γκράφιτι με το πρόσωπο του και μία λεζάντα που λέει :''Προς τιμή της υπεράσπισης σου στη κόκκινη ρίγα και στον αγώνα σου ενάντια στον ρατσισμό. Η Rayo δε θα σε ξεχάσει ποτέ''.. @ Κάθε Κυριακή / Pippo soccer stories

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους