Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Η Ευρώπη της οργής και οι αφηγητές του φόβου | (Η φτωχοποίηση γεννά ένα πολιτικό υποκείμενο που οι κυβερνήσεις αδυνατούν να διαβάσουν, και γι' αυτό προτιμούν να δαιμονοποιήσουν τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις) -| του Χάρη Φραντζή* // Στο “Κουτί της Πανδώρας” |- «Υπάρχουν όλοι οι λόγοι για να γίνει η επανάσταση.

Δεν λείπει ούτε ένας.

Το ναυάγιο της πολιτικής, η έπαρση των κρατούντων, η βασιλεία του κάλπικου, η χυδαιότητα των πλουσίων, η καταστροφική βιομηχανία, η καλπάζουσα μιζέρια, η γυμνή εκμετάλλευση, ο οικολογικός όλεθρος (…) Όλοι οι λόγοι συγκλίνουν, οι επαναστάσεις όμως δεν γίνονται με τους λόγους αλλά με τα κορμιά.

Και τα κορμιά είναι μπροστά στις οθόνες.» Αυτά έγραφε το 2017 η Αόρατη Επιτροπή στο «Τώρα» (εκδ.

Opportuna), καταγράφοντας μια κοινωνία μαρμαρωμένη μπροστά στο θέαμα της ίδιας της διάλυσής της.

Εννέα χρόνια αργότερα, τα κορμιά αποχωρίστηκαν για λίγο τις οθόνες.

Πάνω από 800.000 άνθρωποι πλημμύρισαν το Σάββατο (17/10) τους γαλλικούς δρόμους, κάτι που αναμένεται να επαναληφθεί και σήμερα Κυριακή, ενώ οι πλατείες στην Αλβανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στην Ισπανία γέμισαν επίσης με μια οργή που κανένας πολιτικός σχεδιασμός δεν είχε προβλέψει. ● Η σιωπή που διαβάστηκε ως συναίνεση Η εξουσία έμαθε να διαβάζει τη σιωπή ως έγκριση, ενώ η παθητικότητα που τρέφεται από την κόπωση της επιβίωσης δεν είναι συναίνεση, αλλά συσσώρευση της δυσφορίας του να ζεις στον ύστερο καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης. Στην Πορτογαλία, όπως εξάλλου στην Ελλάδα και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, οι τιμές των ακινήτων έχουν υπερδιπλασιαστεί από το 2017 και το μεροκάματο δεν αρκεί για τα βγάλε πέρα η πλειονότητα των πολιτών σε πόλεις που μεταμορφώνονται σε «Disneyland» για τους τουρίστες.

Όταν η στέγη, η μόρφωση και το μέλλον μετατρέπονται σε είδη πολυτελείας, οι άνθρωποι δεν χρειάζονται εκκλήσεις για να κατέβουν στο πεζοδρόμιο, αρκεί από μόνη της μια καθημερινότητα που δεν αντέχεται. «Όποιος σπέρνει τη μιζέρια θερίζει την οργή», και αυτό δεν είναι μόνο ένα σύνθημα που ακούγεται από τους μαθητές στη Γαλλία, αλλά ο τρόπος που έχουν λειτουργήσει πολλάκις οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες από την Γαλλική Επανάσταση έως τις μέρες μας. ● Το δικαίωμα που αναγνωρίζεται για να αποκλειστεί Η απάντηση των κυβερνήσεων ήταν εντυπωσιακά ομοιόμορφη σε αυτό το κύμα διαδηλώσεων και οργής. Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ διακήρυξε ότι «η Δημοκρατία δεν θα υποκύψει», ο Πορτογάλος υπουργός Κάρλος Αμπρέου Αμορίμ ότι «η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στις κραυγές του δρόμου», η Τζόρτζια Μελόνι ότι «το να διαδηλώνεις είναι δικαίωμα.

Το να πυρπολείς τις πόλεις μας δεν είναι». Το δικαίωμα αναγνωρίζεται επί της αρχής για να αποκλειστεί στην πράξη καθώς η δυσαρέσκεια εκατοντάδων χιλιάδων πάντα κατηγοριοποιείται και διαχωρίζεται σε «νοικοκυραίους» και «ακραία στοιχεία», ώστε η φλόγα μιας βιτρίνας να λειτουργήσει ως πυροσβεστήρας του νοήματος όλων των ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους.

Δεν χρειάζεται να εξωραΐσει κανείς τους εμπρησμούς για να αναγνωρίσει τον ηθικό πανικό ως μέθοδο διακυβέρνησης δεδομένου ότι το κοινωνικό ζήτημα μεταφράζεται, σχεδόν πάντα, από τους κρατούντες σε ζήτημα τάξης και η πολιτική σύγκρουση σε επιχείρηση καταστολής. Ο Νουνιέζ μίλησε για «ακροαριστερά» και «ποινικά στοιχεία», ο Σεμπαστιάν Λεκορνύ είδε ένα «θαύμα» στο ότι ο απολογισμός δεν είναι βαρύτερος.

Οι πάνω από 1.800 συλλήψεις και οι 500 τραυματίες στα σώματα ασφαλείας στην Γαλλία καταλαμβάνουν το κάδρο, ενώ η βία της αστυνομίας μένει έξω από αυτό παρότι υπάρχει ήδη ένας νεκρός.

Έτσι οι ακροκεντρώοι στην Γαλλία υιοθετούν το λεξιλόγιο της Ακροδεξιάς, στοχοποιώντας μετανάστες και Μελανσόν, και ετοιμάζουν το έδαφος ώστε οι κάθε λογής φασίστες να φανούν ως η φυσική συνέχεια του πολιτικού συστήματος.

Στην ουσία πρόκειται για το κράτος έκτακτης ανάγκης που φοράει τον μανδύα του κράτους δικαίου, καθώς οι λέξεις δεν περιγράφουν, περισσότερο ή λιγότερο, το πραγματικό, αλλά το «κατασκευάζουν» διαμέσου της προπαγάνδας θυμίζοντας το θουκυδίδειο «καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει». ● Ένα κίνημα δίχως κέντρο Το κίνημα που έχει κατακλίσει τους δρόμους της Ευρώπης δεν είναι ενιαίο αλλά πρόκειται για ταυτόχρονες, ασυντόνιστες κινητοποιήσεις με κοινά αιτήματα όπως η υποχρηματοδοτούμενη παιδεία, η ακριβή ζωή, το αβέβαιο μέλλον για τους νέους.

Ακόμη και ο κεντροαριστερός δήμαρχος του Μιλάνου Τζουζέπε Σάλα παραδέχθηκε ότι «τα αίτια των διαμαρτυριών είναι κατανοητά», προσθέτοντας όμως ότι η βία δεν δικαιολογείται. Ο Αλμπέρτο Αλεμάννο, καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου, εντοπίζει τα «αρχικά στάδια» αντίστοιχης κινητοποίησης στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Αυστρία, την ώρα που η ήπειρος μπαίνει σε έναν «πρωτοφανή υπερ-κύκλο εθνικών εκλογών». «Αναπόφευκτα, όλες αυτές οι διαμαρτυρίες, όλες αυτές οι κινητοποιήσεις, θα βρεθούν στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου», τονίζει.

Μένει να φανεί, όμως, ποιος θα τις εκπροσωπήσει∙ η Αριστερά –εάν βγει ποτέ από τον λήθαργο που έχει υποπέσει– αναγνωρίζοντας στην οργή έναν βαθύ πολιτικό λόγο της εποχής μας ή η Ακροδεξιά και το Κέντρο που θα την εκμεταλλευτούν ως δεξαμενή φόβου.

Οι διαδηλωτές στους δρόμους ανοίγουν αναπόφευκτα μια νέα εναλλακτική για μια Ευρώπη και έναν κόσμο που βυθίζεται στον ζόφο, και η πολιτική σκέψη οφείλει να σταθεί στο πλευρό τους, να τους κατανοήσει και ει δυνατόν να συνομιλήσει μαζί τους για να μάθει από αυτούς, χωρίς υποχωρήσεις απέναντι στην κυρίαρχη προπαγάνδα. … *https://www.koutipandoras.gr/author/haris-frantzis/

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους