Original Post

Πλήρες Κείμενο:

κάποιοι συνεχίζουν να είναι εκτός τόπου και χρόνου προς τα γεγονότα στην Γαλλία.

Τα δημόσια κτήρια έχουν καταστραφεί επανειλημἐνως απλώς έχουν αποκατασταθή, με αποτέλεσμα ο σύγχρονος τουρίστας ή απατεωνίσκος της ιστορίας να έχει μία εξιδανικευμένη εικόνα της θέσης του στον χρόνο.

Οι επαναστάσεις είναι βήματα προόδου που με κάποιο μαγικό τρόπο επιβλήθησαν (σαν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ένα πράμα). Τυπική περίπτωση ο προτεσταντισμός που τόσο θαυμάζουν οι λάτρεις "της" Δύσεως (του Βορρά μάλλον). Εκκλησίες και μοναστήρια βανδαλίσθησαν, ασβεστώθησαν (ναι εκτός από τις εικόνες ήσαν πολύχρωμες) ή κάηκαν.

Αλλά τι μένει στον σύγχρονο προπαγανδιστή; κάποιος υποτιθέμενος ορθολογισμός που κἀποιοι άλλοι αρνούνται να ακολουθήσουν. Η Notre-Dame του Παρισίου είχε υποστή σοβαρές ζημιές από τους Enragés της Révolution και απεκαταστάθη απó τον Violet-le-Duc (ο οποίος ήθελε να την τελειοποιήσει μάλιστα με έναν τρούλλο στην θέση της σπείρας). Βέβαια υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Το Λούβρο όπως φαίνεται σήμερα έχει ένα σχήμα Π. Κάποτε δεν είχε.

Διαβάζεις στην ιστορία περί ρηγών που γεννήθησαν στο Παλάτι του Κεραμεικού.

Πού είναι το παλάτι, γιατί για κήπο ξέρουμε, παλάτι δεν βλέπουμε.

Όχι μόνον αυτό, αλλά και οι επαναστατικές εθνοσυνελεύσεις αφού έφυγαν από τις Βερσαλλίες έγιναν σε δύο χώρους του ιδίου παλατιού.

Η περιοχή, να φαντασθούμε, ήταν μόλις έξω από την πόλη όπου όπως είθισται πολεοδομικώς υπήρχαν εργαστήρια, συγκεκριμένα εδώ, κεραμέων, όθεν και το όνομα.

Εκεί παρά το Λούβρο η Αικατερίνη των Μεδίκων μετά τον θάνατο του συζύγου της αγόρασε την έκταση καθώς ήθελε και μεγάλο κήπο, και ανέθεσε στον Philibert de l'Orme το σχέδιο.

Οι μάχες Προτεσταντών-Καθολικών (πρώτο καλαμπαλίκι) κατέστρεψαν το εργοτάξιο, και το παλάτι το έκτισε ο Ερρίκος Δ'. Η Μεγάλη Γαλαρία του Λούβρου (εκεί που εκτίθενται σήμερα οι ιταλικοί πίνακες) ένωνε το παλάτι του Κεραμεικού με το παλάτι του Λούβρου.

Οι εργασίες (γιατί τα πανωσηκώματα δεν είναι ίδιον μόνων των πτωχών) σταμάτησαν ιδίως με την επανάσταση των αριστοκρατών, την λεγομένη της Σφενδόνης (δεύτερο καλαμπαλίκι). Κατόπιν ο Λουδοβίκος ΙΔ' ανέθεσε στον Le Vau να κτίσει μια βορεινή πτέρυγα απέναντι στην Μεγάλη Γαλαρία όπου ήταν και το Θέατρο του Κεραμεικού ή Salle à Machines όπου έλαβε τόπο η επαναστατική εθνοσυνέλευση μετά το 1793.

Το παλάτι χρησιμοποιήθηκε από τον Ναπολέοντα.

Με την είσοδο των ρωσικών και πρωσικών στρατευμάτων ο κήπος έγινε στρατόπεδο, για να επιστρέψει τέλος στο παλάτι ο Λουδοβίκος ΙΗ΄. Στην révolution του 1830 ο ἐνοπλος όχλος κατέλαβε το παλάτι. Ο Αύγουστος Φίλιππος που προέκυψε πήρε την θέση εκεί αλλά έφυγε και αυτός με την révolution του 1848. Ο Λουδοβίκος Ναπολέων που προέκυψε ως Πρόεδρος μόλις μετα το πραξικόπημἀ του έγινε αυτοκράτωρ μετεστάθη εκεί, ο οποίος ανανέωσε το κτήριο στο ύφος της "Δευτέρας Αυτοκρατορίας". Στην διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας ενεπρήσθη και κάηκε μαζί με άλλα δημόσιο κτήρια όπως το Hôtel de Ville. Η Τρίτη République ενώ ήταν αυτή που κατέστειλε την Κομμούνα άφησε το κτήριο για χρόνια χωρίς να το επισκευάσει.

Είχε καεί η στέγη αλλά οι τοίχοι ήσαν άθικτοι.

Ενώ επισκεύασε και ανακαίνωσε την βορεινή πτέρυγα που βλέπουμε σήμερα στο Λούβρο, κατεδάφισε το απομεινάρι του παλατιού.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα κτήρια δεν είναι αντικείμενα αισθητικής.

Αλλά είναι η ίδια η χωρική έκφραση της ιστορίας.

Με την περίπτωση του Κεραμεικού όμως ήθελα να δείξω την υποκρισία της αστικής δημοκρατίας που κλαψουρίζει όταν πλήγεται ένα ιστορικό κτήριο ενώ όταν την συνέφερε ἐβαλε το χέρι της να εξαφανισθή κάτι από την ιστορία (ενώ κατά κανόνα οι κατακτητές και τα νέα καθεστώτα επαναχρησιμοποιούν τα κτήρια).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους