Στα… βράχια οδηγεί το καράβι της Ευρωπαϊκής Ενωσης η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η Γερμανίδα «καπετάνισσα» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία έχει την ευθύνη να ηγηθεί, να καθοδηγήσει και να...

Πλήρες Κείμενο:

Στα… βράχια οδηγεί το καράβι της Ευρωπαϊκής Ενωσης η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η Γερμανίδα «καπετάνισσα» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία έχει την ευθύνη να ηγηθεί, να καθοδηγήσει και να προσανατολίσει το ευρωπαϊκό της πλήρωμα σε ασφαλείς πλόες και λιμάνια χωρίς κινδύνους, επιδίδεται σε μια αμφίβολη και… θαλασσοδαρμένη διαδρομή που μοιάζει να μην απαντάει στις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών.

Χωρίς όραμα Δεν είναι μόνο η αντίδραση στα συνταρακτικά γεωπολιτικά γεγονότα που συμβαίνουν, η οποία είναι αργή και δύσκαμπτη, είναι και οι ίδιες οι πολιτικές προτεραιότητες που θέτει για την Ε.Ε. που συχνά εξυπηρετούν συγκεκριμένες χώρες και ειδικά συμφέροντα.

Κρίνοντας συχνά με δύο μέτρα και δύο σταθμά, η Φον ντερ Λάιεν και η ομάδα της φαίνεται να ξεχνούν ότι στις θέσεις τους βρίσκονται για το καλό του ευρωπαϊκού λαού.

Κατά τους ιδρυτές της ευρωπαϊκής ιδέας, όπως ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν, η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης δεν ήταν «να συνασπίσουμε κράτη, αλλά να ενώσουμε ανθρώπους». Ενα όραμα που συνόψισε αργότερα η Ευρωπαϊκή Αριστερά στο σύνθημα «η Ευρώπη των λαών». Αντί γι’ αυτό, οι πολιτικές κατευθύνσεις της Ε.Ε. έχουν διχάσει τους λαούς, με αποτέλεσμα στο κενό αυτό που δημιούργησαν να φυτρώνουν παράσιτα όπως τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κόμματα, που πλέον καραδοκούν σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η Λεπέν στη Γαλλία, το AfD στη Γερμανία, το VOX στην Ισπανία, η Μελόνι και ο Βανάτσι στην Ιταλία τρέφονται από τις συχνά μονομερείς πολιτικές που ευνοούν μόνο συγκεκριμένα συμφέροντα.

Φυσικά, η Φον ντερ Λάιεν δεν είναι μόνη.

Τις ατυχείς επιλογές της Κομισιόν, η οποία είναι η εκτελεστική εξουσία της Ε.Ε. (κάτι σαν την κυβέρνηση μιας χώρας), υποστηρίζουν και τα κράτη-μέλη (που στην ίδια μεταφορά είναι κάτι σαν βουλευτές). Βαθιά διχασμένα, κοιτώντας αποκλειστικά το εθνικό τους συμφέρον και όχι το κοινό ευρωπαϊκό τους σπίτι, αδυνατούν να σκεφτούν ομαδικά και μακροπρόθεσμα.

Συχνά, οι ηγεσίες είναι αδύναμες, χωρίς όραμα, άγονται και φέρονται από τις ψήφους των ακραίων κομμάτων, τα οποία τελικά καθορίζουν την ατζέντα τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο άλλοτε δε ισχυρός γαλλογερμανικός άξονας, ο οποίος έθετε με πυγμή τα ζητήματα στο τραπέζι των συνόδων κορυφής, έχει πάψει να είναι δυνατός και να καθορίζει τις εξελίξεις. Αποτέλεσμα; Μια μόνιμη διελκυστίνδα με χώρες να τραβούν το σχοινί προς τις αντίθετες κατευθύνσεις.

Την υποκρισία της Φον ντερ Λάιεν αναδεικνύει συχνά στην αρθρογραφία του ο καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στο HEC Paris Αλμπέρτο Αλεμάνο.

Ο καθηγητής ασκεί κριτική όχι μόνο στα αποτελέσματα της Επιτροπής υπό την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ασκεί την εξουσία της, στις επιλογές απορρύθμισης και στις συνέπειες για τη δημοκρατική λογοδοσία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους