Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιός θα μαζέψει τα σκατά; Καλώς ή κακώς λοιπόν, σε έλεγχο μετά από καταγγελία, τα 200 ζώα που διατηρεί μια εθελόντρια στο καταφύγιό της βρέθηκαν σε κακές συνθήκες, αντικειμενικά απαράδεκτες.

Βρωμιά, σκουπίδια, λιμνάζοντα νερά, ποντίκια, γάτες σε βρώμικα κλουβιά, ωμά κρέατα πεταμένα στο έδαφος για να τραφούν τα ζώα.

Προφανώς, και απ’ ό,τι φαίνεται γνώριζαν πολλοί, αλλιώς ξεκίνησε και αλλού κατέληξε, με δήμους να της φορτώνουν ζώα, με άλλους εθελοντές να κάνουν το ίδιο επίσης, με σωματική, ψυχολογική και οικονομική εξόντωση, προφανώς η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο.

Τα ζώα όμως, πέρα από τις προθέσεις και τις εξελίξεις, ζουν σε αυτή την πραγματικότητα.

ΑΥΤΑ ζουν σε αυτή την κατάσταση και κανένας άλλος από όλους εμάς.

Κι άλλοι λοιπόν θα πουν πως αυτό δεν έχει ελαφρυντικά, άλλοι θα πουν πως έτσι είναι ούτως ή άλλως τα πιο πολλά καταφύγια, άλλοι θα πουν ότι δεν βλέπουν τίποτα μεμπτό, και πολλοί επίσης θα ρωτήσουν όσους καταδεικνύουν την απαράδεκτη κατάσταση γιατί μιλούν αντί να πάρουν μια σκούπα και ένα φαράσι να μαζέψουν κανένα σκατό και συνεχίζουν λέγοντας πως δεν το κάνουν "για να μην χαλάσει το μανικιούρ", αλλά "για να επικρίνουν και να κουνήσουν το δάχτυλο πρώτοι". Ποιος θα μαζέψει τα σκατά, αυτό είναι το θέμα.

Αυτή είναι η νοοτροπία που φταίει για το ότι εκατοντάδες χιλιάδες ζώα καταλήγουν να ζουν σε αυτές τις συνθήκες, ενώ υποτίθεται πως έχουν σωθεί, βρίσκονται σε "καταφύγια", σε τόπο δηλαδή που κανονικά σημαίνει προστασία, ασφάλεια και ήρεμο περιβάλλον.

Είναι αυτή ακριβώς η νοοτροπία που οδηγεί και επιτρέπει να δημιουργούνται αυτές οι συνθήκες, να διαιωνίζονται και τελικά να δικαιολογούνται. "Αντί να την κατακρίνετε, γιατί δεν πηγαίνατε να μαζέψετε τα σκατά;" λοιπόν; Σε αυτό το επίπεδο έχουμε περιορίσει τη φιλοζωία στην Ελλάδα; Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα, ποιος θα μαζέψει τα σκατά; Φυσικά και πρέπει να καθαρίζονται οι χώροι, φυσικά και η καθαριότητα είναι απαραίτητη για την υγεία και την αξιοπρέπεια των ζώων, αλλά αυτή είναι μια στοιχειώδης καθημερινή εργασία που μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε.

Η φιλοζωία γενικότερα και η διαχείριση καταφυγίων ειδικότερα απαιτούν εξειδικευμένη γνώση, πολύ καλή οργάνωση, προτεραιότητα στην πρόληψη και στις στειρώσεις, σωστή διαχείριση πληθυσμών, συνεργασίες, διεκδίκηση, αυστηρή τήρηση κανόνων και, πάνω απ’ όλα, ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΜΑΣ.

Απαιτεί να ξέρουμε τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε.

Εάν συζητάς με ανθρώπους που δηλώνουν εθελοντές και τους μιλάς για τη νομοθεσία, για τις υποχρεώσεις των σωματείων, για τις προδιαγραφές των χώρων φιλοξενίας, για τη σήμανση, την καταγραφή και την ανάγκη να οργανωθεί επιτέλους αυτός ο χώρος, συνήθως ακούς: "Εγώ δεν ξέρω από νόμους". Μάλιστα.

Δεν ξέρεις από νόμους, δεν θέλεις να μάθεις, δεν θέλεις να οργανωθείς, δεν θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο που λειτουργείς, αλλά περιμένεις να λυθεί το πρόβλημα των αδέσποτων επειδή κάποιος άλλος θα έρθει να καθαρίσει τις ακαθαρσίες των ζώων που εσύ συγκέντρωσες, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Και τελικά πώς ακριβώς περιμένουμε να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Με περισσότερα φαράσια που θα μαζεύουν τα σκατά; Και ναι, τον νόμο τον ψήφισε η κυβέρνηση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των εθελοντών τον στήριξε γιατί είναι ένας καλός νόμος.

Στην εφαρμογή του, η κυβέρνηση, τα υπουργεία, οι δήμοι τα έχουν κάνει σκατά (να τα πάλι...), αλλά οι εθελοντές, όπως ήταν πάντα σοβαρότεροι και πολύ πιο αποτελεσματικοί από την πολιτεία, ας φροντίσουν να αποκτήσουν κανόνες, οργάνωση και μια κοινή βάση λειτουργίας! Να γνωρίζουμε τις υποχρεώσεις μας αρχικά για να διεκδικούμε από την πολιτεία τις δικές της και να μπορούμε να ελέγχουμε αν αυτό που κάνουμε ωφελεί πραγματικά τα ζώα! Δεν αρκούν πλέον οι καλές προθέσεις, γιατί οι καλές προθέσεις δεν εξασφαλίζουν καλή ζωή, και η αγάπη, όταν δεν συνοδεύεται από ευθύνες, γνώση ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ, μπορεί να καταλήξει να προκαλεί ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθεί να αποτρέψει. Δυστυχία.

Ακούω συνεχώς ότι η συγκεκριμένη γυναίκα (που θα μπορούσε να είναι κάποια από πολλές άλλες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση) ζήτησε βοήθεια και δεν τη βοήθησε κανείς.

Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιοι της πρόσφεραν βοήθεια, ποιοι αρνήθηκαν ή τι ακριβώς προηγήθηκε, και σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να βρεθεί σε πραγματική απόγνωση, να πνιγεί, αλλά υπάρχει και ένα ερώτημα που δεν ξέρω γιατί το παρακάμπτουμε.

Να το ρωτήσω εγώ λοιπόν. -Επειδή κάποιος αποφάσισε να δημιουργήσει έναν χώρο και να συγκεντρώσει δεκάδες ή εκατοντάδες ζώα, πώς ακριβώς αποκτούν αυτομάτως οι υπόλοιποι εθελοντές την υποχρέωση να συντηρούν την επιλογή του; -Πώς ακριβώς μεταφέρθηκε η ατομική του ευθύνη στους άλλους; Γιατί η αδυναμία διαχείρισης ενός ιδιωτικού χώρου γίνεται υποχρέωση εκείνων που δεν τον δημιούργησαν; -Και τέλος, από πότε η κριτική σε μια προβληματική κατάσταση, σε μια ΚΑΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ κατάσταση, σημαίνει έλλειψη αλληλεγγύης; Προσωπικά, αυτή τη στιγμή, λόγω κάποιων συγκυριών, φιλοξενώ στο σπίτι μου έναν μεγάλο αριθμό ζώων.

Όχι 200, ούτε 100, ούτε 50, αλλά και πάλι πολλά.

Τα φροντίζω, τα ταΐζω, τα καθαρίζω, πληρώνω, αγωνιώ, δεν μπορώ να λείψω ποτέ, και ναι, ζορίζομαι.

Θα μπορούσα όμως να έχω πενήντα; Αμέ.

Έχω τον χώρο. Εβδομήντα; Να φτάσω κι εγώ, ή εσύ, ή οποιοσδήποτε εθελοντής, σε έναν αριθμό που πλέον δεν μπορεί να διαχειριστεί; Ναι, αλλά δεν το κάνω, δεν το κάνουμε. Γιατί; Δεν υπάρχουν ζώα που χρειάζονται βοήθεια; Δεν μας πονάει που τα αφήνουμε πίσω; Εσείς τι λέτε; Αλλά; Αλλά πρέπει να έχουμε ΟΡΙΑ.

Να ξέρουμε ως πού μπορούμε να προσφέρουμε αξιοπρεπή φροντίδα και από ποιο σημείο και μετά η δική ΜΑΣ ανάγκη να σώσουμε περισσότερα ζώα αρχίζει να λειτουργεί εις βάρος ΤΟΥΣ.

Δεν θα φτάσω ποτέ π.χ. στα εβδομήντα ζώα για να καταρρεύσω και μετά να ΑΠΑΙΤΩ από άλλους εθελοντές να έρθουν να διαχειριστούν τις συνέπειες των δικών μου αποφάσεων.

Η πολιτεία έχει τεράστιες ευθύνες.

Τις μεγαλύτερες! Οι δήμοι έχουν υποχρεώσεις που δεν εκπληρώνουν.

Είναι όλοι τους απαράδεκτοι και εγκληματικά αδιάφοροι.

Οι εθελοντές χρειάζονται πραγματική υποστήριξη.

ΑΛΛΑ η ευθύνη της πολιτείας δεν εξαφανίζει την ευθύνη του ανθρώπου που αναλαμβάνει ζώα, και αλληλεγγύη δεν σημαίνει ότι κανείς δεν επιτρέπεται να σου πει πως αυτό που κάνεις είναι ΛΑΘΟΣ! Και σκατά μαζεύω λοιπόν και μανικιούρ έχω, όπως ρώτησαν οι ειρωνείες. "Γιατί δεν πας να καθαρίσεις, φοβάσαι μη χαλάσεις το μανικιούρ;" Καταρχάς δεν χαλάει, κάνω ημιμόνιμο και συγγνώμη δεν χρειάζεται να εξαθλιωθούμε για να αποδείξουμε ότι αγαπάμε τα ζώα, ούτε να μας συλλάβουν για να αναγνωριστεί η φιλοζωική μας δράση.

Προσωπικά μαζεύω καθημερινά τα σκατά των ζώων ΜΟΥ, και μπορώ να το κάνω, επειδή έχω αναλάβει τόσα ζώα όσα μπορώ να φροντίσω.

Γιατί τα σκατά των δικών μου ζώων είναι δικά μου σκατά, δική μου υποχρέωση, δική μου ευθύνη και δεν μπορώ να χρησιμοποιώ την απουσία βοήθειας ως δικαιολογία για να ζουν ζώα σε απαράδεκτες συνθήκες.

Δεν είμαστε όλοι στην ίδια ομάδα και δεν χρειάζεται να είμαστε.

Και επίσης όχι, οι φιλόζωοι δεν είναι ενωμένοι.

Ποιος είπε ότι επειδή αυτοαποκαλούμαστε όλοι "φιλόζωοι", έχουμε κοινές αντιλήψεις, κοινές αξίες και κοινούς στόχους; Έχουμε τεράστιες διαφορές. Αγεφύρωτες.

Εγώ πιστεύω στις μαζικές στειρώσεις, στη μείωση του πληθυσμού των αδέσποτων, στην πρόληψη, στην επανένταξη όπου είναι κατάλληλη, στη σωστή διαχείριση και στην αξιοπρεπή διαβίωση των ζώων.

Πιστεύω ότι σκοπός μας πρέπει να είναι να μειώνεται συνεχώς ο αριθμός των ζώων που χρειάζονται διάσωση και εγκλεισμό και όχι να γεμίζουμε μεγαλύτερους χώρους με περισσότερα ζώα.

Δεν μπορώ να έχω τίποτα κοινό με κάποιον που συγκεντρώνει ανεξέλεγκτα ζώα ή αντιμετωπίζει την ισόβια παραμονή τους σε έναν περιφραγμένο χώρο ως λύση.

Και τελικά έχω πολύ μεγαλύτερη απόσταση από έναν αυτοαποκαλούμενο φιλόζωο που συμβάλλει στη διαιώνιση του προβλήματος, παρά από μια γυναίκα που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αδέσποτα.

Με εκείνη ίσως μπορώ να συζητήσω, να της εξηγήσω, να την ενημερώσω, να της δείξω τι συμβαίνει και γιατί.

Αλλά από έναν άνθρωπο που ζει χρόνια μέσα στο πρόβλημα, έχω την απαίτηση να το κατανοήσει.

Δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνούμε, ούτε να είμαστε ενωμένοι.

Υποχρεωτικό όμως είναι να μην πληρώνουν τα ζώα το τίμημα της εμμονής, της κακής διαχείρισης και της ανάγκης μας να αισθανόμαστε σωτήρες.

Και δεν συμφωνώ με αυτή τη "συγκάλυψη". Αν ένας εθελοντής καταρρέει και ένας χώρος έχει ξεπεράσει τις δυνατότητές του, χρειάζεται παρέμβαση από τις αρμόδιες αρχές και όχι να συνεχίσει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.

Δεν είναι αλληλεγγύη να υπερασπιζόμαστε άκριτα κάποιον μόνο και μόνο επειδή ανήκει στον χώρο μας.

Πρώτα τα ζώα, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συγκρουστούμε με ανθρώπους που δηλώνουν ότι τα αγαπούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους